Karty miejskie Shanghai Public Transportation Card nabyć można w punktach serwisowych na każdej stacji metra. Z obsługą punktu na ogół nie można dogadać się po angielsku, dlatego najlepiej wybrać się tam z kimś kto nabył kartę wcześniej, aby pokazać o co nam chodzi. Myślę jednak, że gdyby przyjść tam z odliczoną sumą pieniędzy to też by zrozumieli. Jeśli nie, można jeszcze poprosić o pomoc jakiegoś Chińczyka z teamu, wielu z nich dojeżdża do pracy metrem. Gdyby wszystko zawiodło spróbowałbym jeszcze z wydrukowanym zdjęciem karty, ale u nas nie było takiej potrzeby. Marek poznał Węgra, który mu pomógł, a dalej to już się wśród nas rozeszło. Koszt karty miejskiej to 20 juanów. Karta jest zielono-niebieska. Nie jestem pewien czy te kolory mają znaczenie i czy pozostałe nie mają innych parametrów. Za 20 juanów wszyscy dostaliśmy podobne. Do pieniędzy za samą kartę należy dodać pewną sumę na pierwsze ładowanie, ja zacząłem od 100 juanów. Sprzedawca pokazuje zwykle na wyświetlaczu ile po operacji znajduje się na karcie. Informację o pozostałej jeszcze sumie można też odczytać z wyświetlaczy przy bramkach.

Kartę można używać w metrze, autobusach (tego jeszcze nie próbowaliśmy), kolei magnetycznej i innych środkach komunikacji publicznej. Wbrew temu co wcześniej słyszałem, użytkownikom karty przysługują pewne zniżki, tyle że niektóre z nich nie od razu. Najbardziej interesująca dla nas zniżka na metro (10%) zaczyna obowiązywać po wyjeżdżeniu w danym miesiącu kalendarzowym 70 juanów. Obliczyłem, że przy korzystaniu z karty wyłącznie w drodze do pracy, jej zakup powinien się zwrócić po trzech miesiącach. Oczywiście przy bardziej intensywnej eksploatacji odpowiednio wcześniej. Z większych zniżek można skorzystać przy jeździe Maglevem. Przynajmniej według informacji zamieszczonych w Internecie, nie mieliśmy jeszcze okazji tego przetestować. Także z kolejnej dużej zniżki jeszcze nie korzystaliśmy, ponieważ nie jeździmy autobusami. Przy przesiadce z autobusu do metra, powinniśmy zaoszczędzić w tym drugim jednego juana.

Kartę można doładować w specjalnych automatach, znajdujących się zwykle gdzieś w pobliżu biletowych. Automat przyjmuje banknoty 50 i 100 juanów. Na każdej stacji znajduje się przynajmniej jeden. Zarówno zwykłe automaty biletowe, jak i te na karty można przestawić na język angielski. Można więc do minimum ograniczyć kontakt z obsługą punktu, to jest wyłącznie do bardzo nietypowych sytuacji. Mi raz zdarzyło się, że nastapiła awaria bramek i aby się wydostać powinienem był pójść do punktu. W końcu jednak znalazłem bramkę która mnie przepuściła.

Karty pozwalają na sporą oszczędność czasu, szczególnie w godzinach szczytu gdy tworzą się kolejki do automatów. Są też przydatne na tych stacjach przesiadkowych, gdzie na drugi peron należy przejść przez bramki. Płacimy wówczas nadal za jeden przejazd. Natomiast bilety jednorazowe oddaje się bramce przy wyjściu, więc liczyłoby się to drożej, jak za dwa przejazdy.

P.S. Zapraszam do korzystania z kanału RSS do śledzenia nowych wpisów na blogu. Kanały obsługują m.in. Opera, Firefox i nowy Internet Explorer. Link znajduje się tutaj, ale też zawsze na górze strony.

P.S.S. W Chinach 1 maja to oczywiście dzień wolny od pracy. Planujemy wykorzystać te trzy dni na dłuższy wypad poza miasto, a więc kolejny mój wpis najwcześniej w poniedziałek.