Drugi dzień w Yangshuo rozpoczęliśmy od lotu balonem. Podobnie jak pozostałe atrakcje tego dnia lot zorganizowało nam lokalne biuro turystyczne Experience Yangshuo. Bardzo polecam, jeśli ktoś z Was będzie miał okazję odwiedzić to miejsce. Mówili nieźle po angielsku, jak tylko mogli pomagali nam docierać we właściwe miejsca i co najważniejsze ich oferta była dość tania. Przelot balonem kosztował 600 juanów od osoby, a więc poniżej 100 dolarów, których się spodziewaliśmy. Ostatecznie wyszło chyba jeszcze taniej, bo kupiliśmy bilety jednocześnie na kilka miejscowych atrakcji, a za to dostaliśmy zniżkę. Warto iść prosto do nich, omijając ulicznych naciągaczy, których są w tym mieście chyba setki.

Umówiliśmy się, że podjadą po nas do hotelu o godzinie 6:30. Nie miałem problemu ze wstawaniem, już o piątej głośnym pianiem obudził mnie mieszkający po sąsiedzku kogut. Pogoda zapowiadała się całkiem nieźle. Okazało się, że hotel położony jest niemal u stóp jednego z tych wzgórz z pionowymi skalnymi ścianami. Nie zauważyłem tego poprzedniego dnia. Punktualnie o 6:30 zeszliśmy na dół, gdzie czekała już dziewczyna z biura. Okazało się jednak, że nie możemy wydostać się z hotelu, bo drzwi zasunięte były kratami. Po chwili gorączkowych poszukiwań znaleźliśmy i obudziliśmy recepcjonistę, który nam otworzył. Na miejsce pojechaliśmy furgonetką. Dłuższą chwilę czekaliśmy na lądowanie naszego balonu, którym w tym czasie podróżowała jeszcze poprzednia grupa. Po lądowaniu uzupełnili nam jeszcze zapasy gazu i mogliśmy już lecieć. Poza pilotem balonu leciało nas pięcioro, my i azjatycka para, jak mi się wydaje Japończyków. Zanim się wznieśliśmy, chwilę trwało nagrzanie powietrza płonącym gazem. Z powodu tego płomienia w balonie niemal cały czas było ciepło, chwilami nawet zbyt gorąco. Nie warto więc zabierać specjalnie na taką podróż cieplejszych ubrań. Z góry obserwowaliśmy niezliczone pola ryżowe, w których odbijało się poranne słońce, wsie i rzekę. Balon przemieszcza się bardzo wolno, wszystkiemu można więc było spokojnie się przyjrzeć. W pewnym momencie lecieliśmy wysoko ponad szczytami gór. Najwyżej wznieśliśmy się chyba na około 900 metrów, ale wówczas widoki w dole przysłaniała nieco poranna mgła. Najlepszy widok był chyba z połowy tej wysokości. Powietrze w Yangshuo jest bardzo czyste, całkowicie przeciwnie niż w Szanghaju, jest tam jednak także wilgotno. Podejścia do lądowania mieliśmy dwa. Nasz pilot musiał trafić w jedną z lokalnych dróg, jedyne bezpieczne miejsce na którym mogliśmy wylądować. Za pierwszym razem nieco nas zniosło, więc wznieśliśmy się drugi raz. Przy drugim podejściu trafiliśmy perfekcyjnie, lądując na środku miejscowej wioski. Ekipa szybko zabrała się do składania balonu, a nas odwieziono z powrotem do miasta, gdzie mogliśmy chwilę odpocząć w hotelu.

