Po ostatniej podróży w stronę Tianmu postanowiłem napisać trochę o miejscowych pociągach. Pociągi w Chinach występują w pięciu odmianach. Cztery spośród nich, te szybsze, mają w symbolu łacińskie litery, dzięki którym można je rozpoznać.

Najszybsze i najbardziej komfortowe są pociągi klasy D. Zatrzymują się wyłącznie w największych miastach i rozwijają prędkości nawet do 300 km/h. Mają nieco futurystyczny wygląd, są bardzo wygodne, ale też jak na chińskie warunki dość drogie. To takim pociągiem jechałem między innymi do Pekinu.

Pociągi klasy Z to takie które jeżdżą na dalekie dystanse nie zatrzymując się przed końcową stacją. Podróż takim pociągiem trwa zwykle całą noc. Podobnie jak klasa D, są to stosunkowo drogie pociągi luksusowe. Miejsca typu „hard sleeper” i „hard seat” nie są tu zwykle dostępne.

Pociągi klasy T zatrzymują się w ważniejszych miastach. Dostępne są wszystkie rodzaje miejsc, w tym także tańsze „hard seat” i „hard sleeper”.

Pociągi typu K można porównać do polskich pociągów pospiesznych. Są podobne do tych klasy T, ale jeżdżą wolniej i mają więcej przystanków. W przeciwieństwie do poprzednich raczej nie posiadają toalet w zachodnim stylu.

Pozostałe pociągi są oznaczone wyłącznie numerami. Są znacznie tańsze, ale też wolniejsze od innych. Dużo częściej się zatrzymują, a ponieważ przepuszczają wszystkie inne pociągi na trasie, więc często są opóźnione. Zwykle nie mają klimatyzacji i zachodnich toalet. Te pociągi bywają bardzo zatłoczone. Podróżują nimi masowo ubożsi Chińczycy, często z bagażami w wielkich worach (jak u nas na ziemniaki), albo z drobiem (raz widziałem).

Bilety warto nabyć z co najmniej kilkudniowym wyprzedzeniem, szczególnie przed wyjazdem na weekend (piątkowy wieczór). Dostępne opcje to: „soft sleeper” – komfortowe miejsce leżące w czteroosobowym przedziale, „hard sleeper” – miejsce leżące w wagonie sypialnym bez zamykanych przedziałów, „soft seat” – odpowiednik pierwszej klasy z polskich pociągów i „hard seat” – podobny do naszej klasy drugiej. Wybór każdej spośród tych opcji oznacza rezerwację miejsca o określonym numerze w pociągu.

Poza tym są też dostępne tańsze bilety na miejsca stojące. Nabywca takiego biletu może zająć miejsce siedzące o ile jego właściciel się nie zjawi. Często więc zdarza się, po późnym przybyciu do pociągu, że zarezerwowane miejsce jest zajęte. Zwykle jednak po pokazaniu biletów Chińczycy grzecznie ustępują.

Nie zawsze chętnie dworcowi bileterzy sprzedają bilety na miejsca stojące zachodnim turystom, czy w ogóle informują o istnieniu takiej opcji. Czasem wolą od razu powiedzieć, że miejsca się skończyły i sprzedać bilet na kolejny pociąg.

Zwykle ciężko dogadać się z obsługą dworca. Najlepiej mieć ze sobą kartkę z wydrukowanym, czy wyraźnie zapisanym numerem pociągu. Odręczne, łacińskie pismo sprawia czasem miejscowym problemy.

Do dworcowej poczekalni można dostać się wyłącznie z już wykupionym biletem. Kasy znajdują się więc gdzieś na zewnątrz, czasem w dość dużej odległości od prawdziwego dworca. Trzeba to brać to pod uwagę przy planowaniu czasu potrzebnego na przesiadki. Potrzeba go zawsze więcej na odnalezienie kasy, a potem wystanie w długiej kolejce.

