Dzisiaj dotarł do nas Dawid, piąty polski członek naszego zespołu. Pojechaliśmy spotkać się z nim na lotnisko i mieliśmy znów okazję przejechać się Maglevem. Pociąg odjeżdża ze stacji LongYang Road co mniej więcej 15 minut. Podróż na lotnisko Pudong, odległe o niecałe 30 km trwa mniej niż 10 minut. Sama jazda z prędkością przekraczającą 430 km/h jest niezłą atrakcją. Jedzie się bardzo lekko, właściwie płynie w powietrzu. Ciekawe są zakręty, gdy pociąg przechyla się w jedną stronę. W pędzie migają mijane na sąsiedniej autostradzie samochody.

Przejazd w jedną stronę z szanghajską kartą miejską kosztuje 40 RMB. Jednorazowy bilet jest o 10 RMB droższy. Podobno przy wyjeździe z lotniska można dostać zniżkę, jeśli okaże się bilet lotniczy z tego dnia. Ta zniżka to także 10 RMB. Niestety nie wiedzieliśmy o tym miesiąc wcześniej, gdy sami przyjechaliśmy do Szanghaju. Dawid miał już kupioną kartę miejską, a skoro zniżki są identyczne nie było sensu kupowania jednorazowego biletu.

Przedwczoraj Grzesiek kupił sobie elektryczny skuter. Sprzęt jest wypasiony, a kosztował zaledwie 2500 RMB, czyli w przeliczeniu na złotówki tyle co lepszy rower górski. Nie byłem obecny w czasie transakcji, ale z tego co słyszałem negocjacje trwały około godziny, wliczając telefon do pewnej kobiety, która miała znać angielski, a tak naprawdę go nie znała. Chłopaki wrócili skuterem do hotelu, a dzisiaj Grzesiek przyjechał nim do pracy. Ja miałem okazję przejechać się chwilę w czasie przerwy.

Pewnym mankamentem jest fakt, że ma chyba coś w rodzaju ogranicznika prędkości, więc nie można nim pojechać dużo szybciej niż 20 km/h. To pewnie jest do obejścia lub wyłączenia, trzeba jeszcze tylko dowiedzieć się jak. Jeśli chodzi o prawo jazdy, nie ma z tym problemu, pojazd jest traktowany podobnie jak rower i jako taki nie wymaga specjalnych dokumentów.

Właśnie zmieniłem tytuł bloga na „120 dni w Szanghaju”. Gdy go zakładałem i na szybko miałem wpisać jakąś nazwę, podałem „4 miesiące w Szanghaju”. O takiej nazwie żaden Chińczyk nawet by nie pomyślał. Jedną z rzeczy, która rzuca się w oczy w miejscowych hotelach jest deficyt pięter z „czwórką”. Czwartego i czternastego zwykle nie ma. Czasem spotykany jest ekwiwalent w postaci dodatkowego piętra piątego (np. „5F”). Pod tym względem nasz hotel jest pewnym wyjątkiem. Mamy tu piętro czwarte, ale nikt na nim nie mieszka. Zdaje się, że znajduje się tam magazyn położonej powyżej restauracji.

Wszystko to dlatego, że liczba „4” w chińskiej kulturze uważana jest za wyjątkowo pechową. Wymawiana w języku mandaryńskim jako „si”, ma brzmienie podobne do słowa „śmierć”. Nie jestem aż tak przesądny jak Chińczycy, ale blog jest o Chinach, więc postanowiłem się dostosować.

Chińczycy z naszego teamu zabrali nas wczoraj na kolację. Wybrali jedną z restauracji w Cloud Nine, czyli w galerii gdzie zwykle robimy zakupy. Chyba nie wierzyli do końca w nasze umiejętności jedzenia pałeczkami bo wybrali takie miejsce gdzie panował klimat nieco europejski (muzyka i wystrój), a jedzenie jedliśmy przy pomocy noża i widelca. Także potrawy z początku były bardziej europejskie. Ciekawy był sposób ich podawania. Nie zamawialiśmy ich pojedynczo, zamiast tego wokół stołu krążyli kelnerzy i dokrajali nam na talerz po kawałku z kolejnych potraw. Jedzenie było bardzo dobre. Już nieco później zaczęli nam podawać bardziej niezwykłe potrawy, jak ośmiorniczki, język jakiegoś wołu (tego próbowałem), czy kraby.

