Tym razem daruję sobie porządek chronologiczny i zamiast opisywać Zakazane Miasto, które zwiedziliśmy pierwszego dnia, przejdę od razu do dzisiejszej wyprawy na Wielki Mur Chiński. O Zakazanym Mieście i samym Pekinie napiszę w najbliższych dniach.

Najbardziej znanym i popularnym miejscem zwiedzania muru jest Badaling, odległy od Pekinu o 70 km. Ponieważ jednak wszyscy odradzali nam wyjazd do miejscowości, która według naszego przewodnika „w sezonie turystycznym jest najbardziej zatłoczonym miejscem na ziemi”, wybraliśmy inną opcję. Pojechaliśmy do Jinshanling gdzie mur pozostał częściowo nieodnowiony. Jest przez to bardziej autentyczny od tego w Badaling. W tamtej zatłoczonej turystycznej miejscowości, według Chińczyków z którymi rozmawialiśmy, mur został częściowo zbudowany na nowo.

Z Pekinu wyjechaliśmy autobusem numer 980 z dworca Dongzhimen, w pobliżu stacji metra o tej samej nazwie. Autobus ten jedzie do miasta Miyun. Koszt biletu to 15 RMB od osoby. Ostatni odcinek drogi, z Miyun do Jinshanling, można pokonać wynajętym busem. W Miyun nie ma taksówek z oznaczeniami, ale o środek transportu bardzo łatwo. W naszym przypadku już na pierwszym w Miyun przystanku, wypatrzył nas i wpadł do autobusu pewien miejscowy, aby zaproponować nam przejazd. Z tej propozycji jeszcze nie skorzystaliśmy. Kilka przystanków dalej, po błyskawicznej akcji, w której brała między innymi udział kasjerka autobusu, przechwycono nas w celu złożenia kolejnej propozycji.

Znacznie trudniejsze od zdobycia pojazdu były negocjacje w sprawie ceny. Stanęło na 100 RMB, zgodnie z tym co mieliśmy napisane w przewodniku. Sądząc jednak po reakcji tych ludzi i po tym jak szybko się zgodzili, prawdopodobnie mocno przepłaciliśmy. Jazda do Jinshanling zajęła kolejne półtorej godziny. Jechaliśmy wśród coraz wyższych gór. Im bardziej zbliżaliśmy się do tego miejsca tym piękniejsze widzieliśmy krajobrazy. 

Postanowiliśmy, że przejdziemy murem pieszo z Jinshanling do Simatai, kolejnego miejsca w którym można go zwiedzać. Nasz kierowca miał na nas czekać w tej drugiej miejscowości. Bilet wstępu na mur w Jinshanling kosztował 50 RMB.

Mur wije się na wysokich wzgórzach, ciągnąc się kilometrami. Co 200-300 metrów znajdują się kolejne wieżyczki. W tym miejscu faktycznie mur nie był w całości odnawiany. Wieżyczki, poza tymi które znajdowały się najbliżej wejścia, wyglądały na solidnie zniszczone przez czas. Do niektórych z nich nie można dostać się inaczej jak tylko wspinając się. Innych turystów w tym miejscu nie było wielu co bardzo nam odpowiadało. Gorzej z lokalnymi sprzedawcami wody, napojów gazowanych, piwa i koszulek, którzy chwilami mocno dawali nam się we znaki. Chyba cała ludność okolicznych wiosek przesiaduje na murze, usiłując sprzedać coś turystom. Pomimo tego wyprawa była bardzo przyjemna. Ze względu na krajobraz i niełatwy szlak, który musieliśmy pokonać, przypominało to wyprawę w góry. Wszystko to przy wspaniałej pogodzie. Tak pięknego i czystego nieba nie widzieliśmy jeszcze odkąd przyjechaliśmy do Chin. W Yangshuo było na coś takiego zbyt wilgotno.

Mniej więcej w połowie trasy musieliśmy zapłacić kolejne 40 RMB za bilet wstępu do następnej strefy muru, tj. Simatai. Potem już prawie przy wyjściu zapłaciliśmy jeszcze 5 RMB za przekroczenie mostu linowego. W Simatai okazało się, że nie ma naszego kierowcy. Spóźniliśmy się o pół godziny, a on najwyraźniej znalazł w tym czasie innego klienta. Nie straciliśmy na tym jednak. W Jinshanling zapłaciliśmy wyłącznie za przejazd w jedną stronę, a z Simatai odjeżdżał właśnie autobus do Miyun. Bilet kosztował chyba 6 RMB. W Miyun przesiedliśmy się znów w 980 i tym autobusem wróciliśmy do Pekinu.

Galeria zdjęć z wyprawy na Wielki Mur znajduje się tutaj.