Ostatni dzień naszej wyprawy spędziliśmy w Guilin. Nie mieliśmy żadnego problemu ze znalezieniem autobusu. Właściwie to obsługa autobusu znalazła nas, kiedy tylko pojawiliśmy się na dworcu. Z Yangshuo wyjechaliśmy około 10 rano. Tym razem dużym, nowoczesnym autokarem z telewizorem, ale także tu gdy miejsca się skończyły rozdano plastikowe krzesełka. Chinka siedząca obok usiłowała pogadać sobie ze mną po angielsku, ale zupełnie nam nie szło. Prawie nie rozumieliśmy się nawzajem. Przez moment zastanawiałem się czemu ona pyta czy ja chodzę (walk) po Chinach. Dopiero później załapałem, że po prostu nie wymawia „R” w ogóle i chodziło jej o pracę (work), a wtedy było już po rozmowie.

Pierwszy raz jechałem po chińskiej drodze dużym pojazdem. Nasz kierowca wyprzedzał na trzeciego, a nawet czwartego. Ustępował tylko ciężarówkom i innym autobusom. Na pozostałych trąbił, a oni zmykali mu z drogi. Miał przy tym ambicję, żeby wyprzedzić wszystkie inne autobusy, bez względu na prędkość. Niektóre wyprzedzał po dwa razy, jeśli po pierwszym musiał się gdzieś zatrzymać. Dla tych, którym nie wystarczały wrażenia z samej jazdy, był jeszcze trzymający w napięciu film o dzielnych chińskich partyzantach walczących z Japończykami. Nie zrozumiałem ani słowa z tego co mówili, ale były niezłe efekty, dużo wybuchów pod koniec.

Po przybyciu do Guilin, pierwsi powitali nas miejscowi naciągacze. "Hello! Yangshuo?!" słyszeliśmy niemal na każdym kroku. Ale tylko w okolicy dworca, wystarczyło nieco się oddalić i już mieliśmy spokój. Najpierw jednak musieliśmy zostawić gdzieś walizkę z bagażem. Aby dostać się do przechowalni dworca kolejowego należy wcześniej wykupić bilet. W pewnym momencie byliśmy już tak zdesperowani, że gotowi byliśmy zdecydować się na ten krok. Pomógł nam miejscowy taksówkarz, mówiący po angielsku. Okazało się, że na prawo od dworca jest druga przechowalnia, w której nie potrzeba biletu. Nasz dobroczyńca zaproponował kurs dookoła miasta, w czasie którego mógłby nam wszystko pokazać. Zrobił to w ten sposób, że gdy w końcu się wykręciliśmy, przez chwilę czułem się jak osoba głęboko niewdzięczna.

Spod dworca wyruszaliśmy przed siebie, w poszukiwaniu przystanku, z którego można by odjechać na lotnisko, a także mapy. Mapa się znalazła, była wprawdzie w całości po chińsku, ale nie takie przeszkody pokonywaliśmy, więc szybko ustaliliśmy nasze położenie. Tuż obok na mapie znajdował się park z zaznaczonych punktem widokowym. Tam właśnie, do Parku Wzgórza Nanxi, najpierw się udaliśmy. Wstęp kosztował 27 juanów od osoby, a więc było tam dość drogo. W parku znajdowała się herbaciarnia, z której jednak nie skorzystaliśmy, kilka wysokich wzgórz i jaskinie. Weszliśmy do jednej z jaskiń, leżącej na uboczu i nieoświetlonej. Bez latarek nie było jednak sensu zapuszczać się głębiej, musieliśmy więc po chwili zawrócić. Najciekawsze były skaliste, strome wzgórza z których roztaczał się wspaniały widok na miasto. Guilin jest nieco mniejsze od Krakowa, z tym że góry i skały znajdują się tu w samym centrum. Bardziej oddalone dzielnice prześwitywały pomiędzy pasmami wzgórz.

Marek i Krzysiek ćwiczyli wspinaczkę próbując wejść na niemal każdą pionową skałę jaką zobaczyli. Ja zwykle zostawałem nieco niżej, tam gdzie dałem radę wejść w swoich nieco ślizgających się butach. W końcu gdy się trochę zmęczyłem usiadłem pod dachem budynku znajdującego się pod jednym ze szczytów. Tam, sam stałem się jedną z atrakcji turystycznych, z którą można było robić sobie fotki. Najpierw starsze chińskie małżeństwo na przemian robiło sobie zdjęcia ze mną. Początkowo próbowali mnie złapać tak niby przez przypadek, ale gdy wycofałem się im z kadru, to w końcu mnie wprost poprosili. Później, już na sąsiednim wierzchołku, robiliśmy sobie zdjęcia wszyscy z grupą napotkanych chińskich studentów.

W ten sposób czas upłynął nam mniej więcej do 14, kiedy udaliśmy się na obiad. Menu w miejscowej restauracji było ze zdjęciami, więc łatwo było coś wybrać. Nauczony doświadczeniem wybierałem dania, na których nie widać było tej ognistej papryki. I wybrałem chyba najlepiej ze wszystkich. Jedno moje danie przypominało nasze naleśniki, a zrobione było głównie z jajek, drugim były po prostu brokuły. Do tego ogromna micha ryżu do podziału pomiędzy trzech i piwo. Cała gromada kelnerek stała nad nami i pilnowała czy nie robimy czegoś głupiego (jak picie piwa z butelki, zamiast jak kultura nakazuje ze szklanki). Rozeszły się, gdy w końcu się przekonały, że nieźle sobie radzimy. 

Z restauracji udaliśmy się do drugiego parku, położonego na południowy zachód od dworca. Ten park był ogólnodostępny i gromadziły się w nim tłumy Chińczyków. Niemal co krok coś ciekawego się działo. Występowały, czy może raczej ćwiczyły tu amatorskie zespoły, grające tradycyjną chińską muzykę. Odbywały się ćwiczenia Tai Chi, z wachlarzem i mieczem. Były pokazy tańca. Do niektórych z występów wciągano publiczność. Wszędzie gdzie się pojawiliśmy budziliśmy pewną sensację. Niekiedy publiczność bardziej zainteresowana była oglądaniem nas, niż występów. Chętnie zostałbym w tym parku dłużej, ale chłopaki koniecznie chcieli pojechać na lotnisko autobusem, a ten należało znaleźć odpowiednio wcześniej. Zostałem więc przegłosowany i niechętnie poszedłem szukać z nimi tego autobusu.

