To miejsce jest absolutnie nieprawdopodobne. Ulice są zatłoczone nawet późnym wieczorem. Nie wiem jak to będzie wyglądać w pozostałe dni, ale w sobotni wieczór ogromna masa ludzi je kolację na ulicy w mieście. Sklepy, warsztaty rzemieślnicze i niezliczone jadłodajnie wychodzą z towarem na ulice. Niemal każde takie miejsce ma swój własny charakterystyczny zapach. Niektóre z tych zapachów są naprawdę przyjemne. Z drugiej strony chyba wiem już jaki zapach poprzednia ekipa ochrzciła "stopami żula", ale bez przesady, można to wytrzymać.

Przechodzenie przez ulicę to wyzwanie. Chińczycy mało przejmują się światłami i przechodzą lub wjeżdżają na skrzyżowanie kiedy chcą. Co dziwne ten system zdaje się działać, nie widzieliśmy tu ani jednego wypadku czy słuczki. Przechodzenie na światłach to jeszcze małe piwo, bo zawsze zbierze się tam gromada pieszych i rowerzystów, która w którymś momencie (nie zawsze przy zielonym) wtargnie na ulicę. Trzeba po prostu poruszać się razem z tłumem. Naprawdę trudno bywa na zwykłych przejściach, kiedy nie ma za tobą napierającego chińskiego tłumu. Wtedy to sytuacja w stylu ty albo on, chiński kierowca, który myśli, że może jeśli w ostatniej chwili doda gazu to zdąży przed tobą przejechać. Nie ma tu miejsca na wahanie, trzeba ostro iść do przodu. Ja się dzisiaj zawahałem i niewiele brakowało, a rozjechałby mnie kierowca który już prawie że się zatrzymał.

Na ogół jednak Chińczycy są przyjaźni i starają się być pomocni. Niestety prawie nikt nie zna tu angielskiego, lub zna go bardzo słabo, więc próby pomocy to często tłumaczenie nam czegoś po chińsku. Bywa, że starsi i dzieci gapią się na nas i wyglądają na lekko zszkowanych naszym widokiem. Młodsi są z tym bardziej dyskretni.

Dwie najgorsze rzeczy w Szanghaju to woda w kranach i chińska wódka. Bez tej drugiej można się oczywiście obejść, kupiliśmy to ramach eksperymentu (nieudanego). Trudno mi sobie wyobrazić kto chciałby pić to coś co śmierdzi rozpuszczalnikiem do lakieru. Chińczycy przecież podobno nie metabolizują alkholu, a żaden przyjezdny nie wypije więcej niż jednego łyku. Może robią to na eksport, sprzedają na przykład drwalom na północnej Syberii. Komuś kto pracuje siekierą przy 50 stopniach mrozu, może być wszystko jedno. Jeśli chodzi o wodę w kranach, to pachnie ona bardzo nieprzyjemnie. Generalnie nie jak coś co warto byłoby wypić nawet po przegotowaniu, czy wypłukać tym sobie zęby. Do obydwu celów lepiej nabyć wodę stołową w Tesco (parter okrągłego budynku na północny wschód od hotelu).

Mamy już za sobą pierwszy posiłek w lokalnej jadłodajni i pierwsze uliczne zakupy. Posiłek zasługuje na oddzielny wpis do bloga, który spróbuję dodać w najbliższych dniach. Uliczne zakupy to torba owoców zakupiona w jednym ze sklepów przez Marka.  Owoc jest żółty, z wierzchu przypomina karłowatą gruszkę, w środku brzoskwinię. Ma silny, charakterystyczny zapach, trochę  słodki. Nie wolno jeść skóry. Marek zjadł trochę, gdy próbował i sprzedawca wpadł w panikę. Potem już po zakupach, jeszcze raz wybiegł za nami żeby przypomnieć, że bez skóry.

Jeśli ktoś chciałby natomiast uniknać takich atrakcji, to tuż obok hotelu znaleźliśmy pizzerię sieci Papa John's. Dobra pizza, w zachodnim stylu, niestety trochę za droga, żeby się tam stołować codziennie.