Niewiele zabrakło, a zostalibyśmy na Szeremietiewie. Na przesiadkę mieliśmy niecałą godzinę czasu. Nawet na normalnym lotnisku to mało. Na Szeremietiewie już byliśmy, widzieliśmy jak bardzo trzeba się spieszyć. Wysforowaliśmy się więc na początek grupy podróżnych, która zmierzała do pierwszej kolejki.

Kolejka była do dwóch pań, które skrupulatnie sprawdzały paszporty i bilety, by potem niespiesznie przybić na tych ostatnich pieczątki. Po pięciu minutach patrzenia jak każdy podróżny odprawiany jest przez blisko minutę, szlag mnie już trafiał. Przed nami było około 10 osób, a za nami pewnie setka. Wreszcie jednak pojawiła się trzecia pani, która także bez pośpiechu podeszła, odszukała nas w kolejce i wręczyła przepustki.

Przepustki były na autobus do drugiego terminala. Zanim dotarliśmy jednak do autobusu przeszliśmy jeszcze kontrolę paszportu i prześwietlenia na pierwszej bramce. Tutaj trzeba było zdjąć z siebie wszystkie metalowe rzeczy, a więc w moim przypadku pasek. Chwila biegu do autobusu i sprawdzane są nasze przepustki. Pan z powątpiewaniem kręci głową, kiedy widzi godzinę odprawy na bilecie, a potem poleca nam zaczekać pięć minut. Czekamy dziesięć.

Wreszcie otwierają nam przejście do autobusu i po kilku kolejnych minutach oczekiwania jedziemy na drugi terminal. Drzwi nie otwierają się od razu. Młoda pracownica lotniska wychodzi flegmatycznie, przez chwilę pisze coś tam na swojej komórce i dopiero otwiera drzwi do autobusu oraz drzwi do terminala. Wchodzimy do środka. Pierwsze co widzimy wewnątrz to ogromna kolejka do jakiś bramek. Nie ma żadnej informacji. Napisy przy bramkach są wyłącznie po rosyjsku. Nikt nic nam nie mówi. Młoda Rosjanka, która nas tu wpuściła, już gdzieś znikła.

Ustawiamy się w kolejce, by po chwili zorientować się, że to kolejka do wejścia do Federacji Rosyjskiej. Rozglądamy się dookoła, niektórzy ludzie wchodzą na górę po jakiś schodach. Podejmujemy decyzję by iść za nimi i słusznie, bo oto przed nami kolejne okienka dla przesiadkowiczów. Tu panie są trochę szybsze. Kierują nas dalej do bramek, gdzie po raz drugi przechodzimy prześwietlenie. Szybko zakładam pasek, który znowu musiałem zdjąć i wreszcie wchodzimy na właściwy terminal lotniska.

Krótka chwila rozpaczliwego poszukiwania tablicy informacyjnej, którą wypatrzyłem wreszcie gdzieś w kącie. Wiemy już gdzie jest nasza odprawa. Przy bramce numer 44, a więc najwyraźniej na drugim końcu terminala. Biegniemy wąskim przejściem, przeciskając się między ludźmi stojącymi przy sklepach. Do samolotu docieramy dość wcześnie, zważywszy okoliczności, bo piętnaście minut przed końcem odprawy.

A potem długo czekamy, na ludzi którzy zgubili się gdzieś na Szeremietiewie. Dochodzi tylko grupka Chińczyków. Nadal czekamy na spóźnionych, ale nie zjawia się już nikt. Odlatujemy z półgodzinnym opóźnieniem, pozostawiając gdzieś na tym koszmarnym lotnisku ludzi, którzy na nim utknęli.