W drodze na kolejną atrakcję spróbowaliśmy jednego z ulicznych przysmaków. Rodzaj gorącej jasnej bułeczki z mięsem i warzywami w środku, bardzo dobre. Z biura dostaliśmy przewodniczkę, która zaprowadziła nas na dworzec i wskazała właściwy autobus. Pojechaliśmy na rejs po rzece Li. Bilet z Yangshuo do XingPing, gdzie znajduje się przystań, kosztował 5,50. W chińskich autobusach płaci się już w środku, po zajęciu miejsc. Zawsze ktoś wtedy przechodzi i zbiera pieniądze. Mieliśmy tu ciekawą sytuację, bo najpierw sprzedająca bilety wyrzuciła z autobusu osoby dla których nie było miejsc siedzących. Nie mieliśmy pojęcia dlaczego, ponieważ wcześniej zapłacili. Powód poznaliśmy przy wyjeździe z dworca. Do autobusu weszła pani inspektor, wyrzuciła jeszcze ze trzy osoby które siedziały na oknie z tyłu, odhaczyła coś na formularzu, po czym wyszła. Pojechaliśmy, ale już 20 metrów za dworcem autobus się zatrzymał i zapakowały się te wszystkie osoby wyrzucone wcześniej. Tym, dla których zabrakło miejsc siedzących, rozdano małe plastikowe krzesełka. Usiedli na nich w przejściu. Na miejscu w XingPing, przesiedliśmy się do czegoś w rodzaju małej otwartej furgonetki. Zapłaciliśmy po trzy juany. Warto było kupić ten bilet, choć do przystani jak się okazało było dość blisko. Na miejscu zobaczyliśmy ogromne tłumy ludzi przeciskających się do łodzi, krzyczących na siebie i walczących o miejsca. Tu właśnie bardzo przydała się pomoc naszego kierowcy, który załatwił łodzie dla nas i podróżujących z nami Chińczyków. Wypłynęliśmy łodzią na rzekę, zatłoczoną jak autostrada. Wszędzie wokół śmigały podobne łodzie, przepływały też większe statki wycieczkowe. Miejscami widoki z rzeki były bardzo interesujące. Z perspektywy czasu uważam jednak, że z tej atrakcji można było zrezygnować. Choć z drugiej strony myślę, że warto było przejechać się lokalnym autobusem.

Już po powrocie na przystań, widziałem pierwszy tutaj wypadek. A więc jednak się zdarzają. Cofająca się furgonetka najechała na motocykl z rodziną. Na szczęście kierowca w porę się zatrzymał, gdy wszyscy wokół zaczęli krzyczeć i skończyło się chyba tylko na obtartej nodze. Na dworzec autobusowy w XingPing dotarliśmy piechotą idąc wzdłuż rzeki. Spotkaliśmy tam włoską rodzinę, która pomogła nam wybrać właściwy autobus. O miejsca w autobusie trzeba było walczyć. Mam podobne doświadczenia z Polski, ale tutaj okazały się niewystarczające. Podróż spędziłem więc na jednym z tych plastikowych krzesełek rozstawionych w przejściu. Nie widziałem za bardzo co się dzieje, słyszałem tylko ciągłe trąbienie. Z tego co słyszałem później, od siedzących bardziej z przodu chłopaków, jazda naszego kierowcy była nieco brawurowa.

Obiad zjedliśmy w jednym z tych prawdziwych ulicznych barów, gdzie jedzenie gotuje się niemal w wejściu. I spotkaliśmy tam troje Polaków! Zebraliśmy od nich trochę rad na temat miejscowego jedzenia. Usłyszeliśmy, że najlepiej wybierać po trochu z różnych potraw, co też uczyniliśmy.

Przy przejściu przez miasto niemal bez przerwy ktoś nas zaczepiał. Chińczycy w Yangshuo wymyślili pewnie z tysiąc różnych znaczeń dla angielskiego "Hello".
- Hello!! (czy chcesz rower?)
- Hello! Hello! (a może szukasz przewodnika?)
- Hellooo! (na pewno potrzebujesz przewodnika)
- Heello!! (jestem pewny, że potrzebujesz)
Najbardziej natrętny typ jeździł za nami chwilę na motocyklu. Pieszym stosunkowo łatwo jeszcze było uciec. Miejscowi, którzy chcieli nam coś sprzedać to jedno, a druga rzecz to turyści z innych części Chin. Dla nich możliwość spotkania białego to była po prostu dodatkowa atrakcja. Wszyscy mieli świetną zabawę, gdy nas pozdrawiali, a my im odpowiadaliśmy. W sumie, z wyjątkiem spotkania z parą wyjątkowych natrętów, było to nawet dość miłe. Bynajmniej nie byliśmy jedynymi w tym mieście turystami z Zachodu. Było ich w Yangshuo bardzo wielu.

