Mają do 15 cm długości i potrafią wydawać dźwięki powyżej 100 dB. W Szanghaju po raz pierwszy zetknąłem się z nimi dwa miesiące temu. Jeśli pojawiły się już wcześniej, to było ich tak mało, że nie zwróciły mojej uwagi. Tymczasem w czerwcu, lasy, parki, a nawet pojedyncze drzewa rozbrzmiały hałasem, który początkowo kojarzył mi się bardziej z jakimś urządzeniem elektrycznym albo silnikiem niż owadami.

Cykady potrafią być naprawdę głośne, a zwykle występują w większej ilości. Marsz przez las w którym koncertują te owady jest ciekawym przeżyciem. Mieliśmy z czymś takim do czynienia w czasie wyprawy na Tianmu.

Jednak cykad było też bardzo dużo w samym Szanghaju. Było, bo ostatnio jak mi się wydaje jest ich znacznie mniej. Niewykluczone, że w tym roku sezon na cykady się kończy.

Próbowałem je nagrywać, ale mi nie wyszło. Nie mam odpowiedniego sprzętu. Na Wikipedii jest nagranie z cykadą nowozelandzką. To nie to samo oczywiście, ale występuje pewne podobieństwo.

Czuję się jakbym cofnął się o dziesięć lat wstecz i wrócił do czasów modemów telefonicznych, zrywanych połączeń i stron otwierających się całą wieczność. Wszystko to za sprawą problemu route flapping, który występuje podobno na łączu z Szanghaju do Kuala Lumpur. Od wczoraj korzystanie z Internetu jest bardzo utrudnione. Strony ładują się po kilka minut, są problemy ze skype'em, a czasem nawet zwykłą pocztą.

Dzisiaj zjadłem swoją pierwszą żabę. W poprzednim tygodniu próbowali już tego dwaj koledzy, a że chwalili sobie taki posiłek, postanowiłem też spróbować.

Żaby w Chinach hodowane są w celach spożywczych. W każdym większym supermarkecie, obok żywych ryb, żółwi i węgorzy, jest też akwarium z żabami (zdjęcie u góry). Jest to oczywiście jakiś specyficzny gatunek, większy od tych europejskich spotykanych na naszych łąkach.

W restauracji mogłem wybrać między dwiema żabimi potrawami. Mój wybór padł na „młodą żabę na ostro”. Dostałem drobne kawałki smażonego mięsa w ostrej papryce, oczywiście z ryżem i gotowanymi warzywami.

Jak żaba smakuje? Trochę jak kurczak, ale mięso jest delikatniejsze. Jest to całkiem smaczne. Mniej przyjemne jest to, że w potrawie znajduje się masa drobnych kości. Problem ten występuje jednak dość często w przypadku potraw chińskich.

Longhua to miejsce bardzo ważne dla dwóch kategorii ludzi, szanghajskich buddystów oraz miejscowych komunistów. Ci pierwsi odwiedzają je ze względu na świątynię Longhua, największą z buddyjskich świątyń Szanghaju. Dla drugich szczególne znacznie ma położony tuż obok Cmentarz Męczenników na którym spoczywają komunistyczne ofiary masakr z lat 20.

Świątynia, park i cmentarz Longhua położone są na południowy zachód od dawnej Koncesji Francuskiej, około 10 minut marszu ze stacji metra Caoxi Road. Zwiedzanie świątyni kosztuje 10 RMB.

W skład kompleksu świątynnego wchodzi pięć sal z ogromnymi posągami Buddy. Dla mnie najciekawsza była jednak Sala Tysiąca Luohanów z posążkami buddyjskich świętych. W świątyni jak zawsze pełno było wiernych palących trociczki i modlących się na buddyjski sposób.

Naprzeciw znajduje się pagoda Longhua. Ma ona 44 metry wysokości i jest najwyższą pagodą w Szanghaju. Niestety budowla zamknięta jest na głucho i nie ma możliwości jej zwiedzania.

Na zachód od świątyni i pagody rozciąga się park Longhua. Jest dość duży, ale niewielu było tu bawiących się Chińczyków. Odwiedzający park przybywają raczej do znajdującego się w centrum Cmentarza Męczenników Longhua. Na Cmentarzu spoczywają ofiary masakry z 1927 roku, gdy nacjonaliści i sprzymierzeni z nimi gangsterzy z Zielonego Gangu wymordowali kilka tysięcy szanghajskich komunistów i ich zwolenników.

