Ostatni dzień naszej wyprawy spędziliśmy w Guilin. Nie mieliśmy żadnego problemu ze znalezieniem autobusu. Właściwie to obsługa autobusu znalazła nas, kiedy tylko pojawiliśmy się na dworcu. Z Yangshuo wyjechaliśmy około 10 rano. Tym razem dużym, nowoczesnym autokarem z telewizorem, ale także tu gdy miejsca się skończyły rozdano plastikowe krzesełka. Chinka siedząca obok usiłowała pogadać sobie ze mną po angielsku, ale zupełnie nam nie szło. Prawie nie rozumieliśmy się nawzajem. Przez moment zastanawiałem się czemu ona pyta czy ja chodzę (walk) po Chinach. Dopiero później załapałem, że po prostu nie wymawia „R” w ogóle i chodziło jej o pracę (work), a wtedy było już po rozmowie.

Pierwszy raz jechałem po chińskiej drodze dużym pojazdem. Nasz kierowca wyprzedzał na trzeciego, a nawet czwartego. Ustępował tylko ciężarówkom i innym autobusom. Na pozostałych trąbił, a oni zmykali mu z drogi. Miał przy tym ambicję, żeby wyprzedzić wszystkie inne autobusy, bez względu na prędkość. Niektóre wyprzedzał po dwa razy, jeśli po pierwszym musiał się gdzieś zatrzymać. Dla tych, którym nie wystarczały wrażenia z samej jazdy, był jeszcze trzymający w napięciu film o dzielnych chińskich partyzantach walczących z Japończykami. Nie zrozumiałem ani słowa z tego co mówili, ale były niezłe efekty, dużo wybuchów pod koniec.

Po przybyciu do Guilin, pierwsi powitali nas miejscowi naciągacze. "Hello! Yangshuo?!" słyszeliśmy niemal na każdym kroku. Ale tylko w okolicy dworca, wystarczyło nieco się oddalić i już mieliśmy spokój. Najpierw jednak musieliśmy zostawić gdzieś walizkę z bagażem. Aby dostać się do przechowalni dworca kolejowego należy wcześniej wykupić bilet. W pewnym momencie byliśmy już tak zdesperowani, że gotowi byliśmy zdecydować się na ten krok. Pomógł nam miejscowy taksówkarz, mówiący po angielsku. Okazało się, że na prawo od dworca jest druga przechowalnia, w której nie potrzeba biletu. Nasz dobroczyńca zaproponował kurs dookoła miasta, w czasie którego mógłby nam wszystko pokazać. Zrobił to w ten sposób, że gdy w końcu się wykręciliśmy, przez chwilę czułem się jak osoba głęboko niewdzięczna.

Spod dworca wyruszaliśmy przed siebie, w poszukiwaniu przystanku, z którego można by odjechać na lotnisko, a także mapy. Mapa się znalazła, była wprawdzie w całości po chińsku, ale nie takie przeszkody pokonywaliśmy, więc szybko ustaliliśmy nasze położenie. Tuż obok na mapie znajdował się park z zaznaczonych punktem widokowym. Tam właśnie, do Parku Wzgórza Nanxi, najpierw się udaliśmy. Wstęp kosztował 27 juanów od osoby, a więc było tam dość drogo. W parku znajdowała się herbaciarnia, z której jednak nie skorzystaliśmy, kilka wysokich wzgórz i jaskinie. Weszliśmy do jednej z jaskiń, leżącej na uboczu i nieoświetlonej. Bez latarek nie było jednak sensu zapuszczać się głębiej, musieliśmy więc po chwili zawrócić. Najciekawsze były skaliste, strome wzgórza z których roztaczał się wspaniały widok na miasto. Guilin jest nieco mniejsze od Krakowa, z tym że góry i skały znajdują się tu w samym centrum. Bardziej oddalone dzielnice prześwitywały pomiędzy pasmami wzgórz.

Marek i Krzysiek ćwiczyli wspinaczkę próbując wejść na niemal każdą pionową skałę jaką zobaczyli. Ja zwykle zostawałem nieco niżej, tam gdzie dałem radę wejść w swoich nieco ślizgających się butach. W końcu gdy się trochę zmęczyłem usiadłem pod dachem budynku znajdującego się pod jednym ze szczytów. Tam, sam stałem się jedną z atrakcji turystycznych, z którą można było robić sobie fotki. Najpierw starsze chińskie małżeństwo na przemian robiło sobie zdjęcia ze mną. Początkowo próbowali mnie złapać tak niby przez przypadek, ale gdy wycofałem się im z kadru, to w końcu mnie wprost poprosili. Później, już na sąsiednim wierzchołku, robiliśmy sobie zdjęcia wszyscy z grupą napotkanych chińskich studentów.

