Dzisiaj wreszcie wyjechałem poza miasto. Mam już dość Tokio, hałasu i nieustannego ruchu. To miasto potrafi fascynować, ale jest bardzo uciążliwe. Pół roku przeżyłem w Szanghaju, tam były przynajmniej wielkie publiczne parki, w których można było odetchnąć. Tutaj jest bardzo mało zieleni i wszędzie spotykam ogromne tłumy ludzi, którzy na stacjach biegają od pociągu do pociągu.

Pojechałem odpocząć do Nikko i okazało się to strzałem w dziesiątkę. W czasie jazdy pociągiem mijaliśmy pola ryżowe i spokojne wioski. Region ten, jak przeczytałem, jest liderem w produkcji makaronu udon. Nikko położone jest w górach, na skraju parku narodowego o tej samej nazwie. Jest znane z pięknych zabytkowych świątyń.

Dotarłem tam dwoma pociągami. Najpierw pojechałem shinkansenem do Utsunomiya, a stamtąd już pociągiem lokalnym. Park narodowy i świątynie znajdują się na lewym brzegu rzeki Daiya, mniej niż 2 kilometry na zachód od stacji kolejowej.

Tuż przed wejściem do parku minąłem święty most Shinkyo. Według legendy znajduje się on na miejscu gdzie kiedyś kapłan Shodo przeprawił się przez rzekę na grzbietach dwóch węży. W przeszłości mógł z niego korzystać tylko shogun oraz jego świta. Teraz na most może wejść każdy, kto uiści opłatę w wysokości 500 jenów.

Dalej był już przepiękny las z dziesiątkami starych ogromnych drzew oraz świątynie. Najbardziej spodobała mi się Toshogu, z Bramą Słonecznego Światła, na której znajdują się dziesiątki rzeźb przedstawiających ptaki, smoki i sceny z legend.

W drodze do bramy minąłem dawną Stajnię Świętych Koni. Na niej z kolei umieszczone są płaskorzeźby z małpami, w tym bardzo znana rzeźba przedstawiająca trzy małpy w pozie "nie widzę zła, nie słyszę zła, nie mówię zła". W świątyni znajduje się jeszcze jedna znana rzeźba - Śpiącego Kota Nemuri-neko.

Po świątyni Toshogu, udałem się jeszcze do świątyń Taiyuin, Rinnoji i Futarasan. Przed wieczorem z żalem pożegnałem się z Nikko i wróciłem do betonowego Tokio.

Galeria zdjęć z Nikko.