Autobus udało się znaleźć po dwóch rozmowach w biurach turystycznych i długim, bardzo szybkim marszu z walizką przez miasto. Dobrze, że nie poprzestaliśmy na pierwszej rozmowie, wówczas utknęlibyśmy na remontowanym, zamkniętym moście. Na odjazd autobusu trzeba było czekać jeszcze 20 minut. Kiedy wyjechaliśmy było już dość późno, ale Krzysiek i Marek po całym tym wysiłku który włożyli w drogę na miejsce, a wcześniej przekonywanie mnie, że dojazd autobusem będzie łatwy i szybki, nie zrezygnowali.

Autobus jechał beznadziejnie wolno. Połowa szosy była w remoncie i wlekliśmy się za ciężarówką, której nie można było w tych warunkach wyprzedzić. Do odlotu było już niebezpiecznie blisko. Czas ten spędzałem wymyślając tortury, którym poddam chłopaków w wypadku gdybyśmy się spóźnili. Uratowały nas (czy może bardziej ich) dwie rzeczy. Po pierwsze kiedy wreszcie wyjechaliśmy na autostradę kierowca bardzo mocno przyśpieszył. Jechał chwilami tak około 130 km/h i wyprzedzał nawet taksówki. A druga rzecz, sam samolot się pół godziny spóźnił. Gdyby odleciał zgodnie z planem, mielibyśmy na wszystko 5 minut czasu. Trochę nerwów kosztowała nas „rozmowa” z Chinką przy bramce, która po angielsku nie potrafiła powiedzieć ani słowa. Patrzyliśmy tylko na nią, a ona tępo na nas, a bramki były zamknięte. Dopiero po dłuższej chwili zorientowaliśmy się, że są zamknięte dlatego, że jest opóźnienie i boarding time jeszcze się nie rozpoczął. Na Pudongu wylądowaliśmy przed 23. O tej porze niestety Maglev już nie kursuje, więc musieliśmy wrócić do hotelu taksówką. Ciekawa była tu odprawa taksówki. Pracownik lotniska zapisał najpierw gdzie jedziemy, a potem sam wybrał dla nas odpowiednią taksówkę (czyli pierwszą wolną). Do hotelu dotarliśmy około północy.

Galerię zdjęć z Guilin zamieściłem tutaj.

Drugi dzień w Yangshuo rozpoczęliśmy od lotu balonem. Podobnie jak pozostałe atrakcje tego dnia lot zorganizowało nam lokalne biuro turystyczne Experience Yangshuo. Bardzo polecam, jeśli ktoś z Was będzie miał okazję odwiedzić to miejsce. Mówili nieźle po angielsku, jak tylko mogli pomagali nam docierać we właściwe miejsca i co najważniejsze ich oferta była dość tania. Przelot balonem kosztował 600 juanów od osoby, a więc poniżej 100 dolarów, których się spodziewaliśmy. Ostatecznie wyszło chyba jeszcze taniej, bo kupiliśmy bilety jednocześnie na kilka miejscowych atrakcji, a za to dostaliśmy zniżkę. Warto iść prosto do nich, omijając ulicznych naciągaczy, których są w tym mieście chyba setki.

Umówiliśmy się, że podjadą po nas do hotelu o godzinie 6:30. Nie miałem problemu ze wstawaniem, już o piątej głośnym pianiem obudził mnie mieszkający po sąsiedzku kogut. Pogoda zapowiadała się całkiem nieźle. Okazało się, że hotel położony jest niemal u stóp jednego z tych wzgórz z pionowymi skalnymi ścianami. Nie zauważyłem tego poprzedniego dnia. Punktualnie o 6:30 zeszliśmy na dół, gdzie czekała już dziewczyna z biura. Okazało się jednak, że nie możemy wydostać się z hotelu, bo drzwi zasunięte były kratami. Po chwili gorączkowych poszukiwań znaleźliśmy i obudziliśmy recepcjonistę, który nam otworzył. Na miejsce pojechaliśmy furgonetką. Dłuższą chwilę czekaliśmy na lądowanie naszego balonu, którym w tym czasie podróżowała jeszcze poprzednia grupa. Po lądowaniu uzupełnili nam jeszcze zapasy gazu i mogliśmy już lecieć. Poza pilotem balonu leciało nas pięcioro, my i azjatycka para, jak mi się wydaje Japończyków. Zanim się wznieśliśmy, chwilę trwało nagrzanie powietrza płonącym gazem. Z powodu tego płomienia w balonie niemal cały czas było ciepło, chwilami nawet zbyt gorąco. Nie warto więc zabierać specjalnie na taką podróż cieplejszych ubrań. Z góry obserwowaliśmy niezliczone pola ryżowe, w których odbijało się poranne słońce, wsie i rzekę. Balon przemieszcza się bardzo wolno, wszystkiemu można więc było spokojnie się przyjrzeć. W pewnym momencie lecieliśmy wysoko ponad szczytami gór. Najwyżej wznieśliśmy się chyba na około 900 metrów, ale wówczas widoki w dole przysłaniała nieco poranna mgła. Najlepszy widok był chyba z połowy tej wysokości. Powietrze w Yangshuo jest bardzo czyste, całkowicie przeciwnie niż w Szanghaju, jest tam jednak także wilgotno. Podejścia do lądowania mieliśmy dwa. Nasz pilot musiał trafić w jedną z lokalnych dróg, jedyne bezpieczne miejsce na którym mogliśmy wylądować. Za pierwszym razem nieco nas zniosło, więc wznieśliśmy się drugi raz. Przy drugim podejściu trafiliśmy perfekcyjnie, lądując na środku miejscowej wioski. Ekipa szybko zabrała się do składania balonu, a nas odwieziono z powrotem do miasta, gdzie mogliśmy chwilę odpocząć w hotelu.