Ogólnie było dość miło, porozmawialiśmy sobie dłużej z naszymi Chińczykami. Zdobyłem kilka ciekawych informacji, które mam zamiar wykorzystać w kolejnych dniach.

Większość Chińczyków piła piwo w normalnych ilościach, choć oczywiście bez przesady, byliśmy tam przecież na kolacji. Tak więc kolejna legenda zasłyszana w Polsce, jakoby oni nie pili piwa lub pili je w śladowych ilościach, nie potwierdziła się . A może znów wiele zależy tu od zespołu, a u nas zebrali się ci wszyscy pijący ;)

Na pewno warto było wybrać się przed wyjazdem do polskiego lekarza, który przepisał nam trochę leków na wypadek najbardziej pospolitych chorób. Mieliśmy to szczęście, że znaliśmy lekarza, który jeździł wcześniej do Chin, więc znał się na rzeczy. Chińczycy nie znają europejskich leków, mają własne odpowiedniki nieopisane po angielsku. Ze względu na barierę językową samodzielne zakupy w aptece są bardzo utrudnione. Przekonał się o tym niedawno Marek, który usiłował zdobyć jakiś lek na kłopoty żołądkowe. Udało się w końcu, ale dopiero z pomocą chińskiego kolegi. Mi potrzebne już były leki na przeziębienie. Mieliśmy tu kilka takich dni gdy na zewnątrz temperatura przekraczała 30 stopni, a wewnątrz, dzięki klimatyzacji, było bardzo chłodno.  To spowodowało, że się przeziębiłem. Przydatne, szczególnie w pierwszych tygodniach, mogą być leki przeciwbiegunkowe. Bardzo dobry jest Laremid, a na wypadek gdyby nie zadziałał warto wziąć też węgiel.

Koniecznie trzeba wyposażyć się w jakiegoś laptopa. Skype, GG i podobne programy, to najsensowniejszy sposób na utrzymanie kontaktu z rodziną i znajomymi, w kraju w którym roaming do Polski kosztuje około 10 złotych za minutę. Kupno laptopa na miejscu, o czym już pisałem, wcale nie jest tanie czy łatwe. Warto zabrać ze sobą dodatkowy telefon komórkowy ze zdjętym simlockiem, do użycia z chińskimi kartami. Bez tego było nam w pierwszych dniach ciężko, gdy umawialiśmy się gdzieś na mieście. Najtańsza komórka Motoroli, jaką udało mi się tu znaleźć, kosztowała 200 juanów. Chciałem kupić sobie Haiera, czyli telefon miejscowej marki, której sprzęt spotykamy na każdym kroku, ale niestety wszystkie ich aparaty były z wyższej półki. Nie znalazłem żadnego taniego modelu.

Nie warto zabierać do Chin kosmetyków czy innej chemii. Wszystko tu jest i jest w miarę rozpoznawalne. Może tylko tyle, żeby wystarczyło na pierwsze kilka dni, dopóki nie uda się znaleźć większego sklepu. Również wybór ubrań jest tutaj ogromny. Nie porównywałem dokładniej cen z tymi w Polsce, ale nie wydaje mi się, żeby było drożej.

Nie warto było zabierać przejściówki do gniazdek elektrycznych. Na miejscu spotykane są dwa standardy. W pierwszym wtyczka ma trzy bolce ustawione względem siebie pod kątem. Wciśnięty środkowy bolec powoduje, że odblokowują się pozostałe dwa. Przejściówkę do takiego gniazdka przywiozłem z Polski i ona nie zadziałała. Drugi standard przypomina polski, z tym że bolce są płaskie i umieszczone bliżej siebie. Gniazdka elektryczne są zwykle podwójne, to jest obsługują obydwa standardy. Wszystkie gniazdka elektryczne w naszym biurze, hotelu, a nawet hostelu w Yangshuo, były ponadto przystosowane by włożyć do nich europejską wtyczkę, w te otwory na drugi standard.

