Pojechałem na chińskie święta do Hong Kongu. Zastawiłem za sobą miasto tonące w deszczu i niekończącą się defiladę w chińskiej telewizji. Przed chwilą się zainstalowałem w hostelu i włączyłem telewizor, a ona nadal trwa – dzisiaj 60 rocznica proklamowania Chin Ludowych.

Mam za sobą ciężki dzień, bo nie lubię latać, a była to jedyna możliwość aby tu dotrzeć. Bilety kolejowe jak pisałem w poprzednim wpisie były nie do zdobycia. Całe przedpołudnie w Szanghaju stresowałem się tym lotem. W dodatku ktoś straszył mnie kwarantanną spowodowaną świńską grypą, a że jestem trochę przeziębiony to miałem dodatkowy powód do stresu. Na szczęście służby medyczne okazały się wcale nie tak skrupulatne jak to opisywano i szybko przez to przeszedłem.

Miasto na ile mogę się zorientować jest czasem podobne do innych chińskich, a czasem zupełnie inne, jak zachodnie. Pewnie coś o tym napiszę więcej, choć bez przesady blog miał być przecież o Szanghaju. Na razie zresztą niewiele widziałem. Trochę wody i wieżowców po drodze (a było już po zmroku) i niebywale zatłoczone ulice na Kowloonie gdzie mieszkam.

Przyjechałem kolejką z lotniska oraz metrem. Strasznie dużo kosztowała mnie kolejka, ale to dlatego że przesiadłem się za późno. Pojechałem na samą wyspę Hongkong, a powinienem był spróbować wysiąść już na Kowloonie. W metrze i kolejce posługiwałem się Octopus card, którą zdobyłem jeszcze na lotnisku.

Mój pokój (za zdjęciu) jest masakrycznie mały. Łóżko, szafka i ciasna łazienka z prysznicem i sedesem właściwie w jednym miejscu. Tego jednak już wcześniej się spodziewałem – we wszystkich hostelach tak tu jest, ze względu nie gigantyczne ceny ziemi w tej okolicy.

W mieście jest bardzo gorąco. Jest 21:30, a temperatura w granicach 30 stopni Celsjusza. W Szanghaju było tak ostatnio w sierpniu.