W drodze na kolejną atrakcję spróbowaliśmy jednego z ulicznych przysmaków. Rodzaj gorącej jasnej bułeczki z mięsem i warzywami w środku, bardzo dobre. Z biura dostaliśmy przewodniczkę, która zaprowadziła nas na dworzec i wskazała właściwy autobus. Pojechaliśmy na rejs po rzece Li. Bilet z Yangshuo do XingPing, gdzie znajduje się przystań, kosztował 5,50. W chińskich autobusach płaci się już w środku, po zajęciu miejsc. Zawsze ktoś wtedy przechodzi i zbiera pieniądze. Mieliśmy tu ciekawą sytuację, bo najpierw sprzedająca bilety wyrzuciła z autobusu osoby dla których nie było miejsc siedzących. Nie mieliśmy pojęcia dlaczego, ponieważ wcześniej zapłacili. Powód poznaliśmy przy wyjeździe z dworca. Do autobusu weszła pani inspektor, wyrzuciła jeszcze ze trzy osoby które siedziały na oknie z tyłu, odhaczyła coś na formularzu, po czym wyszła. Pojechaliśmy, ale już 20 metrów za dworcem autobus się zatrzymał i zapakowały się te wszystkie osoby wyrzucone wcześniej. Tym, dla których zabrakło miejsc siedzących, rozdano małe plastikowe krzesełka. Usiedli na nich w przejściu. Na miejscu w XingPing, przesiedliśmy się do czegoś w rodzaju małej otwartej furgonetki. Zapłaciliśmy po trzy juany. Warto było kupić ten bilet, choć do przystani jak się okazało było dość blisko. Na miejscu zobaczyliśmy ogromne tłumy ludzi przeciskających się do łodzi, krzyczących na siebie i walczących o miejsca. Tu właśnie bardzo przydała się pomoc naszego kierowcy, który załatwił łodzie dla nas i podróżujących z nami Chińczyków. Wypłynęliśmy łodzią na rzekę, zatłoczoną jak autostrada. Wszędzie wokół śmigały podobne łodzie, przepływały też większe statki wycieczkowe. Miejscami widoki z rzeki były bardzo interesujące. Z perspektywy czasu uważam jednak, że z tej atrakcji można było zrezygnować. Choć z drugiej strony myślę, że warto było przejechać się lokalnym autobusem.

Już po powrocie na przystań, widziałem pierwszy tutaj wypadek. A więc jednak się zdarzają. Cofająca się furgonetka najechała na motocykl z rodziną. Na szczęście kierowca w porę się zatrzymał, gdy wszyscy wokół zaczęli krzyczeć i skończyło się chyba tylko na obtartej nodze. Na dworzec autobusowy w XingPing dotarliśmy piechotą idąc wzdłuż rzeki. Spotkaliśmy tam włoską rodzinę, która pomogła nam wybrać właściwy autobus. O miejsca w autobusie trzeba było walczyć. Mam podobne doświadczenia z Polski, ale tutaj okazały się niewystarczające. Podróż spędziłem więc na jednym z tych plastikowych krzesełek rozstawionych w przejściu. Nie widziałem za bardzo co się dzieje, słyszałem tylko ciągłe trąbienie. Z tego co słyszałem później, od siedzących bardziej z przodu chłopaków, jazda naszego kierowcy była nieco brawurowa.

Obiad zjedliśmy w jednym z tych prawdziwych ulicznych barów, gdzie jedzenie gotuje się niemal w wejściu. I spotkaliśmy tam troje Polaków! Zebraliśmy od nich trochę rad na temat miejscowego jedzenia. Usłyszeliśmy, że najlepiej wybierać po trochu z różnych potraw, co też uczyniliśmy.

Przy przejściu przez miasto niemal bez przerwy ktoś nas zaczepiał. Chińczycy w Yangshuo wymyślili pewnie z tysiąc różnych znaczeń dla angielskiego "Hello".
- Hello!! (czy chcesz rower?)
- Hello! Hello! (a może szukasz przewodnika?)
- Hellooo! (na pewno potrzebujesz przewodnika)
- Heello!! (jestem pewny, że potrzebujesz)
Najbardziej natrętny typ jeździł za nami chwilę na motocyklu. Pieszym stosunkowo łatwo jeszcze było uciec. Miejscowi, którzy chcieli nam coś sprzedać to jedno, a druga rzecz to turyści z innych części Chin. Dla nich możliwość spotkania białego to była po prostu dodatkowa atrakcja. Wszyscy mieli świetną zabawę, gdy nas pozdrawiali, a my im odpowiadaliśmy. W sumie, z wyjątkiem spotkania z parą wyjątkowych natrętów, było to nawet dość miłe. Bynajmniej nie byliśmy jedynymi w tym mieście turystami z Zachodu. Było ich w Yangshuo bardzo wielu.

Po półgodzinnej przerwie wybrałem się z Markiem na spływ rzeką Yulong. Na miejsce trzeba było dotrzeć rowerami, więc znów musieliśmy je wypożyczyć. Tym razem targowanie się wyszło nam znacznie lepiej. Dostaliśmy rowery górskie za 15 juanów. Pomyśleć, że tuż obok, po drugiej stronie rzeczki, na starcie żądali od nas 40 juanów. Pod wypożyczalnią rozdzieliśmy się, Krzysiek pojechał na kolejną rowerową wyprawę na wieś. A ja z Markiem udaliśmy się pod biuro turystyczne, skąd przewodnik na motocyklu poprowadził nas i grupę Chińczyków do przystani. Muszę przyznać, że w tłumie jeździ się znacznie łatwiej niż samotnie. Na najtrudniejszych odcinkach, jak przejazd przez skrzyżowanie, starałem się trzymać jak najbliżej Chińczyków.

