Chińczycy zabrali nas wczoraj na badmintona. Podobne wyjścia organizowane są w pracy co tydzień, to jednak pierwsze w którym uczestniczyłem. Pojechaliśmy w okolice lotniska Hongqiao. Krajobraz był tam industrialny, wszędzie magazyny i fabryki, ciasne domki stłoczone wokół ulic, masy ludzi na tych ulicach i ogromna, budowana właśnie estakada. Ponad dzielnicą co chwilę przelatywały z hukiem lądujące samoloty.

Boiska do badmintona znajdowały się pośrodku tego wszystkiego, na piętrze miejscowej fabryki opakowań. Prawdopodobnie służą one przede wszystkim pracownikom fabryki, ale jak się okazuje można je także wynająć. Połowę sali zajmował jeden z magazynów fabryki, a drugą połowę nasze trzy boiska.

Bardzo ciężko grało się w tym klimacie. Temperatura przekraczała 35 stopni, było też jak zwykle wilgotno i już po paru minutach pot lał się ze mnie strumieniami. Chińczycy nie grali tak dobrze jak się tego po nich spodziewałem, ale z pewnością lepiej radzili sobie kondycyjnie w tych warunkach.

Badminton jest tu w Chinach dość popularny. Widywałem nawet grające dzieci na chodnikach ruchliwych ulic. Najbardziej niezwykłym widokiem był jeden z podróży do Tianmu, zdaje się że z Lin'an. Wiedzieliśmy tam z okna autobusu plac, a na nim kilkadziesiąt par grających w badmintona równocześnie.

Niestety zgodnie z zapowiedziami dzień zaćmienia w Szanghaju okazał się pochmurny i deszczowy. Przed ósmą rano była jeszcze nadzieja, bo słońce chwilami prześwitywało przez chmury. Ale im później tym wyglądało to gorzej.

Na zaćmienie czekałem przed parkiem Zhongshan. Na miejscu zgromadziły się tłumy Chińczyków wyposażonych w specjalne okulary, przyciemnione szybki czy nawet zdjęcia rentgenowskie. Wszystko to jak się później okazało na próżno. Najbardziej rozczarowani musieli być chyba ci którzy rozstawili się w okolicy ze statywami i innym sprzętem fotograficznym. W czasie gdy jedni niecierpliwiąc się spoglądali na niebo inni, głównie starsi, spokojnie ćwiczyli tai chi, nie przejmując się całym tym zamieszaniem.

Na około 15 minut przed apogeum z nieba lunął deszcz. Część oczekujących, ta która nie była wyposażona w parasole ukryła się pod drzewami. Kiedy jednak doszło wreszcie do całkowitego zaćmienia, woda przestała ludziom przeszkadzać i zaczęli sobie na potęgę robić zdjęcia.

Samo zaćmienie wygląda dość niesamowicie, gdy w środku dnia zapada ciemność. Zrobiłem trochę zdjęć, ale niestety, ze zrozumiałych względów, na żadnym z nich nie ma samego słońca. Galerię można obejrzeć tutaj.

Dostałem kilka mejli z przypomnieniem o nadchodzącym zaćmieniu słońca. Dziękuję za nie. Oczywiście o zaćmieniu wiem, ale wiele sobie nie obiecuję ze względu na bardzo pesymistyczne prognozy pogody. Zapowiada się pochmurny i deszczowy dzień w Szanghaju, a ja nie mogę w środę opuścić miasta.

Wygląda na to, że padłem ofiarą oszustów. Chodzi o moją wizytę w herbaciarni sprzed miesiąca. Uświadomił mnie dzisiaj jeden z gości mojego bloga, który przebywa w tym mieście znacznie dłużej. Nie jestem bynajmniej sam, z naszej grupy nie nabrała się na to dotychczas tylko jedna osoba.

