Lotnisko Szeremietiewo, niemal połowa podróży. Nocleg w Warszawie był dość ciężki. Nasz hostel okazał się znajdować przy skrzyżowaniu ruchliwych ulic. Nie było klimatyzacji, a przy otwartych oknach co chwilę budziły nas ryczące motocykle i samochody. Na dodatek mieli awarię prądu i nie było zasilania w kontaktach. Z tego powodu nie mogłem nic napisać w niedzielę. Nigdy więcej hostelu Tamka.

Potem męcząca jazda w korkach na lotnisko, długie oczekiwanie i wreszcie lot. Jestem pozytywnie zaskoczony Aeroflotem. Miła obsługa, dobre jedzenie (lepsze niż w Lufthansie na krótkich dystansach) i nowy A320.

Trochę zamieszania było na samym lotnisku, bo tu nie można tak po prostu przejść z terminala na terminal. Zorganizowali wszystkich przesiadkowiczów w grupę i poprowadzili okrężnymi korytarzami do autobusu. Potem przewieźli nas na właściwy terminal. Raz jeszcze przeszliśmy kontrolę bezpieczeństwa i dopiero nas wypuścili. Teraz czekamy na kolejny samolot. Terminal jest w budowie (lub remoncie) i prawie wszystko tu jest pozamykane. Czas mija przez to bardzo powoli. Jest Internet, ale płatny, ten wpis opublikuję więc pewnie dopiero z Tokio.