W Chinach 1 maja to oczywiście dzień wolny od pracy. Drugiej takiej okazji nie mielibyśmy, dlatego trzydniowy weekend postanowiliśmy wykorzystać jak najlepiej. Wybraliśmy się we trzech (ja, Krzysiek i Marek) do Yangshuo na południu Chin. Grzesiek miał inne plany, a ostatecznie wybrał się na festiwal rockowy na zachód od Szanghaju. Przygotowania do wyjazdu rozpoczęliśmy tydzień wcześniej od zakupu biletów. Wyszło drogo, bo 2700 juanów od osoby w obydwie strony. Byłoby znacznie taniej gdybyśmy kupili je wcześniej. Musieliśmy jednak upewnić się czy gospodarze nie planują dla nas czegoś na ten dzień. Słyszeliśmy bowiem, że poprzedniej ekipie zdarzało się pracować w czasie świąt. 

Zakupu dokonaliśmy w miejscowym biurze turystycznym co ze względu na barierę językową samo w sobie było sporym wyczynem. Na przyszłość polecam raczej zakup biletów przez Internet. Obsługa bardzo się starała, ale większość z nich nie znała więcej niż kilku słów po angielsku. Dziewczynę, która nas obsługiwała zadziwiła litera „Ł” w moim nazwisku. Pytała mnie co to, a potem pokazywała koleżankom. Chyba nie za bardzo wiedziała jak to wpisać, ale pomogła demonstracja. Pokój w hotelu próbowałem zarezerwować poprzez HostelsClub.com. Chwilę po rezerwacji w tym serwisie napisał do mnie właściciel hostelu, tłumacząc łamaną angielszczyzną, że tak naprawdę to nie ma wolnych miejsc bo mu się zmieniły ceny. HostelsClub pobrał z mojej karty 20 złotych na zaliczkę rezerwacji. Nie można w żaden sposób się z nimi skontaktować, wysłałem kilka listów i jak do tej pory nie dostałem żadnej odpowiedzi. Odradzam korzystanie z tego serwisu. Wiem, że niektórzy z Was to robią. Pewnie ten serwis jest w porządku gdy wszystko idzie dobrze. Gdy coś pójdzie nie tak zapomnijcie lepiej o swoich pieniądzach. Więcej szczęścia miał Marek, z jego rezerwacją nie było kłopotów.

W piątek wstałem bardzo wcześnie i pierwszy raz widziałem wschód słońca nad Szanghajem. Niebo było wyjątkowo czyste. Okazało się, że z mojego okna widać wieżowce Pudongu, które do tej pory zawsze ginęły we mgle. Słońce wschodziło centralnie ponad Jin Mao Tower. Opuściliśmy hotel około 6 i udaliśmy się taksówką na lotnisko Hongqiao. Jest to starsze i mniejsze szanghajskie lotnisko, położone zaledwie kilka kilometrów od naszego biura. Obecnie obsługuje wyłącznie loty krajowe. Miasto o tej porze było wyjątkowo spokojne. Na ulicach głównie starsi mieszkańcy, w parkach odbywały się poranne ćwiczenia Tai Chi. Lotnisko Hongqiao nie robi takiego wrażenia jak ogromny Pudong, ale nawet ono gdyby przenieść je do Polski mogłoby uchodzić za duże.

Do Guilin w regionie Kuangsi polecieliśmy Boeingiem 737 linii Shanghai Airlines, miła obsługa ze znośnym angielskim. Lot minął spokojnie, właściwie bez przygód. Po wylądowaniu poczuliśmy się jak w tropiku. Było bardzo wilgotno i znacznie cieplej niż w Szanghaju. Do Yangshuo dotarliśmy taksówką, zamówioną wcześniej przez nasz hotel. Jechaliśmy autostradą, niemalże pustą, większość Chińczyków woli chyba korzystać z lokalnych dróg. Po drodze zupełnie inny krajobraz. Góry, przypominające nieco nasze Pieniny, znacznie niższe, ale za to z bardzo stromymi stokami. To miejsce byłoby prawdziwym rajem dla amatorów wspinaczki, ale już niekoniecznie dla miłośników spacerów. Pomiędzy tymi wzgórzami rozciągały się ogromne połacie niemal płaskiego terenu, zajmowane głównie przez ryżowe poletka. Od czasu do czasu mijaliśmy wioski, odmienne od polskich, ale nie tak bardzo jak można by się tego spodziewać.