Przy podróży do dużego miasta warto upewnić się na który dworzec pociąg faktycznie dojeżdża. Większe metropolie jak Szanghaj, Pekin czy Hangzhou mają po kilka dworców, niekiedy bardzo od siebie oddalonych. To samo dotyczy stacji początkowej, bo na każdej z nich łatwo kupić bilety na te pociągi, które odjeżdżają z innych.

W Szanghaju znajdują się dwie duże stacje kolejowe: główna i południowa. Stacja południowa jest ogromna i od środka wygląda jak wielki latający spodek. Odjeżdżają z niej m.in. prawie wszystkie pociągi do Hangzhou. Na tę stację można dostać się linią nr 1 lub 3 szanghajskiego metra.

Na dworzec główny można podjechać linią 1, 3 lub 4. W kasie biletowej, obok tego dworca, znajduje się jedno okienko, w którym można dogadać się po angielsku. W pobliżu jednego z wejść do poczekalni znajdują się ponadto automaty z angielskim menu, gdzie samemu można nabyć bilet. Trochę trzeba z tym uważać, bo automat zapamiętuje ustawienia poprzedniego klienta, ze stacją początkową i końcową, wyborem rodzaju siedzeń lub łóżek itd.

Nie wiem czy podobne automaty można znaleźć na dworcu południowym. Nie widziałem ich tam, ale wcale nie oznacza to, że ich nie ma. Ta stacja jest tak ogromna, że łatwo byłoby coś podobnego przeoczyć.

Uzupełnienie i sprostowanie tego wpisu można przeczytać tutaj.

Zostaję tutaj dwa miesiące dłużej, czyli do połowy października. Chińczycy wyglądają na zadowolonych z naszej pracy, a na pewno też bardziej opłaca im się niektórych z nas zatrzymać, niż wprowadzać do projektu nowych.

Wahałem się czy nie wrócić, ale w końcu przeważył fakt, że chciałbym jeszcze trochę tych Chin zobaczyć, a szansy na drugą taką podróż mogę nie mieć. Wkrótce po podjęciu decyzji złapałem lekkiego doła z powodu tęsknoty za krajem. Muszę przyznać, że pewnych rzeczy mi tu brakuje, a z kolei niektóre aspekty życia w Chinach zaczęły mnie męczyć. Myślę jednak, że ten najgorszy kryzys już przezwyciężyłem.

Wypadałoby teraz znów zmienić tytuł bloga, bo ten przestał być adekwatny. Tym razem jednak sobie daruję. Raz wystarczy, a poza tym jak zauważyłem, niektórzy z Was wracają tutaj szukając na google właśnie tytułu.

Dzisiaj po południu byłem z Dawidem na Jin Mao. To trzecia i ostatnia spośród najwyższych w Szanghaju budowli, której do tej pory nie zwiedziłem. Wjazd na 88 piętro wieży, gdzie znajduje się platforma widokowa, kosztuje 88 juanów.

Nie będę rozwodził się nad widokiem. Jest równie dobry co w SWFC i Perle Orientu. Bardzo dobrze widać stąd właśnie tą ostatnią budowlę. To co jest tutaj wyjątkowe to spiralne schody wewnętrzne (na zdjęciu), które można oglądać z góry.

W cenie biletu była też perła, która pani wydłubała dla mnie na miejscu z małża. Perłę można przedziurawić i dokupić do niej biżuterię, ale z tej oferty nie skorzystałem.

Galeria zdjęć z Jin Mao znajduje się tutaj.

Nadszedł czas by po długiej przerwie wyrwać się na dzień z Szanghaju. W tę sobotę razem z Krzyśkiem i Markiem pojechałem w góry Tianmu, trzysta kilometrów na południowy zachód od miasta.

Z hotelu wyruszyliśmy przed czwartą rano. Bilety kupiłem poprzedniego dnia w automacie na dworcu głównym. Te automaty to nasze nowe odkrycie. Przy ich pomocy można kupić bilety na dowolny pociąg z kilkudniowym wyprzedzeniem, bez kontaktu z niekumatą chińską obsługą. Menu da się przestawić na język angielski. Niestety otoczony gromadą Chińczyków, którzy koniecznie chcieli mi pomóc albo przynajmniej zobaczyć co robię, popełniłem błąd przy zakupie. Kupiłem bilety na hard sleep, czyli miejsca leżące, droższe i w naszym przypadku niepotrzebne, ale nawet dobrze się złożyło. Mogliśmy pospać parę godzin więcej w pociągu, po pobudce o trzeciej rano. Na dworzec główny w Hangzhou dotarliśmy dwadzieścia po siódmej.

