Nadszedł czas by po długiej przerwie wyrwać się na dzień z Szanghaju. W tę sobotę razem z Krzyśkiem i Markiem pojechałem w góry Tianmu, trzysta kilometrów na południowy zachód od miasta.

Z hotelu wyruszyliśmy przed czwartą rano. Bilety kupiłem poprzedniego dnia w automacie na dworcu głównym. Te automaty to nasze nowe odkrycie. Przy ich pomocy można kupić bilety na dowolny pociąg z kilkudniowym wyprzedzeniem, bez kontaktu z niekumatą chińską obsługą. Menu da się przestawić na język angielski. Niestety otoczony gromadą Chińczyków, którzy koniecznie chcieli mi pomóc albo przynajmniej zobaczyć co robię, popełniłem błąd przy zakupie. Kupiłem bilety na hard sleep, czyli miejsca leżące, droższe i w naszym przypadku niepotrzebne, ale nawet dobrze się złożyło. Mogliśmy pospać parę godzin więcej w pociągu, po pobudce o trzeciej rano. Na dworzec główny w Hangzhou dotarliśmy dwadzieścia po siódmej.

Z dworca kolejowego pojechaliśmy autobusem K49 na zachodni dworzec autobusowy. Znajduje się on daleko na zachodnich przedmieściach Hangzhou. Autobus jechał na miejsce przez około godzinę. Koszt przejazdu to dwa juany, które należało wrzucić do specjalnej skrzynki obok kierowcy.

Główny budynek dworca zachodniego, z którego odjeżdżają dalekobieżne autobusy, znajduje się przy ulicy Tianmu. Z jednej z bocznych ulic odjeżdżają natomiast autobusy lokalne i stamtąd właśnie wyruszyliśmy autobusem K598 do miasta Lin'an. Bilet kosztował 10 RMB. W Lin'an znajdują się dwa dworce autobusowe, a my potrzebowaliśmy dostać się na drugi, zachodni. Tam skierowali nas na czwarte stanowisko, z którego odjeżdżają busy na zachód. Złapaliśmy coś co prawdopodobnie jechało do Yuqian (bilet 8 RMB), ale nawet nie jestem pewien, bo mieliśmy wyłącznie mapę z chińskimi znaczkami. Tak czy inaczej wysiedliśmy na skrzyżowaniu po drodze, gdzie można było wynająć busik dojeżdżający bezpośrednio pod park Zachodniego Tianmu. Wynajęcie busa kosztowało nas 30 RMB.

Wstęp do parku to kolejne 100 RMB. Przyzwyczaiłem się już, że wstęp to wszelkiego rodzaju parków narodowych i rezerwatów w Chinach jest bardzo drogi. Wydaje mi się, że jest to jakaś forma ochrony tych miejsc przed zadeptaniem w tym ogromnie przeludnionym kraju.

Przed wyjściem w góry poszliśmy jeszcze na śniadanioobiad do miejscowej restauracji. Dostaliśmy między innymi zupę z kurczaka do podziału na trzech. W zupie był cały kurczak, chyba tylko z wyjątkiem piór. Była nawet głowa z dziobem. Ja na ten kurzy łeb nie mogłem nawet patrzeć, Markowi za to chyba smakował.

Potem wyruszyliśmy na Wierzchołek Nieśmiertelnych (1505 m n.p.m.). Szliśmy starymi schodami, drogą która liczy już setki lat. W okolicy znajduje się kilka buddyjskich świątyń i to właśni mnisi zbudowali drogę na szczyt i nadal ją utrzymują. Posadzili też przy niej dziesiątki drzew, które z upływem czasu stały się ogromne. Duża część drogi przebiega właśnie obok takich kilkusetletnich olbrzymów. Z góry spływają dziesiątki strumieni, gdzieniegdzie tworząc wodospady. Po drodze znajdują się też jaskinie i ruiny starszych świątyń. Na szczyt szliśmy wiele godzin. Wspinaczka po schodach, o czym przekonuje się tu nie pierwszy raz, jest bardziej wyczerpująca niż po zwykłych ścieżkach. Warto było jednak, bo ze szczytu roztacza się wspaniały widok na okolicę. Na wierzchołku znajduje się stacja meteorologiczna, obecnie opuszczona i zrujnowana. Jedynym jej rezydentem jest starszy pan, który sprzedaje tu piwo i inne napoje.

Ze szczytu zeszliśmy ścieżką biegnącą wzdłuż linii energetycznej. Prowadzi ona bezpośrednio do parkingu przy jednej z bram parku. Tu dopłaciliśmy jeszcze 15 juanów za przejazd do dolnej bramy, z której zaczynaliśmy. Dotarliśmy tam pędząc busem górskimi serpentynami.

Droga powrotna do pewnego stopnia była powtórzeniem tej z rana. Wynajem busa do skrzyżowania drogi lokalnej z tą Lin'an – Yuqian, potem bus do Lin'an. W tym mieście napotkaliśmy pierwszy problem. Z zachodniego dworca nie było już autobusów do Hangzhou i musieliśmy przejść na dworzec wschodni. W Hangzhou też nie udało się złapać autobusu i do dworca kolejowego musieliśmy dojechać taksówką. Pojechaliśmy na dworzec główny, choć na pociąg do Szanghaju było już za późno. Ostatni odjeżdża o 21.28 z dworca wschodniego. Zetknęliśmy się jednak w czasie poprzednich podróży do Hangzhou z prywatnymi ofertami przejazdów do Szanghaju i to na nie właśnie liczyliśmy.

No i nie zawiedliśmy się, oferowano nam autobus i taksówki. Po długich negocjacjach udało się zbić cenę jednej z taksówek do 200 RMB (zaczęło się od 450). Razem z nami miał też jechać jeden Chińczyk, który płacił oddzielnie, co było też warunkiem naszej ceny. Pomknęliśmy do Szanghaju autostradą i dotarliśmy do miasta około północy.

Zdjęcia z wyprawy zamieściłem w tej galerii.