Nasz hostel Breeze Inn znajdował się na uboczu, co jest wielką zaletą w bardzo tłocznym ośrodku turystycznym jakim stało się ostatnio Yangshuo. Warunki były dość dobre, trzyosobowy pokój z Internetem przez wifi, umywalka, europejski sedes i natrysk w łazience. Prawie od razu wyszliśmy na pierwszy spacer do miasta. Znaleźliśmy wzgórze, z którego rozpościerał się widok na całe Yangshuo. Potem wybraliśmy się na obiad do restauracji Mei You. Tu największe szczęście miał Marek, który zamówił coś w rodzaju pierogów zrobionych z mięsa i warzyw i maczanych w specjalnym sosie. Były pyszne w przeciwieństwie do tego co zjedliśmy pierwszego dnia. Ja wybrałem sobie coś złożonego z najbardziej ostrej papryki oraz kilku kawałków kurczaka. Na przyszłość zapamiętam sobie, żeby nie zamawiać nigdy czegoś co sami Chińczycy opisują jako „spicy”.

Potem postanowiliśmy wypożyczyć rowery i wyruszyć poza miasto. Znaleźliśmy uliczną wypożyczalnię, gdzie za rower górski na kilka godzin, jakie pozostały do wieczora, zażyczyli sobie 20 juanów. Po próbie targowania się skończyliśmy z rowerami za 10 juanów, ale znacznie gorszymi od tych które oglądaliśmy. Za każdy rower należało wpłacić także 200 juanów depozytu. Aby wydostać się na wieś trzeba było najpierw przejechać przez zatłoczone ulice miasta. Kiedy wyjechałem na główną drogę poczułem się jak w środku Destruction Derby, w którym wszyscy w dodatku polują na mnie. Chińczycy włączali się do ruchu kiedy chcieli, jeździli pod prąd, wyjeżdżali wielkimi samochodami z podporządkowanych ulic i trąbili. To była po prostu masakra, w jednym miejscu musiałem skręcić w lewo i zdecydowałem w końcu, że najlepiej będzie zsiąść z roweru i przeprowadzić go przez ulicę. Warto było jednak, żeby przejechać się po chińskiej wsi, gdzie ruch był znacznie mniejszy, rósł ryż, bawoły wodne taplały się w błocie, jeździły śmieszne traktorki z silnikiem na wierzchu, a wszędzie dookoła widać było góry.

Niestety wszystko co dobre się kończy, więc trzeba było wracać do miasta. W drodze powrotnej szło mi już lepiej, zacząłem się wprawiać w tym chińskim stylu jazdy. Podobnie jak w ruchu pieszym ostrożność musi łączyć się ze zdecydowaniem. Po drodze zatrzymaliśmy się nad rzeką, gdzie pewna Chinka (nieźle mówiąca po angielsku) strasznie chciała zrobić sobie zdjęcie z Krzyśkiem. Długo się czaiła, próbowała coś tam pstrykać z ukrycia, a w końcu podeszła i powiedziała o co chodzi. Krzysiek jest „handsome” i ma modne włosy. W przeciwieństwie do mnie, bo ze mną nikt tego dnia nie chciał zrobić zdjęcia. Na koniec zwróciliśmy jeszcze rowery, załatwiliśmy bilety na atrakcje kolejnego dnia i wróciliśmy do hotelu. Galerię z tego dnia można obejrzeć tutaj. Dalszy ciąg relacji z Yangshuo już wkrótce.