Drugi dzień w Hangzhou rozpoczęliśmy przezornie od zakupu biletów powrotnych. Nie obyło się znów bez konsultacji telefonicznych. Marek wzbudził wśród miejscowych sensację zapisując numery pociągów w notesie. Cały tłumek ludzi zgromadził się wokół próbując dociec co też biały wyczynia. Tym razem kupiliśmy bilety na zwykły pociąg pośpieszny. Bilet kosztował 25 RMB od osoby. Dla porównania podróż z Szanghaju pociągiem klasy D kosztowała 66 RMB.

Nad jezioro wróciliśmy motocyklowymi taksówkami. Nie były to zwykłe motocykle, które funkcjonują jako taksówki na przykład w Szanghaju. Te pojazdy były trójkołowe i wyglądały jak skrzyżowanie motocykla z blaszano-szmacianą budą. Mimo iż nie były szybkie jazda nimi dostarczała niezapomnianych wrażeń. Nasz kierowca jechał slalomem pomiędzy rowerami na skrzyżowaniu, trąbił na wszystkich, znaczny odcinek drogi pokonał chodnikiem. Buda straszliwie się trzęsła na każdej nierówności, a na zakrętach sprawiała wrażenie jakby tuż tuż miała się wywrócić.

Nad jeziorem mieliśmy wypożyczyć rowery, ale nic z tego nie wyszło. Rowerów do wypożyczania stało na ulicach mnóstwo, ale by ich używać trzeba wyrobić specjalną kartę. Jej pierwsze ładowanie kosztuje 100 RMB, a nie mieliśmy pewności czy uda się odzyskać pieniądze, jeśli zwrócimy wykorzystaną tylko po części kartę. Dziewczyna z informacji turystycznej nie potrafiła nam udzielić odpowiedzi na to pytanie. Żeby wyjeździć 100 RMB musielibyśmy zostać w Hangzhou jakiś tydzień.

Ruszyliśmy w poszukiwaniu większego punktu informacyjnego, po drodze zwiedzając wybrzeże Zachodniego Jeziora. Okolica była bardzo ładna. Całe wybrzeże jest właściwie wielkim, ogólnodostępnym parkiem. Jezioro otaczają wzgórza, na których wznoszą się buddyjskie i taoistyczne świątynie, niektóre z nich bardzo stare. Obszar parku jest tak ogromny, że łatwo znaleźć spokojne miejsce, bez tłumów ludzi. Były też oczywiście miejsca bardzo zatłoczone, głównie w okolicach najważniejszych zabytków.

Jako pierwszą zwiedziliśmy taoistyczną świątynię Qianwang. Zdaje się, że poświęcona jest głównie Qian Liu, założycielowi i pierwszemu władcy królestwa Wuyue ze stolicą w Hangzhou. Jedną z ciekawszych rzeczy, które tu widzieliśmy był żółw, na którym wszyscy siadali. Miał już od tego trochę wytarty grzbiet. Być może przynosi to szczęście, nie mam pojęcia, ale spróbowałem.

Potem poszliśmy dalej wzdłuż jeziora i znaleźliśmy wypożyczalnię elektrycznych łodzi. Ta atrakcja była naprawdę tania, pół godziny jazdy kosztowało zaledwie 20 RMB. Łodzie nie były szybkie, ale i tak pływało się przyjemnie. Wykorzystaliśmy nasz czas do ostatniej minuty. 

Następnie odwiedziliśmy buddyjską pagodę Leifeng. Jest to nowoczesna budowla wzniesiona na miejscu starej, przeszło tysiącletniej świątyni. Tamta, spalona kilkaset lat temu przez japońskich piratów, zawaliła się ostatecznie w 1924. Jej pozostałości można oglądać w podziemiach nowej budowli. Ze wzniesionej na wzgórzu pagody roztacza się wspaniały widok na jezioro, część miasta, pobliskie wzgórza i sąsiednią świątynię taoistów. Wnętrza przyozdabiają buddyjskie rzeźby i malowidła. Najciekawsze było piętro, na którym w formie pięknych płaskorzeźb przedstawiono związaną z tym miejscem Legendę o Białym Wężu.

Na koniec rozdzieliliśmy się i każdy spędził ostatnią godzinę tak jak chciał. Ja pochodziłem jeszcze trochę po parku i nabrzeżu jeziora. Na dworzec pojechaliśmy nielicencjonowaną taksówką. Nauczyliśmy się, że jest to coś czego należy tu unikać. Normalni taksówkarze jeżdżą zwykle w samochodach w firmowych barwach, muszą mieć licznik i legitymację w widocznym miejscu. Ten nie miał, a za dojazd na dworzec zażyczył sobie dwa razy więcej niż w normalnej taksówce. Po krótkiej kłótni musieliśmy w końcu dać za wygraną. Na dworcu spotkała nas znacznie gorsza niespodzianka, bo przy próbie wejścia na peron zorientowaliśmy się (czy raczej uświadomiono nas), że znajdujemy się na złej stacji. Pociąg miał odjechać ze Wschodniego Hangzhou, a my byliśmy na centralnym. Do odjazdu pozostało 20 minut, ale na szczęście znaleźliśmy taksówkarza (tym razem licencjonowanego), który szybko zorientował się w powadze sytuacji. Przez miasto jechaliśmy przeszło setką. Nasz kierowca trąbił i błyskał światłami na innych by ustępowali nam z drogi. Dystans 7,5 km w zatłoczonym mieście pokonaliśmy w 17 minut. Nawet to by nam jednak nie pomogło, gdyby nie to, że pociąg także się spóźnił. Zdaje się, że wypracowaliśmy sobie w podróżach po Chinach nową świecką tradycję, przyjazd na ostatnią chwilę.

Stacja Hangzhou Wschodnie nie przypominała niczego co do tej pory widziałem. Była nieprawdopodobnie zatłoczona. Tłumy ludzi kłębiły się na stacji przeciskając się z jednego miejsca w drugie. Wszystkie miejsca na ogromnym dworcu były zajęte, a część ludzi siedziała na podłodze. W całym tym chaosie udało nam się w końcu znaleźć właściwą bramkę i doczekać przyjazdu pociągu. Na chińskich dworcach, przynajmniej tych większych, dopiero wówczas wpuszcza się pasażerów na perony. Ruszyliśmy razem z ciżbą ludzi do naszego pociągu. Na miejscu okazało się, że nasze miejsca są zajęte. Wszystko jednak szybko się wyjaśniło. Chińskie koleje sprzedają także bilety na miejsca stojące. Posiadacz takiego biletu może zająć siedzące miejsce, dopóki jego właściciel się nie zjawi.

Pociąg sam w sobie był niezwykłym przeżyciem. Był to zwykły pośpieszny bez żadnych wygód. Bardziej przypominał zresztą polskie pociągi osobowe, bo nie było tu żadnych przedziałów. Chińczycy wokół pili piwo, spali, wcinali ogromne ilości rozmaitych przekąsek, niesamowicie przy tym śmiecąc. Wrzucali ogromne wory, jak na kartofle, na półki z bagażem. Czasem kłócili się o coś. Nieopodal nas, w klatce podróżowały kurczaki. Cała podróż tym pociągiem zajęła przeszło trzy godziny, dwa razy dłużej niż ekspresem w sobotę. Przy wyjściu z pociągu należy jeszcze pamiętać o zachowaniu biletu, bo bez tego można nie wydostać się ze stacji. Zdążyliśmy na ostatnie tego dnia pociągi metra i o jedenastej w nocy wróciliśmy do hotelu.

Galeria zdjęć z tego dnia znajduje się tutaj.