Drugi lot miałem nowym A330. Było nieźle, lepiej niż u Niemców z Lufthansy, poza jednym mankamentem. Samolot miał system rozrywki dla pasażerów: filmy i proste gry komputerowe do wyboru na ekranach umieszczonych przy siedzeniach.

System ten był oparty na jakimś Linuksie i co pewien czas się wykrzaczał. Raz zdawało się nawet, że wpadł w cykliczny restart, z którego już nie wyjdzie. Było to nawet zabawne, gdy załoga wydawała polecenia, aby niczego nie wciskać w czasie restartu.

Lot był też jednak bardzo długi. Po kilku godzinach miałem dość, a cała podróż trwała około dziewięciu i pół godziny.

Formalności na granicy japońskiej trwały właściwie chwilę. Zostaliśmy wypytani, czy nie wwozimy aby "bad drugs" po czym nas wpuścili. Zaraz potem na lotnisku Narita wylegitymowali nas policjanci. Jak się później okazało, jakaś szkoła policyjna czy coś podobnego miała takie zajęcia praktyczne. Szukali obcokrajowców a potem ich spisywali. Ale tego dowiedzieliśmy później, od drugiej napotkanej pary. Pierwsza "kontrola" troszeczkę nas zszkowała.

Potem wymieniliście vouchery na bilety JRP. Bez żadnych problemów, pani w biurze Japan Railways była bardzo miła, wyszukała nawet dla nas miejscówki na pociąg do Kioto. Pół godziny po lądowaniu na Naricie mieliśmy już bilety kolejowe i rozpisany dokładnie plan podróży.

Pojechaliśmy najpierw pociągiem z Narity na dworzec Shinagawa. W pociągu przysiadł się do nas starszy pan, który próbował rozmawiać z nami po francusku i angielsku oraz ze wszystkich sił chciał być pomocny. Pokazał najpierw jak odwrócić siedzenie o 180 stopni, żebyśmy mogli usiąść naprzeciw siebie. Potem opowiadał o tokijskich stacjach kolejowych i różnych szczegółach wypisanych na biletach. Mówił też trochę o sobie, a tym jak był we Francji cztery raz, raz na jakiejś czterdziestodniowej pielgrzymce.

Na Shinagawa przesiedliśmy się do ekspresu (Shinkansena) do Kioto. Pociągi tutaj są niesamowite. Niemal pusty ekspres zawiózł nas do Kioto w niecałe trzy godziny. Dojechał punktualnie.

W drodze podziwiałem japońskie krajobrazy, ale ponieważ po nocy w Warszawie i samolotach byłem już koszmarnie zmęczony, więc przez większą część drogi przysypiałem. Droga była dla mnie ciągiem urwanych obrazów. Para dzieci w szkolnych mundurkach pod jednym wielkim parasolem, przystań łodzi rybackich, mgła unosząca się nad górami, fabryki i miasteczka. Część zabudowań na wsi z tradycyjnymi podkręconymi dachami. Wśród zabudowań czasem niewielkie świątynie. Miasta zabudowane bardzo ciasno. Co mnie jednak zdumiało nie ma tu wielu wysokich budynków.

Kioto przywitało nas deszczem. Z czasem zrobiło się jeszcze gorzej. W tej chwili za oknem leje jak z cebra. Mam nadzieję, że jutro będzie lepiej, na tyle przynajmniej żebyśmy zdołali stąd wyjść.

Na kolację zjedliśmy pyszne okonomiyaki, w zakątku restauracji, na IX piętrze dworca kolejowego.

Do hostelu nie można wchodzić w butach. Zostawiamy je przy wejściu i wkładamy specjalne klapki.

Na miasto na razie zabrakło sił. Wygląda ciekawie, mniejsze uliczki są ciasne z drewnianą zabudową. Przy domach czasem buddyjskie ołtarzyki. Na każdym rogu przynajmniej jeden automat z napojami. Automatów w ogóle jest pełno, ale mieliśmy problem ze znalezieniem bankomatu. Udało się w końcu, ale nie w obok banku, ale w lokalnym sklepie Seven Eleven.