W ten weekend mieliśmy pojechać w góry, na Tianmu Shan, na zachód od Hangzhou. Wyprawa miała być pozbawiona planu i spontaniczna, z założeniem że jeśli będzie taka potrzeba to rozbijemy biwak gdzieś w górach. Organizacja ograniczyła się do wyboru godziny odjazdu i zakupów, w czasie których zdobyliśmy karimaty i śpiwory. Mieliśmy jechać we czterech: Grzesiek, Krzysiek, Marek i ja. Dawid zdecydował, że na razie woli zwiedzać sam Szanghaj.

Z hotelu wyjechaliśmy w sobotę około piątej rano. Na szanghajski dworzec centralny pojechaliśmy taksówką, bo metro o tak wczesnej porze jeszcze nie funkcjonuje. Na miejscu znaleźliśmy nawet okienko z obsługą w języku angielskim (przy wszelkich próbach porozumienia przy pozostałych byliśmy odsyłani do tego angielskiego). Niestety okazało się, że wszystkie bilety na wybrany przez nas pociąg zostały już wykupione. Kolejny pociąg z dworca centralnego miał odjechać dopiero dwie godziny później. Pojechaliśmy więc metrem, które w międzyczasie zaczęło działać, na dworzec południowy. Ten dworzec jest nowszy i znacznie nowocześniejszy od centralnego. Jest także ogromny. W jego budynku spokojnie zmieściłyby się ze dwa „porty lotnicze Balice”. Mimo, że nie było tu angielskojęzycznej obsługi dość łatwo udało się nam kupić bilet na pociąg klasy D do Hangzhou. Pociągi klasy D to te nowocześniejsze, które zatrzymują się tylko w największych miastach.

Dworzec południowy wyglądał może bardziej jak lotnisko niż stacja kolejowa, ale ubikacje na nim zdecydowanie były poniżej zachodnich standardów. Podróżny powinien być przygotowany na przytrzymywanie drzwi ręką z powodu wyłamanych zamków. Inną ciekawą właściwością chińskiej ubikacji jest brak papieru toaletowego. Publiczne toalety w Chinach są darmowe, należy jednak zabrać ze sobą własny papier toaletowy.

Nasz pociąg jechał bardzo szybko, średnio 120-140 km/h, zatrzymując się po drodze zaledwie na kilku stacjach. Siedzenia były bardzo wygodne, a obsługa rozdawała pasażerom wodę mineralną. Podróż takim pociągiem z Szanghaju do Hangzhou zajęła niecałe półtorej godziny.

Na miejscu spotkała nas przykra niespodzianka. Miasto po prostu tonęło w strugach deszczu. O dalszej podróży w góry nie było mowy. Zatrzymaliśmy się więc w lokalnej pierogarni w pobliżu dworca, gdzie delektując się smakiem pierogów, odbyliśmy naradę. Po konsultacjach z bazą (tj. z Dawidem, który został w Szanghaju i miał dostęp do Internetu) postanowiliśmy zostać w Hangzhou i wyruszyć na poszukiwanie hostelu, który miał znajdować się gdzieś w pobliżu Xi Hu (czyli Zachodniego Jeziora). Hangzhou, 6-milionowe miasto i niegdyś przez pewien czas stolica Chin, położone jest na wschodnim brzegu tego jeziora.

Po dłuższym marszu w potokach lejącej się z nieba wody dotarliśmy do pierwszego wybranego hotelu. Okazał się on zbyt drogi, ale na miejscu mogliśmy własnoręcznie rozejrzeć się w Internecie za czymś tańszym. W kolejnym hostelu który wybraliśmy wszystkie miejsca były zajęte. Marek zaproponował recepcjonistce, że prześpimy się na podłodze (bo mamy śpiwory i karimaty). Ta propozycja tak zaszokowała obsługę hostelu, że sami znaleźli nam wolne miejsca u „zaprzyjaźnionej” konkurencji.

Dostaliśmy sześciopokojowy pokój z piętrowymi łóżkami, w całości dla nas czterech. Chłopaki mieli nadzieje, że dokwaterują do nas jakieś Chinki, ale nic takiego nie nastąpiło. Nocleg był w miarę ok, pewnym mankamentem był fakt, iż odpływ od prysznica był zatkany, nie dostaliśmy ręczników, a z obsługą bardzo trudno było się dogadać, ale to w sumie mało istotne.

Niemal natychmiast po zakwaterowaniu, nadal w strugach padającego deszczu, wyszliśmy na spacer. Szliśmy przez las i po pomniejszych górkach, czymś co przypominało nasze szlaki turystyczne. Znaleźliśmy jaskinię i zbadaliśmy wejście do niej. W międzyczasie zaczęło się przejaśniać. Gdzieś w momencie gdy wyszliśmy z jaskini deszcz przestał padać, a później robiło się już tylko ładniej.

Tego dnia spacerowaliśmy jeszcze nad jeziorem, którego brzegi zamienione są w ogromny park, zwiedziliśmy koreańską, buddyjską świątynię Huiyin na którą trafiliśmy po drodze. Przeszliśmy też 3-kilometrową groblą, która dzieli Zachodnie Jezioro na dwie części. Jej budowę rozpoczęto podobno przeszło tysiąc lat temu.

Dzień zakończyliśmy w jednej z lokalnych restauracji. Do ciekawszych z wybranych przez nas potraw należały korzeń lotosu w czymś słodkim (dobry) i krewetki w winie. Krewetki chyba były surowe. Zjadłem kilka, nie są złe w smaku, ale je się je dziwnie. Trzeba przegryźć ten pancerzyk. To, że jedzenie ma zachowaną główkę i czułki także nie pomaga w konsumpcji.

Do atrakcji restauracji należały także ptaki w klatkach. Jednym z nich była zwykła sroka. Inny, prawdopodobnie gwarek, potrafił naśladować ludzki głos. Mówił między innymi „Nihao” i „Bye bye”. Potrafił też perfekcyjnie naśladować charknięcia, które wydają Chińczycy gdy spluwają. Tego zapewne nikt go nie uczył, musiał się po prostu wiele nasłuchać.

Po wizycie w restauracji wróciliśmy zmęczeni do hostelu. Krzysiek i Grzesiek wyszli gdzieś później. Ja byłem tak wykończony, że prawie natychmiast zasnąłem.

Zdjęcia z pierwszego dnia w Hangzhou zamieściłem w tej galerii.