Rzeką płynęliśmy na bambusowych łodziach. Było zupełnie inaczej niż na rzece Li. Nie słychać tu ryku silników i jest znacznie przyjemniej. Nowością na tym spływie były sklepy na wodzie. Co chwilę ktoś pokrzykiwał na nas z innych łodzi aby sprzedać nam ryby, kurczaka, piwo czy inne napoje. Do zakupów zachęcał też flisak, zdecydowaliśmy więc w końcu przybić do jednego ze sklepików. Kupiłem puszkę piwa z lodówki (na środku rzeki!), był to jednak jeden z moich najdroższych zakupów tego rodzaju, mała puszka kosztowała tu 15 juanów. Po drodze pokonywaliśmy kolejne progi na rzece. Czasem było dość łatwo i tylko ochlapywała nas woda gdy lecieliśmy w dół, a czasem trzeba było wysiąść i pomóc przepchnąć, czy nawet przenieść naszą łódź. Już na brzegu z pomocą naszego flisaka odnaleźliśmy rowery, które w międzyczasie dowieziono na miejsce.

Do miasta wróciliśmy główną drogą. Teraz gdy byłem już przyzwyczajony nawet przyjemnie mi się jechało. Jadąc górskim rowerem wyprzedzałem po drodze wszystkich Chińczyków. Trudno zrobiło się znów w mieście, ale poradziłem sobie trzymając się miejscowych rowerzystów. W ten sposób udało mi się nawet pokonać rondo, na którym tylko w bardzo ogólnym stopniu ruch przypomina ten w Polsce. Rowery zwróciliśmy przed 19.00. Mieliśmy chwilę żeby złapać oddech, po czym udaliśmy się z Markiem na ostatnią tego dnia atrakcję. Wypłynęliśmy na połów ryb z kormoranami. Na przystań doprowadził nas znów człowiek z naszego nieocenionego biura turystycznego. Długo płynęliśmy po ciemnej rzece, nim wreszcie dotarliśmy do kormoranów. Połów wygląda następująco: jeden człowiek wypuszcza (zwykle spycha) do wody oswojone kormorany z obręczami na szyjach. Te obręcze nie pozwalają ptakom zjeść większych złowionych ryb. Od czasu do czasu "rybak" chwyta kormorana na specjalną pętlę i wciąga go na łódź. Następnie wyciąga z gardła kormorana złowione ryby. Wygląda to niesamowicie. Ptaki co chwilę nurkują pod wodę i pojawiają się na powierzchni już z rybami. Niektóre usiłują odlecieć, bezskutecznie, być może mają przycinane pióra na skrzydłach. Na koniec statek przybija do brzegu, gdzie można z bliska podziwiać złowione ryby oraz same kormorany. Można tu także zrobić sobie zdjęcie z jednym z ptaków.

Do miasta wróciliśmy w nocy. Centrum Yangshuo po zmroku jest niebywale zatłoczone. Ludzie tłoczą się w jadłodajniach i dyskotekach. Przed powrotem do hotelu podziękowaliśmy jeszcze i pożegnaliśmy się z obsługą naszego biura. W drodze kupiliśmy z Markiem po szklance soku z trzciny cukrowej (bardzo dobry). Następnego dnia mieliśmy już opuścić Yangshuo i udać się do lokalnej metropolii – Guilin.

Zdjęcia z soboty udostępniłem w tej galerii.

W Chinach 1 maja to oczywiście dzień wolny od pracy. Drugiej takiej okazji nie mielibyśmy, dlatego trzydniowy weekend postanowiliśmy wykorzystać jak najlepiej. Wybraliśmy się we trzech (ja, Krzysiek i Marek) do Yangshuo na południu Chin. Grzesiek miał inne plany, a ostatecznie wybrał się na festiwal rockowy na zachód od Szanghaju. Przygotowania do wyjazdu rozpoczęliśmy tydzień wcześniej od zakupu biletów. Wyszło drogo, bo 2700 juanów od osoby w obydwie strony. Byłoby znacznie taniej gdybyśmy kupili je wcześniej. Musieliśmy jednak upewnić się czy gospodarze nie planują dla nas czegoś na ten dzień. Słyszeliśmy bowiem, że poprzedniej ekipie zdarzało się pracować w czasie świąt. 

Zakupu dokonaliśmy w miejscowym biurze turystycznym co ze względu na barierę językową samo w sobie było sporym wyczynem. Na przyszłość polecam raczej zakup biletów przez Internet. Obsługa bardzo się starała, ale większość z nich nie znała więcej niż kilku słów po angielsku. Dziewczynę, która nas obsługiwała zadziwiła litera „Ł” w moim nazwisku. Pytała mnie co to, a potem pokazywała koleżankom. Chyba nie za bardzo wiedziała jak to wpisać, ale pomogła demonstracja. Pokój w hotelu próbowałem zarezerwować poprzez HostelsClub.com. Chwilę po rezerwacji w tym serwisie napisał do mnie właściciel hostelu, tłumacząc łamaną angielszczyzną, że tak naprawdę to nie ma wolnych miejsc bo mu się zmieniły ceny. HostelsClub pobrał z mojej karty 20 złotych na zaliczkę rezerwacji. Nie można w żaden sposób się z nimi skontaktować, wysłałem kilka listów i jak do tej pory nie dostałem żadnej odpowiedzi. Odradzam korzystanie z tego serwisu. Wiem, że niektórzy z Was to robią. Pewnie ten serwis jest w porządku gdy wszystko idzie dobrze. Gdy coś pójdzie nie tak zapomnijcie lepiej o swoich pieniądzach. Więcej szczęścia miał Marek, z jego rezerwacją nie było kłopotów.

