Zarzekałem się po Moganshan, że więcej na zorganizowaną wycieczkę nie pojadę, tymczasem pojechałem już dzisiaj, choć w ogóle tego nie planowałem. Nie było jednak tak źle, bo miałem swobodę kiedy jej potrzebowałem, a później pouczającą okazję do obserwowania Chińczyków w czasie ich wypoczynku.

Postanowiłem, że tą niedzielę spędzę w Wuzhen, jednym z chińskich shui xiang, czyli miast na wodzie. Na kilku różnych stronach internetowych przeczytałem, że najlepiej dostać się tam autokarem ze stadionu piłkarskiego Hongkou. Autobus, kursujący w święta i weekendy, miał wyjechać o ósmej rano. Informacja okazała się niepełna i nieaktualna. Przede wszystkim nigdzie nie mogłem przeczytać, że autokar jest z przewodnikiem. Choć pewnie powinienem był się domyśleć że to standard, bo bez prowadzącego krzykacza Chińczycy nigdzie się nie ruszą.

Nie zgadzała się też godzina odjazdu, ze stadionu piłkarskiego autobus odjeżdżał o 8:30. I zamiast jechać prosto do Wuzhen, zatrzymał się jeszcze na stadionie szanghajskim, skąd odjeżdża większość autobusów turystycznych. Stadion szanghajski opuściliśmy o 9:30. Brak tej informacji zirytował mnie trochę, bo oznacza to, że mogłem spać tej niedzieli przeszło godzinę dłużej.

Bilet nabyłem w kasie pod stadionem piłkarskim. Wycieczka kosztowała 165 juanów. W cenę wliczony był wstęp do Wuzhen i jego muzeów oraz powrót do Szanghaju. Obiad natomiast należało sobie zapewnić samodzielnie. Z obsługą, ogólnie rzecz biorąc, można było dogadać się po angielsku, ale tylko w najprostszych kwestiach.

W autobusie, przez pierwsze pół godziny, słuchałem wrzasków przewodniczki. Ta mówiła coś z przejęciem oraz zdaje się, że opowiadała dowcipy z których sama się śmiała. Nawet Chińczycy, którzy ją rozumieli, rzadko kiedy się przyłączali. Na miejsce dojechaliśmy około 11:30. Okazało się, że na Wuzhen mam trochę mniej czasu niż początkowo sądziłem, a to dlatego że na późne popołudnie przewidziano inne atrakcje. Była to właśnie jedna z tych kwestii, zbyt skomplikowanych by je dla mnie wyjaśnić po angielsku. Nie narzekałem jednak, umówiłem się z grupą na godzinę odjazdu po czym oddaliłem się od nich i rozpocząłem samodzielne zwiedzanie.

Wuzhen ciągnie się długimi ulicami wzdłuż brzegów kanału. Uliczki, z jednej strony dość wąskie, poprzecinane są poprzecznymi kanałami, które pokonuje się po niewielkich mostkach. Co w tym miejscu jest ciekawe, to że to miasteczko autentycznie żyje. To nie atrakcja zrekonstruowana dla turystów, ale prawdziwe stare miasto, gdzie ludzie nadal zwyczajnie sobie żyją, piorą ubrania w kanałach czy spotykają się by pograć w mahjonga. Pomiędzy tym wszystkim oczywiście znajduje się masa atrakcji dla turystów, łodzie, muzea, sklepiki z pamiątkami czy pokazy pracy rzemieślników.

Spośród muzeów najciekawsze było muzeum rzeźby w drewnie. Niektóre z eksponatów były naprawdę pięknie wykonane. Do pokazów rzemieślniczych z kolei można nawet było się przyłączyć. Na przykład spróbować swoich sił w przędzalni. W miasteczku można napić się herbaty w herbaciarni, albo mocnego wina ryżowego sanbai, które wyrabiane jest w miejscowej destylarni. Proces wyrobu wina ryżowego można tu podejrzeć, a także kupić gotowy produkt (39 RMB za pół litra).

Jedyne co mi przeszkadzało w tym miejscu to chińskie wycieczki. Od swojej się oddaliłem na dobre, ale co chwilę wpadałem na inne. To prawdziwy koszmar trafić do miejsca, gdzie spotkały się akurat dwie grupy i przewodnicy zaczynają przekrzykiwać się nawzajem przez skrzeczące głośniki czy megafony.

Z Wuzhen wyjechaliśmy przed 15. Udaliśmy się do świątyni Fuyun w Tongfu (kilka zdjęć). To bardzo stara i piękna świątynia, ale nie miałem okazji dobrze jej obejrzeć. Zatrzymaliśmy się tam na 10 minut. Przewodniczka pokrzyczała trochę, po czym zapakowaliśmy się do autobusu i pojechaliśmy. Nie mogę jednak zbytnio narzekać, bo gdyby nie oni to pewnie nie zobaczyłbym tego miejsca w ogóle. Nie warto byłoby dla samej świątyni przyjechać tu z Szanghaju.

Na koniec udaliśmy się do chińskiej atrakcji dnia, czyli wielkiego bazaru przy którym zatrzymywały się autokary z turystami. Były tu głównie różnego rodzaju przekąski, od kurzych łap i suszonych ośmiornic po całkiem niezłe (próbowałem już niektórych wcześniej) chińskie słodycze. W osobnych pokojach sprzedawano herbatę. Każdy kto wszedł do środka dostawał próbkę – niewielki kubek z zieloną herbatą, naparem z rumianku albo czymś podobnym. Chińczycy robili wszystko żeby zdobyć jak najwięcej kubków, po czym przelewali sobie napój do termosów. Kupujących widziałem niewielu, choć muszę przyznać że jednak jacyś byli.

Wreszcie gdy ta atrakcja została zaliczona wyruszaliśmy w drogę powrotną. W Szanghaju byłem około 19. Wnioski jakie nasuwają mi się z dzisiejszego dnia są następujące: Wuzhen jest pięknym i autentycznym miasteczkiem, gdybym miał więcej czasu to spróbowałbym tu jeszcze dotrzeć jakimś lepszym sposobem. I drugi: dwa razy się zastanowię zanim jeszcze raz skorzystam z usług biura turystycznego.

Swoje zdjęcia z Wuzhen zamieściłem tutaj.