Pisałem do tej pory o tym co zwiedziłem, albo co mnie tutaj zaciekawiło. Niewiele czasu poświęciłem temu co w Szanghaju mi się nie podoba. Nadszedł czas by to naprawić. Nie podoba mi się tutaj:

Brak ciszy nocnej, czyli powód dla którego siedzę i piszę ten tekst o piątej rano. O ile jestem w stanie zrozumieć, że przygotowania do Expo muszą trwać całą dobę, to nie potrafię pojąć po co naprawiać w nocy ulicę, o czwartej nad ranem skuwając asfalt młotami pneumatycznymi.

Przepychanki w metrze, bo o ile Chińczycy w osobistych kontaktach są bardzo mili, uprzejmi i pomocni, to w tłumie zapominają o uprzejmości. Szczególnie mocno widać to właśnie w metrze, gdzie ludzie wpychają się do pociągu na siłę, nie pozwalając innym wysiąść. W drzwiach zderzają się wsiadający i wysiadający. Co ciekawe nie ma znaczenia liczba ludzi po obu stronach. Jeśli po każdej ze stron będzie stał tylko jeden Chińczyk, to i tak spróbują przedostać się przez drzwi równocześnie.

Szanghajska kranówka, nie smakowałem nigdzie równie paskudnej wody, ani w Chinach, ani w Polsce. Sytuacji nie poprawia świadomość, że woda pochodzi z tej ich rzeki, a co gorsza, że połączyli specjalnym kanałem Huangpu z Jangcy, by w razie potrzeby przetaczać dla miasta wodę z tej drugiej. W swoim kranie czuję więc zapach i smak całych Chin. Pachnie czymś roślinnym, żywym, ale żywym do niedawna. Wolałbym stokrotnie żeby jak w Krakowie dodawali chloru. W czasie upałów staje się to bardziej intensywne. Pewnie właśnie wtedy do Huangpu wpuszczają wodę z Jangcy.

Przeludnienie, czyli ogromne masy ludzi wszędzie. Ludzie tłoczą się wokół popularnych atrakcji turystycznych, na deptakach, w środkach komunikacji publicznej. Najgorzej bywa w metrze. Trzeba tego spróbować, przesiadki w godzinach szczytu na stacji Plac Ludowy. Zobaczyć te setki, a może tysiące ludzi biegnących w przeciwnych kierunkach równocześnie.

Targowanie się, w wielu miejscach ceny są już ustalone, ale na ogół oczekują od ciebie, że poświęcisz pięć minut czasu na sprowadzenie ceny do normalnego poziomu. No może raczej czekają na jelenia, który zgodzi się zapłacić 10 lub 20 razy zawyżoną cenę. Niektóre propozycje handlowe są wręcz absurdalne. Tandetny świecący model Perły Orientu który chcą nam wcisnąć, za „cheap cheap ten dollars". Wiem, że targowanie ceny niektórych bawi, ale mi brakuje do tego cierpliwości i tęsknię za normalnymi zakupami.

Uliczni sprzedawcy, gdy już jesteśmy przy handlu. Natrętni, nie odpuszczają łatwo, potrafią leźć za tobą dziesiątki metrów i zlatują się do ciebie jeśli gdzieś się zatrzymasz. Zwykle to co mają do sprzedania to wyjątkowa tandeta, jak te plastikowe wieże o których napisałem powyżej. Wypracowałem sobie technikę, by całkowicie ich ignorować. Zwykle jest skuteczna, po chwili dają za wygraną. Można też próbować podziękować im po chińsku. Najgłupsze są próby dogadania się z nimi po angielsku, chyba że naprawdę chce się coś od nich kupić. Na przykład podrabianego Rolexa za 10 złotych.