Z dworca kolejowego pojechaliśmy autobusem K49 na zachodni dworzec autobusowy. Znajduje się on daleko na zachodnich przedmieściach Hangzhou. Autobus jechał na miejsce przez około godzinę. Koszt przejazdu to dwa juany, które należało wrzucić do specjalnej skrzynki obok kierowcy.

Główny budynek dworca zachodniego, z którego odjeżdżają dalekobieżne autobusy, znajduje się przy ulicy Tianmu. Z jednej z bocznych ulic odjeżdżają natomiast autobusy lokalne i stamtąd właśnie wyruszyliśmy autobusem K598 do miasta Lin'an. Bilet kosztował 10 RMB. W Lin'an znajdują się dwa dworce autobusowe, a my potrzebowaliśmy dostać się na drugi, zachodni. Tam skierowali nas na czwarte stanowisko, z którego odjeżdżają busy na zachód. Złapaliśmy coś co prawdopodobnie jechało do Yuqian (bilet 8 RMB), ale nawet nie jestem pewien, bo mieliśmy wyłącznie mapę z chińskimi znaczkami. Tak czy inaczej wysiedliśmy na skrzyżowaniu po drodze, gdzie można było wynająć busik dojeżdżający bezpośrednio pod park Zachodniego Tianmu. Wynajęcie busa kosztowało nas 30 RMB.

Wstęp do parku to kolejne 100 RMB. Przyzwyczaiłem się już, że wstęp to wszelkiego rodzaju parków narodowych i rezerwatów w Chinach jest bardzo drogi. Wydaje mi się, że jest to jakaś forma ochrony tych miejsc przed zadeptaniem w tym ogromnie przeludnionym kraju.

Przed wyjściem w góry poszliśmy jeszcze na śniadanioobiad do miejscowej restauracji. Dostaliśmy między innymi zupę z kurczaka do podziału na trzech. W zupie był cały kurczak, chyba tylko z wyjątkiem piór. Była nawet głowa z dziobem. Ja na ten kurzy łeb nie mogłem nawet patrzeć, Markowi za to chyba smakował.

Potem wyruszyliśmy na Wierzchołek Nieśmiertelnych (1505 m n.p.m.). Szliśmy starymi schodami, drogą która liczy już setki lat. W okolicy znajduje się kilka buddyjskich świątyń i to właśni mnisi zbudowali drogę na szczyt i nadal ją utrzymują. Posadzili też przy niej dziesiątki drzew, które z upływem czasu stały się ogromne. Duża część drogi przebiega właśnie obok takich kilkusetletnich olbrzymów. Z góry spływają dziesiątki strumieni, gdzieniegdzie tworząc wodospady. Po drodze znajdują się też jaskinie i ruiny starszych świątyń. Na szczyt szliśmy wiele godzin. Wspinaczka po schodach, o czym przekonuje się tu nie pierwszy raz, jest bardziej wyczerpująca niż po zwykłych ścieżkach. Warto było jednak, bo ze szczytu roztacza się wspaniały widok na okolicę. Na wierzchołku znajduje się stacja meteorologiczna, obecnie opuszczona i zrujnowana. Jedynym jej rezydentem jest starszy pan, który sprzedaje tu piwo i inne napoje.

Ze szczytu zeszliśmy ścieżką biegnącą wzdłuż linii energetycznej. Prowadzi ona bezpośrednio do parkingu przy jednej z bram parku. Tu dopłaciliśmy jeszcze 15 juanów za przejazd do dolnej bramy, z której zaczynaliśmy. Dotarliśmy tam pędząc busem górskimi serpentynami.