Dzisiaj spróbowaliśmy kolejnego ulicznego przysmaku, czyli smażonych ośmiorniczek. Czas przygotowania dania to około 5 minut w czasie których ośmiorniczki są oczyszczane, polewane olejem i przysmażane, a na koniec doprawiane ostrymi przyprawami. Konsystencja mięsa jest nieco dziwna, przypomina gumę. Z wyjątkiem ramion, bo te najmocniej przypieczone, są chrupiące. Smakuje to jednak bardzo dobrze. Cena za cztery ośmiorniczki to 10 juanów.

Dzisiaj wybraliśmy się na Nanshi, czyli szanghajskie Stare Miasto. Jest to część Szanghaju położona na lewym brzegu Huangpu, pomiędzy ulicami Renmin i Zhonghua, przy czym najciekawsze miejsca skupione są w okolicach ulicy Fangbang. Obszar ten jeszcze do początków XX wieku otoczony był murem miejskim. Trochę czasu zajęło nam dotarcie na miejsce, najbliższe stacje metra Laoximen i East Nanjing Road oddalone są o 20-30 minut marszu. Wybraliśmy East Nanjing Road. Mieliśmy stamtąd wprawdzie nieco dalej, ale przynajmniej nie musieliśmy się przesiadać.

Jako pierwszą odwiedziliśmy taoistyczną Świątynię Boga Miasta. Jest to miejsce poświęcone dwóm bóstwom: Qinowi Yubo i generałowi Guangowi. Qin Yubo to opiekuńczy bóg Szanghaju, jego ołtarz znajduje się nieco dalej, za drugim dziedzińcem. W drodze do niego podziwiać można miejsce czci generała Huo Guanga, żyjącego w czasach dynastii Han, a po śmierci zaliczonego w poczet bogów.

Wstęp do świątyni kosztował nas 10 juanów od osoby. Nie jest to bynajmniej atrakcja przygotowana dla turystów, ale autentyczne miejsce kultu, gdzie tłumy ludzi, starych i młodych, przychodzą by pokłonić się bogom i pomodlić na swój sposób. Na dziedzińcu ludzie palą i wrzucają do ognia specjalne pałeczki, wewnątrz klękają i kłaniają się wizerunkom bóstw, dotykają znajdującego się w świątyni ogromnego dzwonu. Modlą się nawet w przejściu, przed umieszczonymi za szybami posążkami. Chwilami, jako turysta z aparatem fotograficznym, czułem się nie na miejscu wśród tego rozmodlonego tłumu. Na pewno jednak warto było to zobaczyć.

Ze świątyni udaliśmy się od Ogrodu Yu. Ogród pochodzi z XVI wieku i według przewodnika jest jednym z najciekawszych tego typu obiektów w Chinach. Dla mnie było to po prostu niesamowite miejsce, prawdziwy labirynt skał, pawilonów i wieżyczek. Rosną tu rzadkie gatunki drzew, pomiędzy skałami przepływają strumyki, są większe i mniejsze stawy, zamieszkane przez ławice wielkich, kolorowych ryb. Ogrodu strzegą wijące się na murach kamienne smoki. Wstęp kosztował 40 juanów, ale wcale nie jest to wygórowana cena za możliwość spaceru po tym ogrodzie. Można tu naprawdę odetchnąć od zgiełku miasta. Choć zwiedzających było sporo, jest tu mnóstwo zakamarków, w których można się spokojnie zaszyć.

Po wizycie w ogrodzie rozdzieliliśmy się. Marek poszedł dalej zwiedzać miejscowe świątynie, co ja zostawiłem sobie na później. We trzech wybraliśmy się na obiad, na który złożyły się pierożki z mięsem. Później poszliśmy szukać Targu Ptaków Wanshang. Do tego miejsca nie dotarliśmy, pozostanie na kolejny raz. Zamiast tego trafiliśmy na targ staroci w okolicach ulicy Dongtai. Później (było już około 15), zrobiło się tak gorąco, że nie pozostało nam nic innego jak wrócić do hotelu. W drodze na stację metra przeszliśmy jeszcze przez dawną Koncesję Francuską, w tym obok domu, w którym, w 1921 miał miejsce pierwszy zjazd chińskich komunistów. Miejsce to zamienione jest oczywiście w muzeum. Ze względu na cenę – 30 juanów, nie wchodziliśmy do środka.

Większość zdjęć z dzisiejszego dnia zamieściłem w nowej galerii Starego Miasta, część także w uaktualnionej ogólnej galerii Szanghaju.