W piątek wstałem bardzo wcześnie i pierwszy raz widziałem wschód słońca nad Szanghajem. Niebo było wyjątkowo czyste. Okazało się, że z mojego okna widać wieżowce Pudongu, które do tej pory zawsze ginęły we mgle. Słońce wschodziło centralnie ponad Jin Mao Tower. Opuściliśmy hotel około 6 i udaliśmy się taksówką na lotnisko Hongqiao. Jest to starsze i mniejsze szanghajskie lotnisko, położone zaledwie kilka kilometrów od naszego biura. Obecnie obsługuje wyłącznie loty krajowe. Miasto o tej porze było wyjątkowo spokojne. Na ulicach głównie starsi mieszkańcy, w parkach odbywały się poranne ćwiczenia Tai Chi. Lotnisko Hongqiao nie robi takiego wrażenia jak ogromny Pudong, ale nawet ono gdyby przenieść je do Polski mogłoby uchodzić za duże.

Do Guilin w regionie Kuangsi polecieliśmy Boeingiem 737 linii Shanghai Airlines, miła obsługa ze znośnym angielskim. Lot minął spokojnie, właściwie bez przygód. Po wylądowaniu poczuliśmy się jak w tropiku. Było bardzo wilgotno i znacznie cieplej niż w Szanghaju. Do Yangshuo dotarliśmy taksówką, zamówioną wcześniej przez nasz hotel. Jechaliśmy autostradą, niemalże pustą, większość Chińczyków woli chyba korzystać z lokalnych dróg. Po drodze zupełnie inny krajobraz. Góry, przypominające nieco nasze Pieniny, znacznie niższe, ale za to z bardzo stromymi stokami. To miejsce byłoby prawdziwym rajem dla amatorów wspinaczki, ale już niekoniecznie dla miłośników spacerów. Pomiędzy tymi wzgórzami rozciągały się ogromne połacie niemal płaskiego terenu, zajmowane głównie przez ryżowe poletka. Od czasu do czasu mijaliśmy wioski, odmienne od polskich, ale nie tak bardzo jak można by się tego spodziewać.

Nasz hostel Breeze Inn znajdował się na uboczu, co jest wielką zaletą w bardzo tłocznym ośrodku turystycznym jakim stało się ostatnio Yangshuo. Warunki były dość dobre, trzyosobowy pokój z Internetem przez wifi, umywalka, europejski sedes i natrysk w łazience. Prawie od razu wyszliśmy na pierwszy spacer do miasta. Znaleźliśmy wzgórze, z którego rozpościerał się widok na całe Yangshuo. Potem wybraliśmy się na obiad do restauracji Mei You. Tu największe szczęście miał Marek, który zamówił coś w rodzaju pierogów zrobionych z mięsa i warzyw i maczanych w specjalnym sosie. Były pyszne w przeciwieństwie do tego co zjedliśmy pierwszego dnia. Ja wybrałem sobie coś złożonego z najbardziej ostrej papryki oraz kilku kawałków kurczaka. Na przyszłość zapamiętam sobie, żeby nie zamawiać nigdy czegoś co sami Chińczycy opisują jako „spicy”.

Potem postanowiliśmy wypożyczyć rowery i wyruszyć poza miasto. Znaleźliśmy uliczną wypożyczalnię, gdzie za rower górski na kilka godzin, jakie pozostały do wieczora, zażyczyli sobie 20 juanów. Po próbie targowania się skończyliśmy z rowerami za 10 juanów, ale znacznie gorszymi od tych które oglądaliśmy. Za każdy rower należało wpłacić także 200 juanów depozytu. Aby wydostać się na wieś trzeba było najpierw przejechać przez zatłoczone ulice miasta. Kiedy wyjechałem na główną drogę poczułem się jak w środku Destruction Derby, w którym wszyscy w dodatku polują na mnie. Chińczycy włączali się do ruchu kiedy chcieli, jeździli pod prąd, wyjeżdżali wielkimi samochodami z podporządkowanych ulic i trąbili. To była po prostu masakra, w jednym miejscu musiałem skręcić w lewo i zdecydowałem w końcu, że najlepiej będzie zsiąść z roweru i przeprowadzić go przez ulicę. Warto było jednak, żeby przejechać się po chińskiej wsi, gdzie ruch był znacznie mniejszy, rósł ryż, bawoły wodne taplały się w błocie, jeździły śmieszne traktorki z silnikiem na wierzchu, a wszędzie dookoła widać było góry.

Niestety wszystko co dobre się kończy, więc trzeba było wracać do miasta. W drodze powrotnej szło mi już lepiej, zacząłem się wprawiać w tym chińskim stylu jazdy. Podobnie jak w ruchu pieszym ostrożność musi łączyć się ze zdecydowaniem. Po drodze zatrzymaliśmy się nad rzeką, gdzie pewna Chinka (nieźle mówiąca po angielsku) strasznie chciała zrobić sobie zdjęcie z Krzyśkiem. Długo się czaiła, próbowała coś tam pstrykać z ukrycia, a w końcu podeszła i powiedziała o co chodzi. Krzysiek jest „handsome” i ma modne włosy. W przeciwieństwie do mnie, bo ze mną nikt tego dnia nie chciał zrobić zdjęcia. Na koniec zwróciliśmy jeszcze rowery, załatwiliśmy bilety na atrakcje kolejnego dnia i wróciliśmy do hotelu. Galerię z tego dnia można obejrzeć tutaj. Dalszy ciąg relacji z Yangshuo już wkrótce.

Karty miejskie Shanghai Public Transportation Card nabyć można w punktach serwisowych na każdej stacji metra. Z obsługą punktu na ogół nie można dogadać się po angielsku, dlatego najlepiej wybrać się tam z kimś kto nabył kartę wcześniej, aby pokazać o co nam chodzi. Myślę jednak, że gdyby przyjść tam z odliczoną sumą pieniędzy to też by zrozumieli. Jeśli nie, można jeszcze poprosić o pomoc jakiegoś Chińczyka z teamu, wielu z nich dojeżdża do pracy metrem. Gdyby wszystko zawiodło spróbowałbym jeszcze z wydrukowanym zdjęciem karty, ale u nas nie było takiej potrzeby. Marek poznał Węgra, który mu pomógł, a dalej to już się wśród nas rozeszło. Koszt karty miejskiej to 20 juanów. Karta jest zielono-niebieska. Nie jestem pewien czy te kolory mają znaczenie i czy pozostałe nie mają innych parametrów. Za 20 juanów wszyscy dostaliśmy podobne. Do pieniędzy za samą kartę należy dodać pewną sumę na pierwsze ładowanie, ja zacząłem od 100 juanów. Sprzedawca pokazuje zwykle na wyświetlaczu ile po operacji znajduje się na karcie. Informację o pozostałej jeszcze sumie można też odczytać z wyświetlaczy przy bramkach.