Droga powrotna do pewnego stopnia była powtórzeniem tej z rana. Wynajem busa do skrzyżowania drogi lokalnej z tą Lin'an – Yuqian, potem bus do Lin'an. W tym mieście napotkaliśmy pierwszy problem. Z zachodniego dworca nie było już autobusów do Hangzhou i musieliśmy przejść na dworzec wschodni. W Hangzhou też nie udało się złapać autobusu i do dworca kolejowego musieliśmy dojechać taksówką. Pojechaliśmy na dworzec główny, choć na pociąg do Szanghaju było już za późno. Ostatni odjeżdża o 21.28 z dworca wschodniego. Zetknęliśmy się jednak w czasie poprzednich podróży do Hangzhou z prywatnymi ofertami przejazdów do Szanghaju i to na nie właśnie liczyliśmy.

No i nie zawiedliśmy się, oferowano nam autobus i taksówki. Po długich negocjacjach udało się zbić cenę jednej z taksówek do 200 RMB (zaczęło się od 450). Razem z nami miał też jechać jeden Chińczyk, który płacił oddzielnie, co było też warunkiem naszej ceny. Pomknęliśmy do Szanghaju autostradą i dotarliśmy do miasta około północy.

Zdjęcia z wyprawy zamieściłem w tej galerii.

Ostatnio, czy to na zakupach, czy w trakcie zwiedzania, miałem okazję trochę lepiej poznać Pudong. W porównaniu z Puxi, w którym mieszkam i pracuję to trochę jak inny świat. Dwie główne części Szanghaju rozdziela rzeka.

Puxi to stara dzielnica, położona na lewym brzegu Huangpu. Są tu oczywiście nowoczesne budowle, szerokie wielopasmowe drogi, estakady itd, ale wszystko to jest jednocześnie bardziej chaotyczne. I tak tuż obok nowoczesnego wieżowca można znaleźć zatłoczoną uliczkę, na której ludzie handlują, jedzą, bawią się, a nawet się myją. To w tej części Szanghaju znajduje się stare miasto, Bund, dawna koncesja francuska oraz międzynarodowa. To jest ten Szanghaj, który nie do końca został zaplanowany, a bardziej po prostu taki wyrósł.

Pudong na prawym brzegu rzeki jest inny, dużo bardziej uporządkowany. Niemal wszystko co się tu znajduje powstało w ostatnich dwudziestu latach. Wcześniej były tu tylko wioski i pola ryżowe. Dzisiaj to przede wszystkim ogromne blokowisko, bardzo jednak różne od tych w Polsce. Wszystko jest tu zadbane i czyste. Tam gdzie między blokami zostało choć trochę przestrzeni i gdzie w Polsce powstałby kolejny blok, tam znajduje się skwer lub ogród. Widać, że wszystko to powstało niedawno i według planu. Pudongowi brakuje jednak trochę klimatu. Jeśli więc zwiedzać Szanghaj to głównie Puxi, ale gdyby tu żyć to raczej na Pudongu.

Po całej dobie najpierw burz, a później pomniejszego deszczu, niebo nad Szanghajem wypogodziło się i oczyściło. Postanowiłem wykorzystać sytuację i zrobić więcej nocnych zdjęć. Wybrałem się więc na wybrzeże Huangpu na Lujiazui. Widać stamtąd położony na przeciwległym brzegu Bund.

Była to niegdyś najbardziej prestiżowa ulica w Szanghaju i symbol tego miasta. Cześć znajdujących się na niej gmachów zbudowali jeszcze w czasach kolonialnych Brytyjczycy. Obecnie znalazła się nieco w cieniu wieżowców po jednej i drugiej stronie rzeki, ale nadal robi spore wrażenie.

Kilka zdjęć z dzisiejszego dnia zamieściłem tutaj. Przy okazji zrobiłem też więcej zdjęć Lujiazui.

Plucie w Chinach jest zakazane. Ogólnie jednak nikt tym zakazem się nie przejmuje. Chińczycy plują niemal wszędzie, zdarza się to nawet w barach i tańszych jadłodajniach. Samo plucie to jeszcze pół biedy, najgorsze jest potężne i przeciągłe charknięcie, które je poprzedza.