Zdjęcia, które zrobiłem dzisiaj na Longhua, zamieściłem w tej galerii.

Świątynia Jing'an znajduje się nieopodal stacji metra o tej samej nazwie, na zachodnim krańcu Nanjing Xi Lu. To tylko kilka stacji metra od miejsca, w którym mieszkam i od dawna planowałem się tam wybrać. Żałuję teraz, że nie poszedłem wcześniej, bo w tej chwili świątynia znajduje się w generalnym remoncie.

Miejsce to poświęcone jest Buddzie Siakjamuniemu, a remont nie przeszkadza przychodzić do świątyni wiernym. Wielu Chińczyków modliło się tu dzisiaj. Turystów, podobnych do mnie, było tylko kilku. Zwiedzanie kosztuje 20 RMB.

Więcej zdjęć ze świątyni zamieściłem w tej galerii.

Stałem się fanem szanghajskich parków. Dają mi one odrobinę wytchnienia od tego gwarnego i zatłoczonego miasta. Tym razem wybrałem się do Parku Fuxing w samym sercu Koncesji Francuskiej.

Imponuje mi chińska różnorodność form spędzania wolnego czasu w parkach. Od zupełnie europejskiego puszczania zdalnie sterowanych łódek po bardziej charakterystyczne dla tego kraju gry w mahjonga i go, czy puszczanie latawców.

Zamieściłem kilka zdjęć z tego parku tutaj.

Każdego wieczora, o ile tylko dopisze pogoda, w parku Hongqiao przy skrzyżowaniu Zunyi Lu i Xianxia Lu, gromadzą się dziesiątki ludzi aby razem potańczyć. Bywa, że tańczy tutaj nawet do 200 osób.

Nie jest to w Szanghaju nic niezwykłego. Podobnych miejsc jest więcej, choć w niewielu widziałem tylu tańczących co właśnie na Xianxia Lu. Ludzie gromadzą się wieczorami w publicznych parkach czy na placach.

Króluje muzyka, która brzmi jak skrzyżowanie tradycyjnej chińskiej i starych polskich szlagierów. Zdarza się jednak czasem także współczesny pop i dance.

Międzynarodowe Centrum Gimnastyczne to miejsce do którego chodzimy na badmintona. Jest to charakterystyczny okrągły budynek przy skrzyżowaniu Zhongshan Lu oraz Wuyi Lu i naprzeciw Miasta Herbaty Tianshan.

Boiska do badmintona znajdują się w hali na tyłach budynku. Wynajęcie jednego z boisk kosztuje 50 RMB za godzinę. Ostatnio wyszło o połowę taniej bo do gry przyłączyło się kilkoro Chińczyków. Boiska są na tyle duże, że łatwo grać w cztery osoby. Na całej hali łącznie grało wtedy chyba około 30-40 osób.

Na miejscu znajduje się sklepik z akcesoriami do badmintona. Można tu także grać w ping ponga. Niestety hala nie jest klimatyzowana co powoduje, że w gorące dni gra się tu bardzo trudno.

Stworzyłem nową, ogólną galerię zdjęć Szanghaju. Nie ma ich wiele, bo inne znalazły się już wcześniej w bardziej szczegółowych galeriach. Zdjęcia zamieszczone tutaj obrazują głównie szanghajskie ulice.

Spędziłem dzisiaj trochę czasu w parku Zhongshan (czyli Parku Sun-Yat-sena). To kolejny duży park, położony nieopodal naszego hotelu, większy jeszcze od parku Tianshan.

Jest tu kilka zbiorników wodnych, a po największym z nich miejscowi pływają w wynajętych łodziach. W innym miejscu dzieci uczestniczą w prawdziwych wodnych bitwach w łodziach uzbrojonych w pistolety na wodę.

W porównaniu z parkiem Tianshan, przychodzi tu więcej młodych ludzi oraz małżeństw z dziećmi. Puszczają tu latawce i bawią na wodzie w sposób opisany powyżej. Oczywiście jest też sporo starszych, którzy jak w parku Tianshan grają tu w karty czy mahjonga.

Na jednym ze stawów rosną lotosy (na zdjęciu), które dzisiaj, po raz pierwszy w życiu widziałem kwitnące. Trochę zdjęć z parku zamieściłem w tej galerii.