Kartę można używać w metrze, autobusach (tego jeszcze nie próbowaliśmy), kolei magnetycznej i innych środkach komunikacji publicznej. Wbrew temu co wcześniej słyszałem, użytkownikom karty przysługują pewne zniżki, tyle że niektóre z nich nie od razu. Najbardziej interesująca dla nas zniżka na metro (10%) zaczyna obowiązywać po wyjeżdżeniu w danym miesiącu kalendarzowym 70 juanów. Obliczyłem, że przy korzystaniu z karty wyłącznie w drodze do pracy, jej zakup powinien się zwrócić po trzech miesiącach. Oczywiście przy bardziej intensywnej eksploatacji odpowiednio wcześniej. Z większych zniżek można skorzystać przy jeździe Maglevem. Przynajmniej według informacji zamieszczonych w Internecie, nie mieliśmy jeszcze okazji tego przetestować. Także z kolejnej dużej zniżki jeszcze nie korzystaliśmy, ponieważ nie jeździmy autobusami. Przy przesiadce z autobusu do metra, powinniśmy zaoszczędzić w tym drugim jednego juana.

Kartę można doładować w specjalnych automatach, znajdujących się zwykle gdzieś w pobliżu biletowych. Automat przyjmuje banknoty 50 i 100 juanów. Na każdej stacji znajduje się przynajmniej jeden. Zarówno zwykłe automaty biletowe, jak i te na karty można przestawić na język angielski. Można więc do minimum ograniczyć kontakt z obsługą punktu, to jest wyłącznie do bardzo nietypowych sytuacji. Mi raz zdarzyło się, że nastapiła awaria bramek i aby się wydostać powinienem był pójść do punktu. W końcu jednak znalazłem bramkę która mnie przepuściła.

Karty pozwalają na sporą oszczędność czasu, szczególnie w godzinach szczytu gdy tworzą się kolejki do automatów. Są też przydatne na tych stacjach przesiadkowych, gdzie na drugi peron należy przejść przez bramki. Płacimy wówczas nadal za jeden przejazd. Natomiast bilety jednorazowe oddaje się bramce przy wyjściu, więc liczyłoby się to drożej, jak za dwa przejazdy.

P.S. Zapraszam do korzystania z kanału RSS do śledzenia nowych wpisów na blogu. Kanały obsługują m.in. Opera, Firefox i nowy Internet Explorer. Link znajduje się tutaj, ale też zawsze na górze strony.

P.S.S. W Chinach 1 maja to oczywiście dzień wolny od pracy. Planujemy wykorzystać te trzy dni na dłuższy wypad poza miasto, a więc kolejny mój wpis najwcześniej w poniedziałek.

Prawdopodobnie najlepszym wyjściem dla Europejczyka byłaby zmiana zwyczajów żywieniowych i całkowite przestawienie się na lokalne jedzenie. Jednakże gotowanie nigdy nie było moją mocną stroną, nie mam też na tyle czasu by przygotowywać chińskie posiłki, co jak mi się wydaje jest nieco bardziej skomplikowane niż przygotowanie kanapek. Dlatego na śniadania i często kolacje (jeśli nie jemy na mieście) staram się szukać europejskiego jedzenia lub jego odpowiedników. Pierwsze dni były dość trudne, Chińczycy znają pieczywo, ale prawie zawsze jest ono dla nas za słodkie. To co tutaj uchodzi za bułkę, u nas mogłoby się znaleźć w dziale ze słodyczami. Najłatwiej jest kupić warzywa. Ogórki, pomidory czy cebula są powszechnie znane i można je dostać w pierwszym napotkanym sklepiku z warzywami. Łatwo tu także o kapustę pekińską, nieco trudniej o białą rzodkiewkę. Podobnie owoce, wszędzie można dostać banany, mandarynki i pomarańcze. Są też miejscowe przysmaki jak mango w różnych odmianach, czy lichi. W większych sklepach spożywczych, których sporo jest wokół hotelu można kupić słodkie chińskie pieczywo, wodę stołową, napoje gazowane, jogurty, mleko i podstawowe artykuły chemiczne. Z tym, że nie udało mi się na przykład zdobyć na miejscu pianki do golenia, znalazłem ją dopiero w Tesco.

W większych sklepach jak Tesco trafiają się czasem europejskie (czyli niesłodzone) bagietki. Są jajka, żółte sery i wędliny, choć nieco inne i mniej smaczne niż w Europie. Najtrudniej tu o masło i margarynę, ale i to również można znaleźć w największych ze sklepów. W naszym Tesco nie znaleźliśmy, ale odkryliśmy już sklep gdzie można je nabyć. W Tesco jest też oczywiście masa lokalnego jedzenia, niespotykanego w Polsce. Kurze łapki pakowane w folię, jak u nas Polsce plastry żółtego sera, wielkie akwarium po brzegi wypełnione żywymi węgorzami czy ośmiornice.

W wyposażeniu hotelu brakowało kilku rzeczy, które dla Europejczyków są oczywiste w użyciu, oczywiście sztućców, ale także suszarki do naczyń. Z jakiegoś powodu w naszych kuchniach nie było też koszy na śmieci. Wszystko to można w miarę tanio kupić w wielkich supermarketach.

Niedawno znaleźliśmy supermarket Carrefour, w którym można dostać wszystko czego zabrakło nam w pobliskim Tesco. Jest tu spory wybór masła, margaryny i zachodniego pieczywa (znaczy bez dodatku cukru). Sklep zajmuje dwa podziemne poziomy jednego ze skrzydeł galerii Cloud Nine, tuż obok hotelu Renesans. To jedna stacja metra dalej, lub około 30 minut piechotą. Warto rozejrzeć się po galerii, zajmuje trzy budynki po 11 pięter w każdym.

