Wczoraj pojechaliśmy na Fuji. Nie zdobyliśmy jednak szczytu, bo to by była wyprawa dwudniowa. Dotarliśmy do siódmej stacji, na wysokość 2700 metrów.

Na miejsce dojechaliśmy dwoma pociągami i autobusem. Najpierw expres Azusa z dworca Shinjuku do stacji Otsuki. Tam przesiedliśmy się do lokalnej linii Fujikyuko. Fujikyuko jest prywatna, musieliśmy więc zapłacić za przejazd, bo Japan Rail Pass nie był honorowany. Przejazd w jedną stronę do stacji Kawaguchiko kosztował 1110 jenów.

Pociąg Fujikyuko przypominał lokalne w Polsce. Był tylko czystszy i miał klimatyzację. Większą część trasy wlókł się z prędkością 30-40 km/h.

Na końcowej stacji Kawaguchiko przesiedliśmy się do autobusu. Przejazd w jedną stronę kosztuje 1000 jenów, o ile wykupi się też jednocześnie bilet powrotny. Oddzielnie bilety są droższe. Autobus odjeżdża mniej więcej co godzinę z szóstego peronu.

W ten sposób dojechaliśmy do piątej stacji na Fuji. Droga na górę podzielona jest na odcinki. Jest ich dziesięć, co oznacza, że autobus dowiózł nas do połowy drogi.

Piąta stacja była bardzo zatłoczona. Choć znajduje się na wysokości powyżej 2000 metrów to można tam dojechać samochodem. W otoczeniu stacji znajdują się wielkie parkingi. Cały czas dojeżdżają też kolejne autokary wysadzające japońskie wycieczki. Sama stacja jest dużym skupiskiem sklepów i restauracji. Te ostatnie są drogie i z wyjątkowo jak na Japonię kiepską obsługą, o czym przekonaliśmy się w drodze powrotnej. Z piątej stacji na szóstą i być może siódmą można dojechać konno, dlatego znajduje się tu także stadnina na której można wynająć konia.

Na szlaku przez cały czas mijaliśmy gromady Japończyków. Japończycy na górę szli na ogół grupowo. Często byli wyposażeni w drewniane laski z dzwoneczkami umocowanymi na końcach. Grupy pobrzękiwały więc w czasie marszu. Na laskach mieli wypalone znaki z miejsc, które odwiedzili (wypalanie widzieliśmy na siódmej stacji). Weterani mieli laski aż czarne od znaków. Dzieci po jednym lub dwa znaki na lasce.

Podejście nie było trudne. Oczywiście później, po siódmej stacji, stało się pewnie znacznie trudniejsze. Góry są inne od polskich, zbudowane z wulkanicznych skał, więc chwilami szliśmy po żużlu.

Przez cały czas byliśmy albo powyżej pokrywy chmur, albo szliśmy w chmurach, miejscami w gęstej mgle. Gdzieś przed siódmą stacją pogoda popsuła się i zaczęło grzmieć. Burza przez długi czas krążyła wokół góry, ale złapała nas dopiero w drodze powrotnej.

Po powrocie na dół, poszliśmy jeszcze na chwilę nad brzeg jeziora Kawaguchi. Jest to jedno z pięciu jezior Fuji (Fuji-goko), które rozciągają się na północ od góry.

Galeria zdjęć.