Lato w tym klimacie jest trudne do wytrzymania. Bywają dni, kiedy powietrze jest niczym rozgrzana mokra wata. Dawid porównał to niedawno do pralni, w której właśnie prasują i unoszą się kłęby pary.

Niemal każdego ranka, gdy budzę się i wyglądam przez okno, widzę na niebie jednolitą białą plamę, przez którą przebija się słońce. We mgle giną bardziej odległe budynki. Wyjście z klimatyzowanego hotelu na ulicę jest niczym zanurzenie w gorącej zupie. W Polsce powietrze bywa takie tuż przed potężną burzą. Tutaj deszcz jednak zwykle nie nadchodzi, a kiedy nadejdzie nie przynosi ulgi.

Ulgę przynosi wiatr. Gdy wieje mocniej, jak dzisiaj, rozwiewa mgłę. Powietrze jest wtedy gorące, ale suche. Widoczność poprawia się niesamowicie, pojawia się błękitne niebo i wyłaniają się wieżowce Pudongu. Niestety takie warunki panują tu rzadko.

Pozostaje unikać najgorszych godzin, chroniąc się w klimatyzowanych wnętrzach. Na zewnątrz najlepiej wychodzić wieczorem albo wcześnie rano.