Jeśli chodzi o ubrania trudno mi na razie coś konkretnego napisać. Żaden z nas nie zajmuje się tu jeszcze zakupami, jeśli nie musi, a do tej pory nie było większej potrzeby. Tylko Marek kupował sportowe buty, nie znalazł takich jakie chciał w Tesco, a udało mu się w lokalnym sklepie obok hotelu.

Niech nikogo z Was nie skusi perspektywa zakupów elektroniki tutaj. Może są miejsca gdzie jest tania, ale jeszcze takiego nie znaleźliśmy. W sklepie Best Buy z elektroniką było drożej niż w Polsce. Jeśli ktoś z Was jak Marek postanowi przyjechać bez komputera, a potem kupić tu na miejscu, niech doliczy sobie do ceny koszt angielskiego Windowsa (około 700 juanów). Lokalną kartę telefoniczną można kupić już za około 60 juanów. Krzysiek dostał ją w jakimś sklepiku w pobliżu hotelu. Jeśli ktoś zdecyduje się też na telefon, czeka go pewien wysiłek przy zmianie języka na angielski.

Tak naprawdę codziennie odkrywamy tu nowe rzeczy, żaden z nas nie myślał też jeszcze o zakupach które zrobimy przed powrotem do Polski. Pewnie więc będę miał na ten temat coś jeszcze do dodania później.

Udostępniłem właśnie na Picassie galerię ogólną zdjęć Szanghaju, z miastem takim jakie widzę na codzień. W kolejnych dniach i miesiącach mam zamiar sukcesywnie ją rozbudowywać. Dodałem też kilka zdjęć z Beixinjing, dzielnicy w której znajduje się nasze biuro oraz trochę nocnych zdjęć Szanghaju. Także te galerie będą się stopniowo powiększać. Zapraszam więc do regularnego odwiedzania mojego albumu.

W niedzielę po południu wybraliśmy się wszyscy na Perłę Orientu, szanghajską wieżę telewizyjną. Bilet wstępu na wszystkie poziomy tarasów widokowych kosztował 150 RMB. Przed wejściem nasze plecaki zostały dokładnie prześwietlone. Ochroniarze zainteresowali się butelką wody należącą do Marka, ale ostatecznie mu ją zostawili. Moja cola w ogóle nie wzbudziła zainteresowania, może tylko płyny niekolorowe są podejrzane. Blisko pół godziny staliśmy w gigantycznej kolejce do windy, ale warto było. Z góry widać dokładnie zakola Huangpu oraz Suzhou, dzielnicę wieżowców na Pudongu i Bund. Już później okazało się, że na najwyższy poziom ("Space Module" na wysokości 350 m) wjeżdża się jeszcze drugą windą. Widok stamtąd jednak nie był dużo lepszy. Wręcz przeciwnie, ze względu na to że szyby na tym poziomie po części były różowe, po części zaś zabrudzone. Ze szczytu mieliśmy okazję podziwiać zachód słońca, dokładnie ponad miejscem gdzie Suzhou wpada do Huangpu. Moja galeria zdjęć z tej wyprawy znajduje się tutaj.

Dzisiaj natomiast tylko z Markiem zrobiliśmy sobie wycieczkę do Shanghai WFC, najwyższego obecnie wieżowca Szanghaju. Pojechaliśmy tam już po zmroku, aby zobaczyć miasto nocą. Bilet kosztował także 150 RMB. Również tutaj by dostać się do środka wieżowca zostaliśmy prześwietleni. W przeciwieństwie do Perły Orientu kasy znajdują się już wewnątrz, za bramkami. Tym razem, w dzień powszedni, nie było tłoku. Na górę wjechaliśmy niemal pustą windą. Sama winda była jak ze statku kosmicznego, bardzo szybka i w czasie jazdy rozświetlona błyskającymi światłami. Szanghaj w nocy wygląda jak morze świateł. W dole widać maleńkie z tej wysokości (474 m) statki. Jest stąd wspaniały widok na Perłę Orientu i sąsiedni wieżowiec Jin Mao Tower. Część posadzki górnego tarasu jest wyłożona szkłem, więc chodząc widzi się to co znajduje się poniżej, dolny taras, Jin Mao Tower i ulice miasta. Zdjęcia z tej wyprawy zamieściłem tutaj.

Wczoraj Marek wpadł na pomysł, żeby wybrać się na kolację do ujgurskiej restauracji. Adres znalazł w przewodniku National Geographic. Restauracja znajduje się na ulicy Yishan 280, w pobliżu stacji metra Yishan Rd. Kiedy w końcu tam trafiliśmy nie wierzyliśmy początkowo, że właśnie o to miejsce chodzi. Z zewnątrz wyglądało na typową jadłodajnię uliczną. Weszliśmy jednak do środka, a potem na pierwsze piętro, gdzie znaleźliśmy właściwą restaurację. Powitał nas głośny okrzyk HELLO! kelnera po czym błyskawicznie znaleziono nam wolny stolik. Panował tu zupełnie inny klimat niż w restauracjach chińskich. Na zaimprowizowanej scenie występował ujgurski zespół wokalno-taneczny, złożony z dwóch facetów śpiewających i grających na tradycyjnych instrumentach oraz tańczącej dziewczyny. Wszyscy ubrani byli w ujgurskie stroje. Po pierwszej piosence, w wolnych chwilach, do tańca dołączali kelnerzy. Potem wyciągali też na scenę gości, najchętniej turystów z zachodu. Ja nie tańczyłem, Marka usiłowano wyciągnąć, ale się nie zdecydował. Ujgurowie wyraźnie różnią się od Chińczyków wyglądem, mają skośne oczy ale nie tak bardzo jak Chińczycy. Mi przypominali trochę Turków.