Robią to wszyscy, bez względu na wiek, płeć i jak się wydaje także pozycję społeczną. Normalny jest tu widok elegancko ubranej pani, która pluje na ulicy. Podobno władze walczą z tym zwyczajem już od lat 50. I jak dotychczas bezskutecznie, jest tu zbyt zakorzeniony.

Muszę jednak przyznać, że faktycznie w metrze, skąd pochodzi tabliczka na zdjęciu, plucie się nie zdarza, albo zdarza się bardzo rzadko. Być może zakaz jest tam naprawdę egzekwowany, a kara bardziej niż gdzie indziej dotkliwa.

Znalazłem sklep z elektroniką przy którym Digital Plaza wydaje się mała. Zajmuje cztery poziomy wielkiego budynku na ulicy Zhangyang na Pudongu, na lewo od hotelu InterContinental. To dziesięć minut marszu ze stacji metra Century Avenue.

Trafiliśmy tam z Dawidem w niedzielę, gdy szukaliśmy domu towarowego Next Age. Zgodnie z opisem, z mojego przewodnika po Szanghaju, jest on największym tego typu obiektem w Azji. Faktycznie jest ogromny, choć nie mam pojęcia czy rzeczywiście największy. Zajmuje dziesięć pięter, każde z odmiennym asortymentem. I tak na przykład jest tam całe wielkie piętro odzieży sportowej, albo piętro z akcesoriami dla dzieci.

Obok Next Age jest takich wielkich domów handlowych więcej, a część z nich jest wyspecjalizowana. Jest między innymi Food In, pięć pięter wypełnionych restauracjami i stoiskami z jedzeniem. No i jest też właśnie ten wielki dom handlowy z elektroniką. Jego angielskiej nazwy niestety nie znam, o ile w ogóle taką posiada. Wypełnia go dziesiątki stoisk ze sprzętem komputerowym, telefonami, konsolami itd. Ceny są podobne do tych w Digital Plazie i tak jak tam do pewnego stopnia negocjowalne.

Byłem dzisiaj w Muzeum Historii Naturalnej. Znajduje się na Yan'an Dong Lu, tuż obok skrzyżowania z Henan Zhong Lu, około 10-15 minut marszu ze stacji East Nanjing Road. Wstęp kosztuje zaledwie 5 juanów.

Dość ciekawe było pierwsze piętro muzeum, gdzie można obejrzeć kilka szkieletów dinozaurów oraz szkielet mamuta. Jest tam również więcej pomniejszych skamieniałości oraz wystawa obrazująca ewolucję człowieka, kształtowanie się ludzkich ras oraz początki kultury. W oddzielnej salce na tym piętrze wystawiono jeszcze kilka mumii.

Dużo mniej ciekawe były wyższe poziomy, pełne wypchanych lub zakonserwowanych zwierząt. Może jakiś fascynat biologii znalazłby tam coś dla siebie, ale mi po wizytach w trzech innych miejscach, gdzie widziałem żywe zwierzęta (oceanarium, królestwo owadów i targ ptaków), nie podobało się za bardzo. Nie najlepsze wrażenie zrobił też na mnie sam budynek muzeum, stary i bardzo zniszczony wewnątrz.

Zdjęcia z tego miejsca zamieściłem tutaj.

W niedzielę byłem z Dawidem w japońskiej restauracji Tairyo Teppanyaki. Jedzenie świetne, ale to co naprawdę wyróżnia to miejsce to sposób przygotowania posiłku. Goście zajmują miejsca wokół rozgrzanych blatów, do których podchodzą kucharze i przygotowują zamówione dania. Można więc obserwować przygotowanie posiłku i trzeba przyznać, że naprawdę jest na co popatrzeć.

Cena obiadu to kilkadziesiąt RMB, a samą restaurację znaleźliśmy na piątym (a może szóstym – nie pamiętam dobrze) piętrze galerii Cloud Nine. Zdaje mi się jednak, że Tairyo Teppanyaki to sieć restauracji i można ich w Szanghaju znaleźć więcej.