Na weekend wyjechaliśmy na Putuoshan. Jest to góra i wyspa, która bierze od niej nazwę, na Morzu Wschodniochińskim. Putuo jest jedną z czterech najświętszych gór w chińskim buddyzmie i popularnym miejscem pielgrzymek. Pojechaliśmy tam we dwóch: ja i Marek. Miał też jechać z nami Dawid, ale zrezygnował. Na miejsce dotarliśmy statkiem w czteroosobowej kajucie drugiej klasy. Rejs trwał całą noc. Bilet kosztował nas 270 RMB od osoby.

W piątek nad Szanghajem przeszły potężne burze i przez chwilę wydawało się, że z naszego rejsu nic nie wyjdzie. Był nawet grad, co jest tu chyba wielką rzadkością. W pracy Chińczycy zerwali się wszyscy i pobiegli do okien aby go oglądać. Gdy wychodziłem z biura niebo było ciemne jak w nocy, a wichura łamała gałęzie. Mieliśmy z Markiem wątpliwości czy nasz statek w ogóle odpłynie, nie zrezygnowaliśmy jednak.

Pojechaliśmy linią metra nr 3 z Zhongshan Park na stację Songbin Road, czyli do centrum Wusongu, dawnego miasta, a obecnie przedmieścia Szanghaju. Przejazd na miejsce trwał 45 minut. Kolejne 25 minut szliśmy na przystań, która znajduje się nad Huangpu kilka kilometrów od jej ujścia do Jangcy. W międzyczasie wyszło słońce i mogliśmy podziwiać najbardziej przejrzyste powietrze jakie do tej pory widzieliśmy nad Szanghajem. Na Wusongu było bardziej zielono niż w centrum Szanghaju, a także czysto i znacznie spokojniej.

Na przystani kłębił się ogromny tłum ludzi, usiłujących nabyć w ostatniej chwili bilety i przeciskających się do bramek. Chaos przy naszej bramce spotęgowany został przez kobietę z megafonem, która pokierowała tłum w niewłaściwą stronę. W pewnej chwili ludzie zaczęli przeskakiwać krzesełka, żeby przedostać się do właściwej bramki. W końcu jakoś dostaliśmy się do środka.

Kajuta, jak przystało na klasę B, nie była zbyt komfortowa. Wyposażenie było dość proste, a do wygód należały zlew z gorącą wodą i termos z wrzątkiem. W Chinach taki termos to w podróży podstawa, bo jak inaczej parzyć sobie herbatę albo zupę. Ubikacja znajdowała się na korytarzu, a łazienki nie było w ogóle. Razem z nami jechać miał jeden Chińczyk, a czwarte miejsce miało pozostać puste, zarezerwowane przez Dawida. Nasz chiński współtowarzysz wymiękł z początku, kiedy mnie zobaczył. Pojawił się na chwilę po czym uciekł. Musiał się nieźle zestresować. Łódź pełna była pielgrzymów z różnych części Chin. Większość z nich, sądząc po reakcjach (połączenie zaskoczenia, zaciekawienia, niedowierzania, a czasem rozbawienia), nie zetknęła się jeszcze z białymi. Byliśmy jedynymi Europejczykami na statku i akurat w jego kajucie! Może pomyślał, że zadziałała magia czwórki, bo wykupił miejsce o tym właśnie numerze. W każdym razie zjawił się ponownie dopiero po północy. I sprowadził ze sobą posiłki. Przynajmniej miejsce Dawida się nie zmarnowało, podróżował nim chyba tata naszego współtowarzysza.

Wieczorem przed pójściem spać wyszedłem jeszcze na pewien czas na rufę statku. Akurat żeby zobaczyć jak mijamy latarnię morską, która wyznacza miejsce gdzie Huangpu wpada do Jangcy. Patrzeć na ginący w oddali blask świateł Szanghaju. Oglądać statki oceaniczne płynące w górę wielkiej rzeki i odległe światła na jej przeciwległym brzegu. Rano byliśmy już daleko na Morzu Wschodniochińskim. Przepływaliśmy obok kolejnych wysp, minęliśmy bazę okrętów wojennych, a na Putuoshan dotarliśmy o 6:45. Bilet wstępu na wyspę kosztował 160 RMB.