Przekroić wzdłuż, wydobyć biały miąższ z różowej skóry, łatwo się oddziela . Skórę odrzucić. Miąższ można dla wygody pokroić na mniejsze kawałki. Owoc jest dobry, choć nieco rozczarowuje, po takiej nazwie spodziewałem się czegoś specjalnego. W smaku przypomina kiwi.

Tym razem dzień spędziłem na zupełnym luzie, przesiadując w parkach. Najpierw w lokalnych, a potem wybrałem się metrem na Xujiahui. Tam, gdy miałem już dość parków, poszedłem pod miejscową katedrę, ale ta nie robi wielkiego wrażenia. Na obiedzie byłem w galerii Cloud Nine. Miałem plan, żeby wybrać się do restauracji japońskiej, ale nie udało mi się jej znaleźć i ostatecznie udałem się do takiej, która specjalizuje się w lokalnej kuchni szanghajskiej. Zjadłem potrawę z mięsa krabów w gotowanych zielonych warzywach. Była bardzo dobra, chyba polubię owoce morza. Niestety w tej restauracji jest zbyt drogo, by ją odwiedzać częściej.

Miejscową walutą jest oczywiście Juan (CNY), czyli inaczej, bardziej oficjalnie Renminbi „waluta ludowa” (RMB). Banknotem o najwyższym nominale jest 100 RMB. Poza nim są jeszcze 1, 5, 10, 20 i 50 juanów. Banknoty jednojuanowe są rzadkie, znacznie częściej spotykane są monety o tym nominale.

1 RMB dzieli się na 10 jiao, 1 jiao z kolei na 10 fenów. Te ostatnie są praktycznie niespotykane i właściwie bezużyteczne. Końcówki cen dostosowane są do używania jiao, a nie fenów (czyli np. 10,90 to 10 juanów i 9 jiao). Może się zdarzyć, że ktoś dostanie fena w czasie wymiany dolarów w banku. Monety te będą się co najwyżej nadawać na pamiątkę. Myślę, że trudno byłoby znaleźć sklep, w którym udało by się je wydać. Jiao spotykane są prawie wyłącznie pod postacią monet, choć zdarzyło mi się kilka razy, w czasie wydawania reszty, otrzymać banknoty 5 jiao.

Wymiana dolarów na RMB to wielka sprawa. Nie ma tu kantorów, a wymiana odbywa się wyłącznie w bankach. Co gorsza nie każdy bank podejmie się tej operacji, należy od razu szukać większych oddziałów. W czasie procedury niezbędne jest okazanie oryginału paszportu. Nie spotkałem się do tej pory z problemami z wypłatą gotówki z karty kredytowej w bankomatach. Zdarza się jednak, że niektóre sklepy nie przyjmują kart kredytowych spoza Chin. Na taki problem napotkał Marek w Digital Plazie na początku tygodnia. Poza granicami Chin juany są niewymienialne. Trzeba więc będzie wszystkie wydać przed wyjazdem.

Znaleźliśmy wreszcie miejsce gdzie można w miarę tanio kupić elektronikę. W środę Marek kupował tam laptopa. Jest to dom handlowy Pacific Digital Plaza położony w pobliżu stacji Xujiahui, na prawo od charakterystycznego budynku w kształcie kuli. Plaza zajmuje pięć pięter wypełnionych stoiskami z elektroniką. Poszczególne piętra różnią się asortymentem, to znaczy na jednym na przykład można kupić telefony, a na innym sprzęt fotograficzny. Piętra z kolei podzielone za na stoiska ze sprzętem poszczególnych producentów. Sklep jest wielki, pracuje tu podobno łącznie 300 osób. Z większością niestety nie można porozumieć się po angielsku, ale na szczęście zdarzają się wyjątki. Podane ceny zwykle nie są ostateczne i podlegają negocjacjom. Minusem tego miejsca jest fakt, że nie można tu dokonywać zakupów przy pomocy pochodzącej spoza Chin karty kredytowej. Obcokrajowiec musi więc, przed przybyciem na miejsce, zaopatrzyć się w gotówkę.

Na życzenie można na laptopa doinstalować angielskiego Windowsa. Za darmo, ale o ile dobrze zrozumiałem nielegalnego. Oczywiście istnieje także możliwość zakupu oprogramowania legalnego.