Drugiego dnia zostawiliśmy nasze bagaże w dworcowej przechowalni po czym wyruszyliśmy brzegami jeziora Xuanwu w kierunku parku Zhongshan (parku Sun Yat-sena). Przez całą drogę, na przestrzeni wielu kilometrów, po naszej prawej ciągnęły się mury miejskie. W niektórych miejscach były odnowione, na ogół jednak bardzo zniszczone i porośnięte roślinnością. Brzegi jeziora jak zwykle w chińskich miastach, zamienione zostały w park. Większa jego część była ogólnodostępna. Płatny był wyłącznie wstęp na wyspy i prowadzące na nie groble.

W Nankinie zetknąłem się z nowym rodzajem parkowej aktywności. Do zwykłego w Chinach tai chi czy puszczania latawców dołączyło tu wyprowadzanie ptaków na spacer. Ich hodowla musi być popularna w tym mieście. Właściciele spotykają się w parku, rozmawiają , rozwieszają na drzewach klatki ze swoimi ulubieńcami. W czasie spotkania, w jednym miejscu, może zgromadzić się nawet kilkanaście śpiewających ptaków.

Ostatni odcinek drogi do parku Zhongshan pokonaliśmy taksówką, podjeżdżając do świątyni Linggu. Park znajduje się na wschód od miasta i otacza wzgórze Zijin Shan. Na zboczu góry ulokowane jest Mauzoleum Sun Yat-sena, założyciela Republiki, o którym pisałem już wczoraj przy okazji Pałacu Prezydenckiego. 

Niewiele potrafię napisać o świątyni Linggu. Jest to jedna z typowych dla Chin świątyń. Nowym elementem, który dostrzegłem właśnie tutaj były drzewa o liściach zrobionych chyba z pewnego rodzaju papieru. Podobne drzewo widziałem jednak później w centrum miasta, w okolicach świątyni konfucjańskiej. Może jest to więc powszechny element, który pojawia się w określonym sezonie. Lub też po prostu wcześniej go przeoczyłem. Ciekawsza od świątyni była pagoda Linggu. Roztaczał się z niej rozległy widok na okolicę. Niestety pogoda nie pozwoliła się nim cieszyć. W Nankinie tej niedzieli do późnego popołudnia było dość mgliście.

Potem zaczęliśmy zwiedzać różne miejsca pamięci związane z Sun Yat-senem. Przyznaje, że nie interesuje mnie za bardzo najnowsza historia Chin i po pewnym czasie miałem już dość. Dom pamięci Sun Yat-sena, mauzoleum Sun Yat-sena, pomniki Sun Yat-sena, akademia Sun Yat-sena. Zdjęcia, kukły, dokumenty, popiersia i pomniki.... Poczułem ulgę gdy wreszcie zajęliśmy się czym innym.

To co zwróciło moją uwagę w tych muzeach to szacunek i nawet dość duża doza neutralności w ocenie dokonań nacjonalistów. Nie spodziewałem się tego w komunistycznym kraju. Na jednej z wystaw pokazani byli żołnierze KMT walczący w latach 20. o zachowanie Republiki. Na sklepieniach Mauzoleum Suna Yat-sena pozostały nienaruszone nacjonalistyczne symbole. To mauzoleum było najciekawszym miejscem, który zwiedziliśmy w tej części dnia. Sama droga była niezwykła ponieważ należało wspiąć się na górę po ogromnych schodach.

Po wyjściu z mauzoleum odpoczęliśmy chwilę w okolicach sceny koncertowej na świeżym powietrzu. Muzyki nie było, żyły tam za to setki białych gołębi dokarmianych przez Chińczyków. Nic specjalnego dla mieszkańca Krakowa, ale była to miła odmiana po muzeach.

Potem poszliśmy do nekropolii cesarskiej z czasów dynastii Ming, według mnie najciekawszego spośród miejsc, które tego dnia zwiedziliśmy. Niestety główny budynek znajdował się akurat w remoncie. Część kompleksu pozostała jeszcze nieodnowiona co miało też swój klimat. Pewnie gdybym przyjechał tu za rok, zobaczyłbym tysiące turystów przechadzających się po budowlach lśniących od odzyskanej właśnie młodości. Tymczasem zobaczyłem bardzo spokojne jak na Chiny miejsce, stare mury i zniszczone przez czas posągi.

Do nekropolii cesarskiej przejść można Świętą Drogą, przy której znajdują się rzeźby urzędników cesarskich i zwierząt. Wszystkie zwierzęta występują w parach, stojąc lub siedząc na przemian. Siedzące słonie, stojące słonie, siedzące jednorożce itd.

Z tego miejsca udaliśmy się jeszcze taksówką do Muzeum Pamięci Ofiar Masakry Nankińskiej. Niestety zastaliśmy je już zamknięte. Przewodnik podaje jako godzinę zamknięcia 17.30. Jest to jednak godzina o której najpóźniej można z muzeum wyjść. Wejść można tylko do 16.30. Obejrzeliśmy pomniki znajdujące się przed budynkiem po czym wróciliśmy do centrum miasta. Pochodziliśmy chwilę po okolicach świątyni Konfucjusza, zjedliśmy tu także kolację w jednej z ulicznych jadłodajni. Na koniec niemal spóźniliśmy się na pociąg, ale jak zawsze i tym razem się udało. Nankin pożegnał nas potężną burzą, którą obserwowaliśmy już bezpiecznie z dworca i okien pociągu.

Na koniec trochę informacji praktycznych:

Bilet wstępu do kompleksu parkowego Zhongshan kosztuje 150 RMB. Taki bilet uprawnia do wstępu do niemal wszystkich atrakcji kompleksu. Jedynym wyjątkiem była świątynia Linggu, gdzie należało zakupić oddzielny bilet w cenie 2 RMB. Bilety sprzedawane na każde z miejsc oddzielnie kosztują zwykle po 70-80 RMB. 25 RMB kosztował wstęp na bramę Zhonghua w sobotę, a 40 RMB bilet do Pałacu Prezydenckiego.

Metro jest tańsze od szanghajskiego i do większości stacji można dotrzeć już za 2 RMB. Niestety sieć jest jeszcze słabo rozwinięta. W tej chwili funkcjonuje tylko jedna linia, a kolejna jest w budowie. Trzeba być więc przygotowanym na korzystanie z taksówek. Taksówkarze w tym mieście mają zwyczaj wysadzania pasażerów tam gdzie jest im najwygodniej, nawet jeśli do celu dzielą jeszcze setki metrów. W innych miastach jeszcze się z tym nie spotkałem, a tutaj zdarzyło się to dwa razy w czasie krótkiego pobytu.

Przyjeżdżając do Nankinu należy być przygotowanym na znacznie gorsze niż w Szanghaju, Hangzhou czy Pekinie oznakowanie ulic w pinyinie. Napisy są, ale niewiele i są słabo widoczne. W mieście można zakupić angielsko-chińską mapę, ale rzadko jest ona dostępna. Widzieliśmy ją dzisiaj na straganie w jednym z turystycznych miejsc. Kiedy jednak szukaliśmy wczoraj w okolicach dworca, nie udało się takiej znaleźć. 

Tutaj można obejrzeć galerię zdjęć z tego dnia.