Ostatni dzień w Hongkongu rozpocząłem od wycieczki do Ptasiego Ogrodu przy Yuen Po Street. Jest to miejsce, gdzie Chińczycy przynoszą klatki ze swoimi ptakami. Rankiem było ich kilkunastu. Obok ogrodu znajduje się niewielki ptasi bazar, który przypomina nieco szanghajski Wanshang, z tą różnicą że jest mniejszy i są tu wystawiane wyłącznie ptaki, pokarm i akcesoria dla nich.

W okolicach stacji Prince Edward jest jeszcze kilka bazarów. Tuż obok ogrodu ptaków znajduje się na przykład bazar kwiatów. Wszystkie one jednak budziły się dopiero do życia. Hongkong wstaje chyba znacznie później niż Szanghaj. Przed 10 otwierane były dopiero pierwsze stoiska. W Szanghaju o tej porze interesy kwitły by już w najlepsze.

Pospacerowałem jeszcze trochę po Kowloonie, po czym udałem się na Central, na wyspie Hongkong. Tu spędziłem jakąś godzinę, a następnie odebrałem swój bagaż, który czekał na mnie w przechowali stacji Hongkong i odjechałem na hongkońskie lotnisko.

Ogólnie Hongkong jest taki jakby wziąć Szanghaj, mocno ścisnąć i umieścić między górami a wodą. Wydaje mi się przez to bardzo intensywny, wszystko tutaj musi się zmieścić na małej przestrzeni. Miasto robi też bardzo kosmopolityczne wrażenie. Ościenne dzielnice zamieszkane są oczywiście przez morze Chińczyków, ale w samym centrum, szczególnie okolicach Tsim Sha Tsui, gdzie był mój hostel, mieszka mnóstwo imigrantów: z Indii, Afryki i krajów muzułmańskich. Jest także trochę białych. Do tego dochodzi ogromna ilość turystów.

Spore wrażenie zrobiło na mnie chińskie miasto, w którym naprawdę przestrzega się przepisów. Przez trzy dni nikt nie próbował mnie przejechać motocyklem na chodniku, ani autobusem gdy przechodziłem na zielonym świetle przez skrzyżowanie. Czułem się jak w Europie, a nie Azji.

Z drugiej strony pełno było w tym mieście zakazów. Rozumiem i popieram zakaz karmienia latających szczurów, ale już na przykład zakaz picia napojów w pociągach metra pod groźbą surowego mandatu nie był dla mnie do końca zrozumiały.

Popołudnie spędziłem już na hongkońskim lotnisku. Powierzchnię ma chyba mniejszą od szanghajskiego Pudongu, ale jest dużo bardziej ruchliwe. Wydało mi się przez to trochę nerwowe. Tu odbywały się po dwie odprawy w jednym miejscu, numery się zmieniały, ludzie biegali od bramki do bramki i ciężko było znaleźć wolne miejsca siedzące. Było to bardzo inne od spokojnego, leniwego oczekiwania na samolot na Pudongu.

Do Szanghaju wróciłem wieczorem niemal bez przygód, jeśli nie liczyć niewielkich turbulencji w czasie lotu.

Trochę zdjęć z ostatniego dnia w Hongkongu umieściłem tutaj.