Jesteśmy po pierwszej nocy w Tokio. Było dość ciężko, bo nasz pokój jest tuż obok komputerów dostępowych, a grupka nastoletnich Amerykanek siedzi przy nich do późna dyskutując o życiu. Nasze drzwi są bardzo cienkie i wszystko słyszeliśmy. Zwracanie uwagi działa tylko przez chwilę, później jest jeszcze gorzej. Do pierwszej w nocy słuchaliśmy o chłopaku pozostawionym w San Francisco, który znalazł sobie inną. Tragedia, o której musiało dowiedzieć się całe piętro.

Tymczasem mam internet w pokoju. Nie wiem na jak długo. Do tej pory nie działał w ogóle. Nawet w zatłoczonym współnym pokoju gdzie znajduje się jedyny router. Z sieci można było korzystać tylko na komputerach dostępowych, które wieszają się z gorąca i na których to wspomniane Amerykanki godzinami piszą coś na forach.