W ten sposób czas upłynął nam mniej więcej do 14, kiedy udaliśmy się na obiad. Menu w miejscowej restauracji było ze zdjęciami, więc łatwo było coś wybrać. Nauczony doświadczeniem wybierałem dania, na których nie widać było tej ognistej papryki. I wybrałem chyba najlepiej ze wszystkich. Jedno moje danie przypominało nasze naleśniki, a zrobione było głównie z jajek, drugim były po prostu brokuły. Do tego ogromna micha ryżu do podziału pomiędzy trzech i piwo. Cała gromada kelnerek stała nad nami i pilnowała czy nie robimy czegoś głupiego (jak picie piwa z butelki, zamiast jak kultura nakazuje ze szklanki). Rozeszły się, gdy w końcu się przekonały, że nieźle sobie radzimy. 

Z restauracji udaliśmy się do drugiego parku, położonego na południowy zachód od dworca. Ten park był ogólnodostępny i gromadziły się w nim tłumy Chińczyków. Niemal co krok coś ciekawego się działo. Występowały, czy może raczej ćwiczyły tu amatorskie zespoły, grające tradycyjną chińską muzykę. Odbywały się ćwiczenia Tai Chi, z wachlarzem i mieczem. Były pokazy tańca. Do niektórych z występów wciągano publiczność. Wszędzie gdzie się pojawiliśmy budziliśmy pewną sensację. Niekiedy publiczność bardziej zainteresowana była oglądaniem nas, niż występów. Chętnie zostałbym w tym parku dłużej, ale chłopaki koniecznie chcieli pojechać na lotnisko autobusem, a ten należało znaleźć odpowiednio wcześniej. Zostałem więc przegłosowany i niechętnie poszedłem szukać z nimi tego autobusu.

Autobus udało się znaleźć po dwóch rozmowach w biurach turystycznych i długim, bardzo szybkim marszu z walizką przez miasto. Dobrze, że nie poprzestaliśmy na pierwszej rozmowie, wówczas utknęlibyśmy na remontowanym, zamkniętym moście. Na odjazd autobusu trzeba było czekać jeszcze 20 minut. Kiedy wyjechaliśmy było już dość późno, ale Krzysiek i Marek po całym tym wysiłku który włożyli w drogę na miejsce, a wcześniej przekonywanie mnie, że dojazd autobusem będzie łatwy i szybki, nie zrezygnowali.

Autobus jechał beznadziejnie wolno. Połowa szosy była w remoncie i wlekliśmy się za ciężarówką, której nie można było w tych warunkach wyprzedzić. Do odlotu było już niebezpiecznie blisko. Czas ten spędzałem wymyślając tortury, którym poddam chłopaków w wypadku gdybyśmy się spóźnili. Uratowały nas (czy może bardziej ich) dwie rzeczy. Po pierwsze kiedy wreszcie wyjechaliśmy na autostradę kierowca bardzo mocno przyśpieszył. Jechał chwilami tak około 130 km/h i wyprzedzał nawet taksówki. A druga rzecz, sam samolot się pół godziny spóźnił. Gdyby odleciał zgodnie z planem, mielibyśmy na wszystko 5 minut czasu. Trochę nerwów kosztowała nas „rozmowa” z Chinką przy bramce, która po angielsku nie potrafiła powiedzieć ani słowa. Patrzyliśmy tylko na nią, a ona tępo na nas, a bramki były zamknięte. Dopiero po dłuższej chwili zorientowaliśmy się, że są zamknięte dlatego, że jest opóźnienie i boarding time jeszcze się nie rozpoczął. Na Pudongu wylądowaliśmy przed 23. O tej porze niestety Maglev już nie kursuje, więc musieliśmy wrócić do hotelu taksówką. Ciekawa była tu odprawa taksówki. Pracownik lotniska zapisał najpierw gdzie jedziemy, a potem sam wybrał dla nas odpowiednią taksówkę (czyli pierwszą wolną). Do hotelu dotarliśmy około północy.

Galerię zdjęć z Guilin zamieściłem tutaj.