Wyspa poza kilkoma głównymi świątyniami, gdzie gromadziły się wielkie tłumy, była bardzo spokojna. Brzegi były skaliste, ale było tu też kilka plaż. Na największej z nich, Plaży Tysiąca Kroków, miałem okazję pobrodzić trochę w morzu. Część wyspy zamieniona jest w park, ale są tu także dziksze miejsca jak wzgórza w centrum wyspy. Przez jedno z nich przeszliśmy szukając drogi na skróty. Udało się, ale wyszliśmy przez jakieś chińskie podwórko, nieźle zaskakując mieszkańców. Było tu też kilka dość sennych jak na chińskie warunki miasteczek. Wspólną ich cechą była duża ilość sklepów z owocami morza, żywymi lub nie.

My jednak tego dnia zwiedzaliśmy głównie buddyjskie świątynie. Muszę przyznać, że po dniu na Putuoshan i kolejnym w Hangzhou chińskie świątynie trochę mi spowszedniały. Wszystkie są dość podobne do siebie. Rzadko (choć wciąż się to jednak zdarza) znajduję w nich coś unikalnego i zaskakującego. Na Putuoshan czci się przede wszystkim Guan Yin, buddyjską boginię miłosierdzia. Na wyspie znajduje się jej 33-metrowy posąg, rozmiarami niewiele więc ustępujący pomnikowi Chrystusa w Rio.

Poza tym wspięliśmy się tego dnia na Foding Shan (Górę Buddy - 290 m n.p.m.) najwyższy wierzchołek Góry Putuo. No byliśmy prawie na samym szczycie, w znajdującej się tam świątyni. Sam wierzchołek niestety zajęty jest przez wojsko. Na dół zjechaliśmy kolejką linową, w miejsce gdzie powstaje nowy ogromny kompleks świątyń. Na zakończenie dnia zjedliśmy jeszcze posiłek na który złożyła się potrawa z pędów bambusa oraz małże w gotowanych jajach. Wszystko to oczywiście z ryżem. Pierwszy raz jadłem małże, przyrządzone w ten sposób były bardzo dobre.

Około 17 popłynęliśmy szybką łodzią do Ningbo. Jest to wielkie portowe miasto, które ma ambicje by konkurować z Szanghajem. W drodze poznaliśmy bardzo sympatyczną chińską parę. Całą godzinę przegadaliśmy z młodym Chińczykiem, który przedstawił się nam jako Norway. Do rozmowy włączała się też czasem jego narzeczona. Obydwoje rewelacyjnie mówili po angielsku. Nasz nowy znajomy tworzy właśnie serwis internetowy, który ma pomagać w porozumieniu między Chińczykami i cudzoziemcami. Para bardzo nam pomogła w Ningbo, podwożąc nas samochodem z przystanku autobusu na dworzec kolejowy. Do samego miasta dostaliśmy się właśnie autobusem, darmowym dla pasażerów promu. Przejazd trwał około półtorej godziny.

Na dworcu Ningbo mieliśmy spore problemy ze zdobyciem biletów. Chińskie dworce skonstruowane są w ten sposób, że kasy biletowe znajdują się poza budynkiem, choć w pobliżu. W Ningbo w ogóle nie mogliśmy ich znaleźć. Przez moment wydawało się, że szczęście nas opuściło i do Hangzhou tego dnia już nie dotrzemy. W końcu z pomocą pani z punktu informacji, która nie znała wprawdzie słowa po angielsku, ale wskazała nam właściwy kierunek, znaleźliśmy kasy. Znajdowały się w odległym budynku, który wydawał się bardziej częścią dworca autobusowego niż kolejowego. Kupiliśmy bilety w ostatniej chwili na zwykły pociąg pośpieszny. Tym razem nie mieliśmy żadnych przygód, pociągiem podróżowali głównie chińscy studenci. Do Hangzhou, na dworzec wschodni, dotarliśmy po 23. Tam przyczepił się do nas pewien naciągacz, który przepłoszył nam pierwszego taksówkarza. W końcu jednak uwolniliśmy się od niego i zdobyliśmy normalną taksówkę. Do hostelu dotarliśmy przed północą.

Galerię zdjęć z tego dnia zamieściłem tutaj.