Loty minęły bez większych przygód. Do Monachium lecieliśmy Avro RJ85, a do Szanghaju Airbusem A340. Tym pierwszym raz dość mocno zatrzęsło, gdy w czasie obniżania przelatywaliśmy przez chmury. W drugim turbulencje powtarzały na tyle regularnie, że w końcu się przyzwyczaiłem. Jeden moment był nieprzyjemny, gdy zaczęło trząść w czasie śniadania. Napoje wylewały się z kubków, trudno było to wszystko utrzymać.

Himalajów nie zobaczyłem. Przelecieliśmy daleko na północ od nich, pewnie przez wzgląd na bezpieczeństwo trzymając się dużych miast. Lecieliśmy nad Warszawą, Moskwą i Nowosybirskiem. Dwóch pierwszych nie było widać z powodu chmur. Co do Nowosybirska nie jestem pewien. Widziałem w nocy nad Syberią jakieś duże miasto, o bardzo regularnym układzie ulic. Wyglądało jak krakowska Nowa Huta, tyle że w dużo większej skali, z centrum i rozchodzącymi się od niego promieniście alejami. Po wzejściu słońca, przez większą część czasu, nic nie dało się oglądać. Blask bijący od chmur w dole był oślepiający.

W samolocie można było oglądać filmy i programy telewizyjne (niestety najciekawsze tylko po niemiecku) przerywane ogłoszeniami załogi. Jeśli idzie o współpasażerów, w samolocie przeważali oczywiście Chińczycy. Siedzący obok jeden ze starszych Chińczyków głośno bekał przy jedzeniu. Oni zdaje się bardziej swobodnie podchodzą do takich naturalnych odruchów. Cóż, tak pewnie jest zdrowiej.

Pod koniec w dole trochę się rozpogodziło i wreszcie można było wyjrzeć za okno. Szanghaj z wysoka wygląda niesamowicie. Wrażenie byłoby jeszcze lepsze gdyby nie był tak zamglony. Nad miastem wisi gruba, bura chmura smogu. Na sam koniec przelecieliśmy jeszcze chwilę nad morzem, które w tym miejscu (ujście Jangcy) przypominało bardziej żółtawą, błotnistą rzekę i wylądowaliśmy na lotnisku Pudong.

Do miasta dostaliśmy się Maglevem. Bilety można kupić w automacie niedaleko wejścia na stację. Przejazd w jedną stronę, do stacji metra LongYang Road kosztuje 50 juanów. Przy wejściu bagaże są prześwietlane jak na lotnisku, ale obsługa nie jest aż tak skrupulatna, więc poszło szybko. Bilet z Magleva należy zachować, żeby wydostać się przez bramki na stacji docelowej. Wrażenie szybkości w czasie jazdy tym pociągiem jest niesamowite. Maksymalnie jechał przeszło 430 km/h.

Z LongYang Road pojechaliśmy linią numer 2. Bilet na Loushanguan Road kosztował 5 juanów. Po krótkim starciu z bramką, która usiłowała zatrzymać moją walizkę, na oczach zgorszonego policjanta, dostałem się do środka. Jazda szanghajskim metrem jest szybka i bardzo przyjemna, choć w pewnym momencie (przed Placem Ludowym) zrobiło się tłoczno. Do hotelu Kingtown ze stacji nie było więcej niż 200-300 metrów. Nie musieliśmy nawet przechodzić przez ulicę, co jest tutaj pewnym wyzwaniem. Zameldowaliśmy się na miejscu około godziny 16 lokalnego czasu.