Po półgodzinnej przerwie wybrałem się z Markiem na spływ rzeką Yulong. Na miejsce trzeba było dotrzeć rowerami, więc znów musieliśmy je wypożyczyć. Tym razem targowanie się wyszło nam znacznie lepiej. Dostaliśmy rowery górskie za 15 juanów. Pomyśleć, że tuż obok, po drugiej stronie rzeczki, na starcie żądali od nas 40 juanów. Pod wypożyczalnią rozdzieliśmy się, Krzysiek pojechał na kolejną rowerową wyprawę na wieś. A ja z Markiem udaliśmy się pod biuro turystyczne, skąd przewodnik na motocyklu poprowadził nas i grupę Chińczyków do przystani. Muszę przyznać, że w tłumie jeździ się znacznie łatwiej niż samotnie. Na najtrudniejszych odcinkach, jak przejazd przez skrzyżowanie, starałem się trzymać jak najbliżej Chińczyków.

Rzeką płynęliśmy na bambusowych łodziach. Było zupełnie inaczej niż na rzece Li. Nie słychać tu ryku silników i jest znacznie przyjemniej. Nowością na tym spływie były sklepy na wodzie. Co chwilę ktoś pokrzykiwał na nas z innych łodzi aby sprzedać nam ryby, kurczaka, piwo czy inne napoje. Do zakupów zachęcał też flisak, zdecydowaliśmy więc w końcu przybić do jednego ze sklepików. Kupiłem puszkę piwa z lodówki (na środku rzeki!), był to jednak jeden z moich najdroższych zakupów tego rodzaju, mała puszka kosztowała tu 15 juanów. Po drodze pokonywaliśmy kolejne progi na rzece. Czasem było dość łatwo i tylko ochlapywała nas woda gdy lecieliśmy w dół, a czasem trzeba było wysiąść i pomóc przepchnąć, czy nawet przenieść naszą łódź. Już na brzegu z pomocą naszego flisaka odnaleźliśmy rowery, które w międzyczasie dowieziono na miejsce.

Do miasta wróciliśmy główną drogą. Teraz gdy byłem już przyzwyczajony nawet przyjemnie mi się jechało. Jadąc górskim rowerem wyprzedzałem po drodze wszystkich Chińczyków. Trudno zrobiło się znów w mieście, ale poradziłem sobie trzymając się miejscowych rowerzystów. W ten sposób udało mi się nawet pokonać rondo, na którym tylko w bardzo ogólnym stopniu ruch przypomina ten w Polsce. Rowery zwróciliśmy przed 19.00. Mieliśmy chwilę żeby złapać oddech, po czym udaliśmy się z Markiem na ostatnią tego dnia atrakcję. Wypłynęliśmy na połów ryb z kormoranami. Na przystań doprowadził nas znów człowiek z naszego nieocenionego biura turystycznego. Długo płynęliśmy po ciemnej rzece, nim wreszcie dotarliśmy do kormoranów. Połów wygląda następująco: jeden człowiek wypuszcza (zwykle spycha) do wody oswojone kormorany z obręczami na szyjach. Te obręcze nie pozwalają ptakom zjeść większych złowionych ryb. Od czasu do czasu "rybak" chwyta kormorana na specjalną pętlę i wciąga go na łódź. Następnie wyciąga z gardła kormorana złowione ryby. Wygląda to niesamowicie. Ptaki co chwilę nurkują pod wodę i pojawiają się na powierzchni już z rybami. Niektóre usiłują odlecieć, bezskutecznie, być może mają przycinane pióra na skrzydłach. Na koniec statek przybija do brzegu, gdzie można z bliska podziwiać złowione ryby oraz same kormorany. Można tu także zrobić sobie zdjęcie z jednym z ptaków.

Do miasta wróciliśmy w nocy. Centrum Yangshuo po zmroku jest niebywale zatłoczone. Ludzie tłoczą się w jadłodajniach i dyskotekach. Przed powrotem do hotelu podziękowaliśmy jeszcze i pożegnaliśmy się z obsługą naszego biura. W drodze kupiliśmy z Markiem po szklance soku z trzciny cukrowej (bardzo dobry). Następnego dnia mieliśmy już opuścić Yangshuo i udać się do lokalnej metropolii – Guilin.

Zdjęcia z soboty udostępniłem w tej galerii.