Jeśli chodzi o samo jedzenie, jest bardzo dobre. Dużo było potraw z baraniny. Jedna uwaga, porcje są znacznie większe niż te chińskie. Po tygodniu pobytu nauczyłem się, że typowy posiłek składa się z kilku potraw w małych ilościach. U Ujgurów jest inaczej, zamówiłem kilka różnych dań, a potem okazało się, że za dużo by to zjeść. Zupę dostaliśmy w ogromnej wazie z której każdy nalewał porcje dla siebie. Bardzo dobry był "laghman", czyli makaron z baraniną, bakłażanem, pomidorami, ziemniakami i papryką. Dobry był też placek zrobiony z ryżu, którego nazwy niestety nie pamiętam, a który przypominał nieco chleb.

Dzisiaj wybraliśmy się z kolei na obiad do resturacji tajskiej Thai Thai. Znajduje się ona na piątym piętrze galerii handlowej Superbrand Mall na Pudongu. Jedzenie piekielnie ostre. Wydaje mi się, że brakowało tu klimatu, w końcu to restauracja w galerii handlowej. Może jednak tak tylko marudzę po wizycie u tańczących Ujgurów. U Tajów była niezła zupa z kokosów i owoców morza oraz bardzo dobre potrawy z curry.

Na koniec, dzisiejszego wieczora, udaliśmy się do restauracji wietnamskiej. Znaleźliśmy jedną na Huaihai 816 (w bramie, zaraz po budynku 868), w pobliżu stacji South Shaanxi Rd. Świetne jedzenie, najlepszy był deser ze smażonych bananów. Moim zdaniem było tam jednak zbyt drogo.

Wczoraj popłynęliśmy statkiem do rzeki Jangcy. Zdążyliśmy w ostatniej chwili, po godzinie 14 rejsów już nie ma. Udało się dzięki chińskiej kasjerce, która po sprzedaniu nam biletów (150 od osoby), pobiegła przed nami, aby wskazać statek. Chwilę potem wypłyneliśmy. Kasa i przystań statków znajduje się w Bundzie, na lewym brzegu Huangpu, kilkaset metrów w górę rzeki od Nanjing Rd. W cenę wliczony był niewielki posiłek, otrzymaliśmy torebkę orzeszków, mandarynkę i jakiś nieznany nam jeszcze chiński przysmak, smakiem przypominający orzeszki ziemne, rozmiarem natomiast ziarna zboża.

Pudong z rzeki wygląda rewelacyjnie, szkoda tylko że tu zawsze jest tyle mgły. Wczoraj niebo było jednak na tyle czyste, że widać było jego błękit, a w Szanghaju to rzadkość. Cała rzeka Huangpu to właściwie jeden ogromny port. Przy okazji dygresja, "Huangpu" znaczy "Żółty Potok". Ten potok ma tu zwykle około 400 metrów szerokości, a przez miasto przepływa też "strumień" Suzhou wielkości połowy Wisły w Krakowie. Rzeka pachniała naszą wodą z kranu, ale nie była to już dla nas niespodzianka. Marek wyczytał gdzieś wcześniej, że 70% wody pitnej Szanghaju pochodzi właśnie z Huangpu. W drodze powrotnej miałem zresztą wreszcie okazję jej spróbować. Dostaliśmy kawę z ciasteczkiem i właśnie ta kawa była zrobiona z kranówki. Nadal żyję, ale jakoś nie przekonały mnie walory smakowe tej wody. Pozostanę chyba przy stołowej.

Po opuszczeniu centrum, przepływaliśmy przez dzielnicę przemysłową. Na rzece stały dziesiątki statków, w tym oceaniczne giganty. Przepływaliśmy obok miejscowej refinerii, dla niepoznaki ukrytej za lasem. Pierwszym zresztą jaki miałem tu okazję oglądać. Przy samym ujściu stały jeszcze okręty wojenne, a miejsce wyglądało na bazę wojskową. Rzeka Jangcy bardziej przypomina morze niż rzekę. Przeciwległego brzegu nie było widać w ogóle. Daleko we mgle widzieliśmy płynące w górę i dół rzeki statki oceaniczne. A była to tylko jedna z odnóg w delcie Jangcy. W drodze powrotnej pogoda jeszcze się poprawiła. Zrobiłem trochę zdjęć, można je oberzeć tutaj.

Dzisiaj rano byliśmy na badaniach lekarskich związanych z rodzajem wizy, którą dostaliśmy. Jak się okazało badania przeprowadzone w Polsce są tu niewystarczające. Skierowano nas do Shanghai International Travel Healthcare Center. Ośrodek znajduje się na Jinbang Road, nieopodal szanghajskiego zoo. Ze stacji Songhong Road, na której zwykle wysiadamy w drodze do pracy, jechaliśmy taksówką około 10 minut. Kosztowało nas to 11 juanów.

W ośrodku niestety nie akceptują kart kredytowych, więc na badanie trzeba było wyłożyć 702 juany gotówką. Sam ośrodek jest niesamowity, trudno to w ogóle porównywać z polską służbą zdrowia. Wszystko było zorganizowane w taki sposób, aby pacjent jak najmniej oczekiwał na kolejne badania. W warunkach gdy w ośrodku znajdowała się dość duża grupa osób, bo poza nami był tam cały tłum przyjezdnych, wszystko razem włącznie z wypełnianiem dokumentów zajęło nam jakieś 70 minut. Gdy lekarz jednej specjalności był zajęty, przekierowywano nas natychmiast na inne badanie. Przeszedłem badanie wzroku, EKG, RTG, wizytę u lekarza ogólnego, pobranie krwi oraz ultrasonografię. Tylko na to ostatnie musiałem czekać, zrobiła się tu w pewnym momencie kolejka. Przed badaniami trzeba było rozebrać się do pasa i założyć specjalne ubranie przypominające szlafrok.

Wyniki badań są do odbioru na miejscu po kilku dniach (nie jestem pewien ilu, nie skorzystałem z tej możliwości), lub wysyłane kurierem do firmy. To drugie rozwiązanie kosztuje 25 juanów.