Jak to działa? Podchodzi do ciebie, w czasie przechadzki po Placu Ludowym, grupka młodych Chinek i Chińczyków. Przedstawiają się zwykle jako studenci, którzy właśnie przybyli do Szanghaju z odległej części Chin. Proszą cię o zrobienie im zdjęcia, a potem opowiadają o tym co już widzieli w Szanghaju, wypytują o twój kraj i wrażenia z Chin. Sprawiają sympatyczne wrażenie i są najlepiej mówiącymi po angielsku ludźmi jakich kiedykolwiek tu spotkałeś. Po dłuższej rozmowie proponują ci udział w ceremonii parzenia herbaty, która odbywa się nieopodal.

Herbata okazuje się bardzo droga, ale wszystko wygląda uczciwie. Jest cennik, a Chińczycy płacą swoją część. Niestety tak to tylko wygląda. Zrobiłem małe dochodzenie w sieci, szukając ludzi o podobnych doświadczeniach. Otóż okazuje się, że ci mili ludzie są prawdopodobnie w zmowie z pracownikami „herbaciarni”. I nie tylko nie płacą swojej części, ale dostają za to pieniądze.

Jak im się udało ze mną? Cóż, jak już wspomniałem nie byłem pierwszy. Może gdybym nie słyszał wcześniej opowieści o tej drogiej herbacie nie uznałbym tego za coś normalnego. Trzeba też niestety przyznać, że oszuści potrafią zrobić naprawdę dobre wrażenie. To niestety także z tego powodu, że bardzo rzadko spotyka się tu ludzi z którymi można swobodnie porozmawiać po angielsku.

Cudzoziemcy w Szanghaju narażeni są na jeszcze jedno oszustwo. Zdarza się to samotnym mężczyznom, których zaczepia kobieta i proponuje wspólne wyjście do restauracji. Tam zamawia najdroższe dania, wina czy drinki po czym ulatnia się, zostawiając obcokrajowca z rachunkiem. Osobiście się z tym nie spotkałem, ale słyszałem opowieści o tego rodzaju oszustwach jeszcze przed wyjazdem.

Most Lupu jest jednym z czterech szanghajskich mostów, położonym tuż obok terenów wystawowych przyszłorocznego Expo. Jest również jednym z nielicznych miejsc w tym ciasno zabudowanym mieście, skąd roztacza się tak rozległy widok.

Most nie jest udostępniony dla ruchu pieszego, ale można go zwiedzać. Najpierw wyjeżdża się windą na wysokość 13 piętra, a potem trzeba jeszcze wspiąć się schodami na jeden z łuków, na którym znajduje się platforma widokowa. Bilet wstępu kosztuje 40 RMB.

Widok jest naprawdę niesamowity. Dziesiątki metrów w dół na rzekę, na obydwa brzegi gdzie powstają właśnie pawilony Expo (na zdjęciu), na wieżowce Lujiazui, sąsiednie mosty i przylegające dzielnice.

Galerię zdjęć z Lupu zamieściłem tutaj.

Park Tianshan jest zwykłym ogólnodostępnym parkiem, który znajduje się nieopodal mojego hotelu. I jak w każdym miejskim parku w Chinach gromadzą się w nim tłumy miejscowych. Właśnie w parkach najbardziej widać jak bardzo Chińczycy są towarzyscy. Wolny czas spędzany jest zwykle wspólnie. Najwięcej oczywiście przychodzi tu ludzi starszych, którzy już nie pracują i mają więcej czasu. 

W parkach odbywają się ćwiczenia tai chi, grupy ludzi zbierają się by grać w mahjonga czy karty. Kiedyś wieczorem, w innym parku, widziałem jak ze dwie setki ludzi wspólnie tańczyły. I nie było to żadne zorganizowane wydarzenie. Po prostu gra tam muzyka, więc ludzie zbierają się każdego pogodnego wieczora żeby razem tańczyć.

W parkach, w których znajdują się duże wolne przestrzenie, ludzie puszczają latawce. W Tianshan natomiast, w centrum którego znajduje się jezioro, inni łowią ryby.

W tej galerii zamieściłem kilka zdjęć zrobionych dzisiaj w parku Tianshan.

Byłem dzisiaj na Hongqiao, w szanghajskim zoo. Znajduje się ono na zachodzie miasta, nie tak daleko od miejsca w którym pracuję. Najlepiej dojechać tam taksówką ze stacji metra Beixinjing albo Songhong Road.

Zoo jest wielkie i nie całe obejrzałem. Wewnątrz, poza wybiegami dla zwierząt czy ptaszarnią, znajduje się niewielkie jezioro. Dla dzieci jest tu także wesołe miasteczko i coś w rodzaju cyrku ze słoniami. To akurat nie za bardzo mnie interesowało, a wstęp do tego miejsca kosztuje coś extra. Za bilet do samego zoo zapłaciłem 30 juanów.

Nie najlepszą porę wybrałem sobie na tą wizytę. Około południa, przy temperaturze przekraczającej 35 stopni, większość zwierząt spała. Pandy, większe małpy i niektóre kotowate wyglądały jakby padły od tych upałów. Leżały z łapami wyciągniętymi ku górze.

Nie za bardzo podobały mi się warunki w których żyły niektóre zwierzęta. Z jakiegoś powodu słonie o tej porze zamknięte były w ciasnych pomieszczeniach, gdzie miały już po prostu strasznie brudno. Nie najlepiej wyglądał też wybieg dla pand, które miały być główną atrakcją tego zoo. Wiele zwierząt, w tym również pandy, można było oglądać wyłącznie przez szyby. Zewnętrzny wybieg pozostawał pusty.

Najlepiej prezentowały się niektóre roślinożerne zwierzęta, którym taka pogoda chyba mniej przeszkadza. Nad częścią wybiegów można było przejść po specjalnych platformach, lub wiszących mostach.

Zdjęcia z zoo zamieszczam tutaj. Picasa znów działa, przynajmniej na razie.

Od wczoraj nie ma dostępu do Picasy z Chin. Serwis dołączył tym samym do youtube, flickr i podobnych, zablokowanych już wcześniej. Nie mam pojęcia czy to na stałe, czy to tylko tymczasowe.

Dla mojego bloga, o ile Picasa nie zostanie odblokowana, oznacza to koniec dużych zewnętrznych galerii. Teoretycznie mógłbym chyba wrzucić zdjęcia, tyle że później nie miałbym możliwości obejrzenia ich i posortowania. Braki zostaną uzupełnione po powrocie do Polski, a tymczasem będę zamieszczał po kilka zdjęć na samym bloksie.

UPDATE: Po dwóch dniach przerwy Picasa znów działa. Nie mam pojęcia na jak długo i czy problemy nie będą się powtarzać...

Dzisiaj Chińczycy zorganizowali kolejne spotkanie integracyjne naszego zespołu. Mieliśmy wspólnie zjeść kolację, a potem razem w coś pograć. Zabrali nas do restauracji, gdzie poza salą jadalną było kilkanaście pokoików, w których można było się zamknąć i grać. Każdy z nich wyposażony był w elektroniczny stół do mahjonga.

Zagraliśmy jednak w coś innego. Chińczycy skorzystali z tej okazji, żeby zagrać z nami w przywiezioną z Europy grę karcianą Sabotażysta. Tego rodzaju gry także tutaj stają się chyba popularne. Kilka razy widziałem, jak w czasie przerwy obiadowej, grupy Chińczyków właśnie w to grały.

W sumie bardzo miło spędziliśmy z nimi ten wieczór. Podobne spotkania będą się powtarzać. Może następnym razem znajdziemy trochę czasu żeby zagrać także w mahjonga.

Chińczycy posiadają specjalny język gestów dłoni do wyrażania liczb. Zauważyłem to już wkrótce po przybyciu do Chin. Niekiedy sprzedawcy w sklepach próbowali się ze mną w ten sposób porozumieć, oczywiście na początku bezskutecznie.

W tym języku dziesiątka na przykład to dwa skrzyżowane palce wskazujące, a jedynka to wysunięty palec wskazujący. Trzeba przy tym właśnie uważać którego palca się używa, bo na przykład sam wysunięty kciuk nie oznacza nic (chyba, że coś niezwiązanego z liczbami) i nie zostanie odpowiednio zrozumiany.

Umiejętność rozumienia tych znaków może być naprawdę przydatna w podróżowaniu po Chinach. Dlatego zamieszczam tutaj linka do artykułu ze zdjęciami.